Franco Battiato - Caffé de La Paix (1993)

" Atlantide "

Met dit album liet Franco Battiato zich weer van een heel andere kant horen.
Zijn Siciliaanse afkomst heeft vast bijgedragen aan de composities. EN ook de Arabische en oud Perzische invloeden zijn onmiskenbaar.
En wat levert dat een prachtig, afwisselend en tijdloos album op!
Een evergreen, zoals eigenlijk al zijn albums zijn.

Speciale vermeldingen: Fog in Nakhal, Atlantide (wat een gaaf nummer!) en Delenda Carthago, maar ook het van Japanse invloeden voorziene Haiku mag niet onvermeld blijven.

Play it loud! Genieten!!

Met albums van Battiato sla je altijd wel een goede slag, de vraag is meestal: waar ligt het accent nu op?

Op dit album zijn dat Oosterse invloeden. Dat gaat moeiteloos samen met zijn eigen stijl wat aantoont hoe sterk de nummers van deze man telkens weer zijn.

Sinds enige tijd zit ik weer in een Battiato flow.

Toen dit album uitkwam heb ik het heel veel gedraaid, in de jaren daarna regelmatig en het is in een woord : tijdloos. De muziek hierop is moeilijk te categoriseren, ik zou zeggen wereldmuziek, met een vleugje rock.

De composities zijn -zoals altijd- spot on, met prachtige arrangementen en daardoorheen de prachtige stem van Franco Battiato. `Die hier ook een staalkaart laat zien van zijn taalbeheersing, waaronder ook Oosterse talen (ik vermoed Arabisch of Iraans in Fogh in Hakhal).

En die hoes is ook een prachtige aanvulling.