Jon Oliva's Pain - Festival (2010)

Ben zeer benieuwd. De eerste samples klinken veelbelovend. Deze zijn te beluisteren via de Myspace site van de band en hun Facebook pagina. Check dan meteen even Jon Oliva Himself die op Youtube de nummers zelf toelicht. Zoals gezegd, dit wordt weer een monsteralbum!!

Ik denk het ook, Jon Oliva`s Pain is toch wel de enige Savatage spinoff die wat mij betreft op hetzelfde niveau zit als Savatage, ik heb de samples beluisterd en het belooft weer veel goeds, denk dat ik dit jaar nogmaals naar hun concert ga in oktober, vorig jaar was ook al geweldig in de boerderij, helaas was het geluid iets minder maar de muziek is gruwelijk goed, helaas wel weer erg ondergewaardeert net als Savatage altijd was.

Goed album, stevige hard-rock nummers met een enkel rustig nummer afgewisseld, zoals we gewend zijn. Gaat wel steeds meer op de oude Alice Cooper lijken.
Luister ook naar de blazers in "Death Rides a Black Horse", goed gedaan!

Heb het album nu voor de eerste keer helemaal beluisterd, klinkt allemaal weer zeer degelijk. Ik denk dat ik het allemaal nog wat vaker moet beluisteren voor het allemaal op zijn plaats valt.

En het viel me op dat het refrein van Living On The Edge zowat exact hetzelfde is als die van Living On The Edge of Time (b-side van Sirens).

Weer een goed album van de 'mountain king'!
Niet zo goed als'Tage Mahal' en 'Maniacal Renderings', maar wel beter dan het 'Global warning' album.

Kwatiteits hardrockmetal (of geef het maar een naam) , dat is wat je bij Jon Oliva kan verwachten, en dat krijg je dan ook weer volop!! Deze cd moet je na 1x luisteren zeker niet wegleggen, hij gaat groeien als je hem in je speler laat zitten.

De Aardschok is lovend.
Sympathiek interview ook weer.
Ik sta in ieder geval 100% achter Jon en zijn projecten

Doctor Bucher was anders ook aardig Savatage=-achtig

Savatage is helaas niet meer, lang leve Jon Oliva's Pain. Festival is wederom een te gek album! Met name Afterglow vindt ik erg sterk.
Op http://www.myspace.com/jono... is te lezen dat de beste man op 17 Juli op de Zwarte Cross zal spelen!

Ik ben niet gelijk onder de indruk van deze plaat. Ik zal hem nog wat luister beurten gunnen misschien valt het kwartje alsnog.

Jon Oliva heeft nog niet teleurgesteld bij zijn eerdere albums onder eigen naam. Ook deze klinkt prima en vertrouwd. Verwacht geen drastische wijzigingen in de koers, hooguit een paar accenten die verlegd worden. Het doorleefde stemgeluid kraakt weer aan alle kanten en blijft een groot plezier om te beluisteren. Afterglow springt er gelijk uit, maar het hele album is degelijk.

Na het fenomenale Global warning was ik benieuwd of Jon dat niveau wist vast te houden. Welnu, dat is hem redelijk gelukt. Niet helemaal zo briljant als z'n voorganger maar toch een vet album! De produktie vind ik ietsje minder als op GW helaas. Dat album klinkt als de spreekwoordelijke klok.
Ik lees hierboven mensen die zeggen dat ze het album misschien vaker moeten luisteren om het op waarde te schatten. Wel, dat is precies wat je moet doen!! Ook ik heb, elke keer als ik een album waar Oliva bij betrokken is luister iets van; hmm ik weet het niet. Na een aantal keer luisteren valt het kwartje echter altijd en kom je erachter dat ie het weer geflikt heeft!!

Global Warning vond ik iets minder de vorige plaat maar met Festival slaat Jon Oliva hard terug. Misshien wel zijn beste werk sinds Savatage's Streets. In Oktober te bewonderen in 013 en in maart in de HMH (een reunie van Savatage is aanstaande tijdens de TSO shows in Europa mits de geruchten waar zijn, en dat zijn ze!).

Ik zag ze op de Zwarte Cross in juli, ik had er nog geen muziek van gehoord, maar het beviel me gelijk!
Net daarvoor had Paradise Lost een deprimerend en saai optreden gegeven maar JOP was echt een verademing!
Stevig & melodieus en met een gave zanger. Geen super zanger, maar wel met een markante stem.
Later "Festival" gekocht, prima muzikaal album!

Meesterlijke plaat weer. Na een aantal luisterbeurten kan ik niet anders zeggen dat dit voor mij de plaat van het jaar is, ik kan er dan ook geen genoeg meer van krijgen. Vooral het titelnummer is grandioos! Dit album is verplichte kost voor elke liefhebber van symfonische hardrock/metal!!

Zoals met alle albums waar Jon bij is betrokken wordt ook dit album alsmaar beter en beter naarmate je 'm vaker hoort!!

Buiten het feit dat Jon Oliva tegenwoordig een zielige vertoning is vind ik dat zijn albums wel steeds goed blijven. Ook 'Festival' is gewoon weer erg sterk - en wat mij betreft kan het zich bijna meten met mijn favoriet, 'Manical Renderings'. Klinkt geweldig - de songs zijn goed - en in de studio is het blijkbaar goed te verdoezelen dat Oliva's stem bijna naar de vaantjes is. Alleen jammer dat Jon zelf niet zo onder de indruk is van zijn eigen materiaal en zijn setlist voor 3/4de volpropt met Savatage songs

Jon Oliva's Pain is zeker sterk. alle albums doen niet echt voor elkaar onder, al is idd Maniacal Renderings wel de beste. Maar, als we heel eerlijk zijn is het Savatage materiaal toch een stuk sterker en is dat ook waarvoor het merendeel van het publiek naar zijn optredens komt. Wel speelt hij de helft van dit album op zijn huidige toer. Maar verder dan weer niet veel (Firefly uitgezonderd) van andere JOP-platen.
Laat onverlet dat zijn stem redelijk naar de gallemiesen is, afgelopen vrijdag was dat echt de zwakke schakel tijdens het optreden in 013. Ben benieuwd hoe dat voor de dvd wordt opgelapt.

Tsjonge ja zijn stem was echt slecht afgelopen vrijdag! Doodzonde want de setlist was om te smullen. Ik heb JOP nu een aantal malen gezien en elke keer vond ik z'n stem erg goed. Tot nu dus! Ik kan me niet voorstellen dat dit optreden op dvd komt.

Was wel te verwachten - zijn optreden op Graspop was eveneens een fiasco. Buiten de technische problemen was zijn stem inderdaad echt verschrikkelijk - en zijn conditie en voorkomen mogelijk nog slechter. Jon klinkt en ziet er gewoon 'op' uit. En de setlist vind ik maar niets. Als je dan toch onder de naam JOP optreed verwacht ik tenminste dat je van ieder album een song of 2-3-4 doet en dat aanvult met een handvol Savatage nummers. Niet andersom.

Ik heb alleen de videos op youtube gezien van vrijdag maar idd - als ze dit op dvd willen uitbrengen hebben ze echt nog wel een hoop werk in de studio.

Fiasco is wel een groot woord. Ik heb in ieder geval genoten en velen met mij. De reden overigens dat Jon Oliva's Pain bestaat heeft te maken met het feit dat hij de (muzikale) aan zijn broer wil laten voortleven. Was dat voorheen dmv Savatage, tegenwoordig doet hij dat via JOP. In dat licht is het niet meer dan logisch dat hij scheutig met Sava-krakers strooit. Zoals Jon zelf al eens heeft gezegd: JOP = Savatage.

Ik heb toch niet echt genoten afgelopen vrijdag. Daarvoor was zijn stem echt te irritant. Zonde want ik ga zelden met een onbevredigend gevoel naar huis na afloop van een concert. Dat had ik nu wel degelijk.
Dat ze zoveel Savatage nummers spelen vind ik juist geweldig. Al snap ik de opmerking van Sinner ook best. Je krijgt zo een beetje het gevoel dat de JOP nummers niet meetellen ofzo..
Maar ja, die Savatage nummers zijn zo briljant en anders hoor je die ook nooit meer...al is dat in het geval van afgelopen vrijdag misschien maar beter

Ja inderdaad. Begrijp me niet verkeerd - Savatage zal altijd één van mijn favoriete bands blijven - maar wat is het nut van vier uitstekende albums uit te brengen om dan hooguit een nummer of vijf hiervan te spelen? Waar zijn 'Through the Eyes of the King', 'The Dark', 'Maniacal Renderings', 'Look at the World' etc etc etc... Ik vind die nummers en cd's zeker niet moeten onderdoen voor het gros van het Savatage materiaal.

[quote]Sinner schreef:


Daarvoor heb ik hierboven al een verklaring proberen te geven (in leven houden nalatenschap Chris).
Als hij geen platen zou uit brengen zal iedereen roepen dat hij teert op zijn verleden en de erfenis van zijn broer. Nu brengt hij prima platen uit, maar iedereen hoort uiteindleijk liever de Savatage nummers. Als hij ook nog eens een hele rij JOP-nummers gaat spelen duren de optredens wel erg lang.... wat zijn stem helemaal de nek zal doen omdraaien.
Iedereen tevreden toch?

Om zakelijke redenen heet Jon Oliva's Pain geen Savatage. Maar zoals Metal D78 terecht opmerkt, geeft Oliva te pas en te onpas aan dat Jon Oliva's Pain gewoon Savatage is.

En ik vind het studiowerk wel ondergeschikt aan het oude Savamateriaal. Maniacal Renderings vond ik uitstekend, de rest vind ik niet meer dan aardig.

Berichten verplaatst naar Muziek > Nieuws > R.I.P.

Wat een mooi sfeervol stuk is Winter Haven. Subtiele opbouw tot die heerlijke scheur weer alle registers opentrekt, vocale achteruitgang is hier op deze studio release in ieder geval niks van te merken. Een erg bijzondere zanger en componist dit.

Veel gerycled Criss-materiaal, maar ook hier weer schrijft Matt laPorte gewoon mee. Wat mij betreft ook een naam die best genoemd mag worden.

Het door Jon alleen gepende Death Rides a Black Horse is toch (wat mij betreft) één van de spannendste en gaafste songs uit het omvangrijke Oliva-oeuvre...

Jon Oliva's Pain heb ik altijd het mindere broertje van Savatage gevonden. Niet dat de platen slecht zijn, integendeel, maar ik mis enkele speciale ingrediënten.
Dat Criss Oliva niet meer met zijn broer kan musiceren is een gegeven maar ook Jon heeft al langere tijd op vocaal gebied een jasje uit gedaan.
Daarnaast krijg ik altijd het gevoel dat Jon enkele sessiemuzikanten om zich heen heeft verzameld waardoor ik nooit echt het gevoel heb te luisteren naar een volwaardig product.
Natuurlijk blijft Jon een compositorisch talent maar hij moet de kar teveel alleen trekken en dat is moeizaam.
Festival is een aardige plaat maar weet mij nooit volledig te overtuigen, de productie helpt daar ook niet echt aan mee. Een redelijke schijf maar nergens opzienbarend in mijn beleving.