Berbard Szajner was een kunstenaar uit Frankrijk (Grenoble). In de jaren 70 had hij vaak contact met Franse prog/experimentele groepen Gong, Magma) en ontwierp hij lichtshows voor hun tours. Dat deed hij trouwens ook voor bijvoorbeeld the Who. Het is een elektronica specialist, waarbij hij een totaal nieuw ontworpen instrument bespeelde, een laser harp. Met dit album kreeg hij de hulp van Howard Devoto, voorman van Magazine, die de band net had verlaten. Hij zorgt voor de teksten en zang van drie nummers. Ik heb dit album gekocht bij mijn toen favoriete kleine platenzaak 'sinking ship record shop'. Ik durfde daar niet weg te gaan zonder een plaat te kopen, het winkeltje was zo sympathiek en ik was bang dat als ik niets meer kocht dat het dan einde verhaal zou zijn. Bijna 21 gulden er voor betaald, maar ik zie nu vraagprijzen rond de 60 euro. Maar dat is minder interessant, verkopen doe ik niet. Wat is het voor muziek ? Elektronisch, echt jaren 80, en in die tijd was de elektronische kant bijzonder gevarieerd. Alles kon en dat was ook te merken aan de kwaliteit. Nu is dat met deze plaat wel in orde, maar je moet er wel voor in de stemming zijn. Het is vooral drukke muziek, soms wat Tuxedomoon achtig, Wire, maar ook Cabaret Voltaire en Schleimer K, het gaat alle kanten op. Maar ook het werk van Eno wordt benoemd. Ik merk wel dat dit toch redelijk tijdgebonden is voor mij. Toen veel gedraaid, maar ik was ook wel wat vreemder gewend. (paar live platen van Throbbing Gristle, maar die ben ik jammer genoeg wel kwijt geraakt). Echt veel sterren kan ik er nu niet meer voor geven. Soms heb je wat oudere platen die je later ineens positief verrassen en het kan ook juist andersom. Deze neigt iets meer naar de laatste richting. Toch nog 3 sterren, ook als eerbetoon aan die oude gezellige onafhankelijke platenwinkeltjes die toen toch zoiets gewoon verkochten en je als klant geen nummer maar belangrijk was.