Gisteren eindelijk live gezien op Jazz Middelheim. Daar speelde Jeroen Van Herzeele de hele namiddag met tal van artiesten in de clubstage die volledig aan hem gewijd was. Alles stond in thema van de 50ste verjaardag van 'A Love Supreme' - en John Coltrane in het algemeen. De Amerikaan is een voorbeeldfiguur voor deze Belgische saxofonist en dat merk je. In zijn sound zit hij er soms bijzonder dicht tegen, maar een na-aper is het niet.
Soms ben je zo onder de indruk van de prestaties van een persoon dat je beseft dat je deze nooit zal overklassen. Maar is het dan ook fout om in dezelfde lijn te werken en te proberen om dit niveau te evenaren? Wat mij betreft niet. En na zo'n dag Jazz Middelheim, waar deze artiest de meest boeiende set bracht tussen gevestigde waarden als Archie Shepp, Joe Lovano, Chris Potter, Jason Moran... begint een mens er steeds meer in te geloven dat hij hier wel degelijk in slaagt. Zéker na zo'n geniale cover van 'Interstellar Space' met Giovanni Barcella. Wijlen Trane, respect Van Herzeele.