Awol One and Ecid - Are... (2010)

Het eerste album van dit jaar waar ik echt zeer over te spreken ben! Het album van Awol met Factor vond ik niet zo goed. Maar op dit album doet hij het met de voor mij onbekende Ecid. Dit is het eerste album wat ik ga kopen uit 2010!

Awol One had vorig jaar misschien wel op een doorbraak gehoopt. Die kwam er niet, ondanks de bijdrage van Xzibit op het album Owl Hours. Het lijkt er nu op dat de rapper uit Los Angeles weer een paar stappen terug heeft moeten doen: op zijn nieuwe album gaat hij de samenwerking met de onbekende producer/rapper Ecid aan. Gastartiesten als Optix16, Gelroc en Capaciti genieten evenmin naamsbekendheid. Nee, in alle eerlijkheid hebben we hier niet te maken met een op voorhand aansprekend album.

Van Awol One weten we dat hij een aparte stijl van rappen heeft, wie hem niet beter kent zal denken dat we te maken hebben met een verveelde rapper. Op een beheerste manier spreekt hij in de microfoon, steeds op eenzelfde toonhoogte. Wie hem wat beter kent weet dat hij steeds meer van tempo gaat wisselen en dat hij zo nu en dan zelfs een stukje gaat zingen. Dat is op Are... niet anders. Overigens levert dat nooit echt iets boeiends op: zowel qua zang als qua tekst. Awol One - maar ook zijn compagnon Ecid - houdt het bij catchy: “Oh yes, you’re not that fresh//Nothing more nothing less just skeleton and flesh” (Skeleton & Fresh).

Hoewel Owl Hours ook die simpele refreintjes bevatte, lijkt Are... geenszins op dat album. Natuurlijk, ook dit project kent weer invloeden vanuit de rockmuziek (zoals te verwachten van een Awol One-project). Maar waar Owl Hours melodieuze beats bevatte, is Are... qua producties een stuk abstracter. Dat levert helaas niet het gewenste resultaat op, want waar typische producers (binnen de abstracte hiphop) als Aesop Rock en El-P aan voldoen, voldoet Ecid nog absoluut niet aan. In tegenstelling tot de eerder genoemde boegbeelden’ kan hij niet voldoende spanning creëren. Of om het anders te formuleren: zijn poging om sterke futuristische beats te bakken loopt op de klippen omdat hij simpelweg in mindere maten weet te boeien. Dit komt voornamelijk omdat in negen van de tien gevallen de onderliggende drum de kracht en overtuiging mist.

Misschien wil Ecid zich wel iets te veel bewijzen: door ook te rappen op de plaat haalt hij zichzelf veel op de hals. Waar hij op het gebied van produceren momenteel nog niet weet te overtuigen, komt hij als rapper ook nog niet sterk genoeg over. Net als Awol One klinkt ook Ecid monotoon. Daar is nog weinig mis mee, want veel van de rappers beschikken niet over een stem die meerdere kanten uit kan: maar dit duo had elkaar beter kunnen aanvullen als beide een verschillende stijl hadden. Want zijn het niet vaak de tegenpolen die bij elkaar passen? Enfin, vermakelijk zijn beide heren qua teksten (tijdens de coupletten althans) nog wel; bijvoorbeeld omdat er geen standaard thema’s worden aangesneden: “Fighting fire with gasoline//Trying to fly to hell on a trampoline//I’m not afraid of God or Godzilla’s god/Bbut I’m scared of death in mechanical thoughts.” (Ecid op Dangertainment).

Om nog te verwijzen naar de introducerende alinea: ook met de kennis van nu hebben we niet te maken met een aansprekend album. Awol One is zelf nog geen spat veranderd, alleen werkt hij nu niet met aansprekende artiesten wat het toch een beetje saaier heeft gemaakt. Ook de klik met Ecid is niet de gewenste: beide heren lijken niet voor elkaar gemaakt te zijn, aangezien ze qua stijl te veel op elkaar lijken. Als producer zal Ecid nog moeten leren, de beats van hem zijn nu nog niet van een hoog niveau. Of er potentie in hem zit? De toekomst zal dat uitwijzen. Op Are... heeft hij in ieder geval niet voor de makkelijke weg gekozen, maar dat siert hem eigenlijk ook wel.

www.hiphopleeft.nl

Jezus Rob.... Dit ben ik echt niet met je eens.. Dit album is goed. Net als bij Dessa ben ik het weer niet met je eens wat si er gebeurt.

Ik snap dus niet dat jij dit album beter kunt vinden dan Awol Ones vorige werk met Factor. 2,5 is overigens zo slecht nog niet, maar dat dit niet een album is dat mij straks nog bij zal blijven lijkt me duidelijk.

Ja nee ik vind hem beter. Maar die moet ik misschien nog is goed luisteren.

Misschien kun je uitleggen waarom?

Ik vind de beats van Ecid, best goed in de buurt komen van de stijl van Aeso en El-p maar toch vind ik er ook melodie inzitten. Ik moet wel eerlijk bekennen dat ze allebei qua raps toch na een aantal keer wat gaan vervelen maar de beats zijn wel heerlijk. Derhalve heb ik moeten besluiten dat ik toch een halfje omlaag ga maar toch vind ik dit beter dan Owl Hours. Ik vind ~Factor niet meer zo goed als hij was. Het lijkt wel of de goeie beats op zijn bij Factor.

Root For the Villain heeft een ongelofelijk dope beat.