Wolfsheim - Spectators (1999)

Muzikaal misschien niet helemaal overtuigend, maar het breekbare geluid van de zanger doen de koude rillingen over je rug lopen.
De beste man heeft een prachtige melancholische stem.
Ik krijg er in ieder geval geen genoeg van.

Ik vind dit muzikaal wel een erg volwassen album van Wolfsheim. Warme elektropop met wat meer experimentele uitstapjes; Sleep Somehow met een Prodigy Sound en een wat vuilere sound in Heroin She Said, hetgeen prima overeenstemt met de teksten. Tekstueel klinkt dit een stuk minder venijnig dan het debuut, gelukkig heeft de zanger een uitstekende stem die om het even welke voordracht bijzonder maakt.
Opnieuw een straf album van Wolfsheim. Mijn volgende wordt Popkiller.

Ik ga vandaag eens kijken bij wat platenzaken wat ik kan vinden.
Via Amazon heb ik gisteren ook de intro's van dat live album uit Hamburg kort beluisterd. Is hier niet toegevoegd.
Ze hebben best veel uitgebracht, en zoals je al eerder aangaf, is deze band groter dan ik in eerste instantie dacht.

Zanger Peter Heppner is op dit prachtige album verantwoordelijk voor een van mijn favoriete nummers, vandaar dat ik ook Wolfsheim uit meende te moeten proberen.

De zang blijkt uiteindelijk echter het zwakke punt op deze plaat. Heppner heeft inderdaad een aangenaam stemgeluid, maar een beperkt bereik en een neuzelende voordracht waar je van moet houden. Ik merk dat ik dat geen hele plaat trek.

Warme electropop is verder een omschrijving van Lost Highway waar ik me prima in kan vinden. Niet ieder nummer overtuigt me, maar een en ander luistert uiteindelijk toch aangenaam weg. Voorlopige score 3*