Saeta - Else Another Light Might Go Out (2009)

Seattle was toch de bakermat van grunge?
Met grunge heeft Saeta weinig van doen mogen we wel stellen. De heren plus dame maken 'kamerpop' waar Matt Menovcik de vocalen op zich neemt evenals gitaar. Lesli Wood zingt mee op de achtergrond en speelt piano en Bob Smolenski geeft de sound een dramatische lading mee met het geluid van zijn cello.
Else Another Light May Go Out lijkt op het eerste gehoor heel droevig door de melancholische saus die het album kent maar is wel degelijk een album vol liefde en hoop.
Het begint vrij donker met Your Ghost, Cosenza om vervolgens een 40 minuten durende tocht te maken vol melancholiek met een lach en een traan. De combinatie van deze instrumenten toont aan dat er echt niet altijd gitaar, bas en drums nodig zijn om powerful over te komen. Ook op deze ingetogen wijze lukt het dus om krachtig naar buiten te treden, want elke noot is wat dat betreft raak.
Door het gedragen karakter van deze plaat is het geen lichte kost en moet je er moeite voor doen om je mee te laten voeren (waar dit soort muziek dat normaliter veel sneller doet bij mij).
Het maakt Saeta hierdoor wel een uiterst interessante ontdekking voor mij die aan de ene kant naadloos aansluit bij het soort muziek waar ik graag naar luister en wat aan de andere kant toch net weer even een andere richting op gaat. Een richting die mij wel bevalt moet ik zeggen en daarom ben ik voorlopig nog niet klaar hiermee.
Wie weet of er meer gaan volgen (ik denk dat er liefhebbers voor zijn). Het kan ook zijn dat mijn stem zo'n eenzame verdwaalde gaat zijn op musicmeter. Ik hoop van niet want ik gun Saeta toch wel wat meer dan dat.

Deze tip van Aero ter harte genomen. De plaat opgezet, ook niet meer af gezet. Toch had ik af en toe een moeilijk moment. Moet je eens de eerste seconde van elk nummer horen. 7 keer dezelfde inzet. De stem van de man op dit album, vind ik ronduit vervelend. Zeurderig en een zeer raar accent.
Ik vind de kracht van dit album toch in het ingetogen, maar mooie instumentale. Maar als ik het nummer About You aanzet, moet ik zelfs een beetje lachen.
Ik voel en hoor deze plaat dan iets anders dan Aero.

Ik beoordeel het nu met 3*

Edit* Het voelt soms als een mix van een Worship cd en de Kelly Family.
Haha, Aero, kom er maar in met je commentaar .

Die heb ik niet: ik ga niet over de gevoelens die anderen hebben bij albums. Niet te doen en voor mij ook niet interessant verder (het gaat immers om wat ik er zelf van vind)

Aero blijft met mooie tips strooien: prachtig dit album! Heel ingetogen inderdaad. Ik kan ik me overigens de irritatie van -Spraylt- goed voorstellen wat de mannenstem betreft. Zo'n zanger die zichzelf en de spleen van zijn eigen ikje loodzwaar serieus neemt en ook nog vervalt in maniërisme. Maar de kwaliteit van de composities, de opname en de wonderschone instrumentatie overveugelen de bezwaren mijns inziens ruimschoots.

Ik ben hier toch niet zo kapot van. Het is (heel) veel van hetzelfde. De arrangementen zijn nogal eenvormig. Weinig variatie. Dat hoeft nog geen onoverkomelijk probleem te zijn wanneer dit gecompenseerd wordt door goede, originele uitvoeringen en sterke melodieën, maar die hoor ik - op enkele vlagen na - niet.

En de mannelijke zang is erg zwak. Mss wel het grootste minpunt. Gewoon lelijk. Die zanger doet imo aan "overacting": hij doet vreselijk zijn best om emotie in zijn zang te stoppen, maar hij slaagt daar niet in. Het komt geforceerd over, althans op mij. Toppunt is bijvoorbeeld het slotnummer: 'About You'. Lachwekkend bijna.

Het heeft ook iets "gothic"-achtigs, hoewel het geen gothic is.