Klinkt meer als een mix tussen the Earring, Nirvana en Oasis. Daar is dus niks mis mee, al helemaal niet als je bedenkt dat dit het debuutalbum van een Nederlandse band is. Eindelijk eens een band die voor echte rock muziek gaat en niet voor de meer bravere Nederlandse pop rock, zoals zoveel andere bands uit dit kikkerlandje al jaren doen. Helemaal lukken doet het nog niet: echt gruizige rockmuziek spelen. Bij vlagen klinkt het echt goed, maar tussendoor hoor je toch nog wel wat bravere stukjes, zoals bijvoorbeeld op Leaving Open Doors. Hopelijk gaan ze in de toekomst nog meer op zoek naar gruizige grunge experimenten en geven ze vooral een vervolg aan dat soort nummers op dit album.
Gelukkig wordt regelmatig het gaspedaal wat ingetrapt en zijn er heel wat aardige gitaarsolo's te horen. Ook de backbone van de band zit goed in elkaar: een goede drummer en een prima bassist. De zanger zingt goed en de 'Nirvana wendingen' zijn gewaagd, maar geslaagd (lang leve Kurt Cobain!). Hoogtepunt hiervan is te horen in het slotnummer, het erg sterke The Walls, met ook een uitstekende gitaarsolo tot slot. Andere aanraders zijn de sterke opener en titelsong Streets of Glass, het relaxte Christal, Rail Road Track, Silver Times, Sing It Bring It Ring It, Lady, Never the Never, Pancakes & (Nirvana's

) Uncle Tom.
Weet je wat: dat is toch flink wat goede muziek voor een debuutalbum, ik noem maar liefst 10 nummers van de 14... ik zet zo maar eens een Nirvana cd aan en rond het voor deze Katwijkers naar boven af: 4,0*