The Electric Pop Group - Seconds (2010)

Het uit Santa Barbara, Californië afkomstige label Matinée komt weer op de proppen met een bandje uit het hoge noorden van Europa die put uit de gitaarpop van de jaren '80.
Met het uit Denemarken afkomstige Northern Portrait wordt The Smiths wel heel erg nadrukkelijk tot leven geroepen en The Electric Pop Group is afkomstig uit Zweden en heeft met Seconds hun tweede album uitgebracht op dat Amerikaanse label.
Het gaat om het duo Erik Aamot (gitaar en vocalen) en Martin Aamot (gitaar, bas, keyboards, drum, vocalen). Broers dus die er live op het podium een bassist bij halen.
Ondanks dat de heren uit het koele Zweden komen passen ze qua muziek veel beter bij het label uit het zonnige Cailfornië, want hun sprankelende gitaarliedjes klinken uiterst zonnig, evenals hun warme vocalen (zeker als ze samen zingen). De poppy Jesus & the Mary Chain mengen aardig met, alweer, The Smiths plus wat Stone Roses en er is ook wel wat Stereolab in terug te horen. Niet bepaald origineel dus maar verder best smaakvol gedaan moet ik zeggen.
Terug naar die vocalen: zeker in de samenzang is het warm maar tegelijkertijd vind ik Erik Aamot ook wel beperkt in zijn zangkunsten. Hij klinkt monotoon en soms onvast, wat op den duur een beetje dreinerig gaat worden. Hierdoor beginnen de nummers in de loop van het album ook hun aanvankelijke kracht te verliezen omdat het een beetje een grote brei begint te worden en je niet meer weet bij welk nummer je ook al weer bent aangekomen. Eigenlijk is dat best jammer omdat de liedjes gewoon pure nostalgie zijn en heerlijk om naar te luisteren. Ik zie me zo al rondlopen deze lente: voor het eerst zonder jas met dit duo op de iPod. Puur genieten denk ik zo. Nu die zang nog.....
Toch weerhoudt het er mij niet van om genoeg te genieten van deze cd, en ik denk dat ik het nog best vaak zal gaan beluisteren ook.
Misschien dat het van invloed gaat zijn op de beoordeling na verloop van tijd.

De combinatie: Zweden, sprankelende gitaarliedjes en The Jesus and Mary Chain (!) kan nooit fout gaan en de nummers op de Myspace van deze elektronische popgroep klinken inderdaad erg leuk.

Let wel: het is The Jesus and mary Chain zoals we ze bijvoorbeeld van Darklands kennen (dus niet de stofzuigersound).

't klinkt allemaal wel erg hetzelfde, en zo verdomd helder. Maarja, ik heb zo een jaren '80-geluid nooit kunnen waarderen ook.
Het eerste nummer is wel cool, de rest lijkt er enorm veel op. Dat is helaas niet het recept voor een album met slechts hoogtepunten - nee, het maakt het album voorspelbaar, voortkabbelend en hoogst ongeinspireerd. Weinig speciaals.