Alison Moyet - Hometime (2002)

Vergeet de hits uit de jaren '80, dit is Alison Moyet nieuwe stijl. Prachtige liedjes met een vleugje electronica. Mijn persoonlijke favorieten zijn If You Don't Come Back to Me, Do You Ever Wonder, Train I Ride en You Don't Have To Go. Alison's donkere stemgeluid is uniek en komt mooier dan ooit tot z'n recht op deze fantastische cd. Een echte winterplaat, maar met een beetje goede wil kun je er ook mee meezingen - lukt mij in elk geval prima!

Na een stilte van acht jaar kwam Alison Moyet in 2002 met dit album. Een andere sound dan haar pop albums uit de jaren 80 en 90. De lange stilte werd veroorzaakt door een langlopend conflict met toenmalige platenmaatschappij Sony. Hmz... waar hebben we dit eerder gehoord?

Enfin, Moyet leverde met Hometime een dijk van een album af. Heerlijke mix van pop en elektronica, een album dat af en toe lijkt te knipogen naar nummers van Portishead, Madonna en Massive Attack.
Mooi hoe Alison's stem aan het begin van openingsnummer Yesterday's Flame gefilterd klinkt. En geweldig hoe ze aan Dusty Springfield doet denken in het Spector-achtige Should I Feel That It's Over. Maar even zo mooi zijn de ballads If You Don't Come Back To Me, You Don't Have To Go, het zwoele More en het donkere Say It.

Hometime is een geweldige plaat die per luisterbeurt nóg mooier wordt. Grappig dat Moyet in de tweede helft van haar carriere een drietal van haar beste albums heeft gemaakt, te weten deze, The Minutes en Other. Kunnen we niet van iedere zanger/zangeres zeggen.

Vandaag dit fenomenale album van Alison Moyet weer eens uit de kast getrokken.

Wat heeft die vrouw al een indrukwekkende staat van dienst!
Helaas moeten we regelmatig vel jaren wachten tussen de pracht uitgaven.

Eind 2002 (bijna 20 jaar geleden) verscheen Hometime, een album met songs die gelaagd zijn en veel diverse sferen in zich herbergen.

Het album heeft absoluut een jazzy inslag maar ook trip hop, easy listening en soms folk (Mary, Don't keep me waiting) en mellow invloeden.
Maar bovenal ademt het hele Album: Alison Moyet, die een stijl heeft die soms niet in een kader te vatten is
(Say it en Ski).

De opener Yesterday's flame, zet direct de toon. Op bijna hypnotiserende wijze zingt Alison dit nummer, ondersteund door subtiele percussie en koortjes.

Should I feel That it's over, begint prachtig gezongen met elektrische gitaarbegeleiding, tot de muziek bij het refrein invalt dat Alison loepzuiver ten gehore brengt.

Bij More is het moeilijk stilzitten... daarna gevolgd door de titeltrack, een late evening nummer, waarbij het lijkt alsof Alison door een trechter zingt, Portishead invloeden, subtiele koortjes, vreemde blazers zijn hier de kenmerken.

En dan het prachtige -Brel-achtige- If you' don't come back to me. Dit zingt ze met zoveel gevoel dat het een monument op zichzelf is.

Do you ever wonder begint subtiel met een klavecimbel om vervolgens in een volstrekt andere sfeer verder te gaan. Een dwingend nummer met prachtige strijkers.

The Train I ride is vintage Alison, dit nummer had ook zo op HOODOO kunnen staan.
Prachtige subtiele onderhuidse swing met een vol palet qua arrangementen.

You don't have to go heeft een Talk Talk-achtig begin, qua instrumentarium en zang.
Ook als later het orgel invalt, dit is een mooi voorbeeld van de Mark Hollis-school.
Alison zet al haar registers open in deze afsluiter.

Het album laat zijn ware schoonheid pas na diverse luisterbeurten kennen, het is een tijdloos monument van een heel grote zangeres.

Zet op luid volume en geniet!