Alison Moyet - Essex (1994)

Ik heb dit album gekocht naar aanleiding van het verzamelalbum "Singles" van Alison Moyet. Op dat verzamelalbum staan een paar tracks van dit dit album uit 1994 "Essex".

"Ode to Boy" is een sterk nummer. Dit nummer had Alison al ruim 10 jaar eerder gezongen met Yazoo, op de CD "You and me both". Beide versies verschillen nogal. Op "Essex" ligt het tempo veel hoger, en zingt Alison het met meer kracht. Ook zijn hele andere instrumenten gebruikt. Bij Yazoo uitsluitend electronische klanken uit de hoed van Vince Clarke, op "Essex" is het vooral gitaar en drum. Er is nog een derde versie, die staat ook op "Essex", tracks 12. Die derde versie verschilt niet zo veel met de andere versie op dit album, dus voegt het maar weinig toe.

De rest van de nummers op dit album raken me niet zo. Vandaar 'slechts' 3,5 punten.

Ik heb dit album eigenlijk vooral gekocht vanwege de single mix van "Whispering Your Name" die behoorlijk anders is dan de albumversie.

De singleversie bevat extra productie van Steve Rocket en Johnny Nitrate. Twee producenten van wie daarna nooit meer iets is vernomen. Tenzij het natuurlijk schuilnamen zijn. En als ik dan mijn geld mag inzetten, zeg ik dat de Pet Shop Boys hier achter zitten. Het druipt er namelijk af...

Hele vaak is dit het album dat ik kies wanneer ik Alison Moyet wil horen.

Onvoorstelbaar dat dit bijna 30 jaar oud is. Alison heeft hier duidelijk nog een iets jonger en misschien sprankelende geluid dan op haar latere albums (die andere kenmerken hebben die de albums bijzonder maken)

Het opent met het Catchy Falling, subtiele swing, koortjes in een onversneden Alison-song.

And I know, is een uptempo nummer dat terug doet denken aan Raindancing, Alison's tweede soloalbum.
Ze gooit hier ook de stembanden wijdt open, het nummer heeft een lekkere drive.

Whispering your name, een van de singles van dit album is ook Alison zo als we haar graag horen, hier horen we diverse stijlen uit haar verleden zowel van Yazoo als Raindancing. In de refreinen gaat ze lekker los.

Getting into something heeft een lekkere donkere onderlaag, een stevige bass en percussie, maar Alison weeft er een prachtig klanktapijt overheen, in een relaxt gezongen nummer met prachtige koortjes.

Dan een van mijn favoriete: So Am I, een prachtige muzikale opening, waarna de muziek in de versnelling gaat, een buitengewoon oorspronkelijk nummer met een geweldige Alison-drive, de manier waarop dit refrein wordt gezongen is typisch haar signature. Heerlijk!

Satelite zorgt voor het rustpunt, een nummer waarin Alison terugschakelt van 5e naar de 2e versnelling, prachtige begeleiding van diverse instrumenten, in de refreinen gaat ze wel weer even los....

Ode to boy is een remake van het Yazoo nummer uit haar periode met Vice Clarke, waar het op de Yazoo uitvoering subtiel in een synthesizer versie (en langzamer) werd gezongen, krijgt het hier een akoestische behandeling, Alison zingt het gedreven begeleid door akoestisch gitaar.

Mijn tweede favoriet, Het Folk-achtige Dorothy, prachtige opening en een heerlijk zingende Alison maken dit nummer Tot een ware evergreen. Alison zingt het uitbundig!

Another living day, is rijk gevuld, Alison pur sang. en de opvolger Boy's own is weer Alison zoals ze klonk in haar Yazoo tijd, stevig intro dat werkt naar een stevig refrein een dance track.

Take on me sluit dit prachtige album op heel subtiele, kalme en fraaie manier af.

Alison is onmiskenbaar een van Engeland grootste zangeressen, met een eigen signature en een stijl die niet te kopiëren is. Dat maakt haar heel bijzonder en tijdloos.
Een album om te koesteren en heel vaak te draaien...