Iggy Pop - Avenue B (1999)

Een erg persoonlijke, en zeer ingetogen, donkere plaat. Zeer sterke composities, van zeer hoog niveau, en Pop, ondertussen 55, heel goed bij stem.

Maar ik kan me indenken dat punk rockers weinig boodschap hebben aan "Avenue B". Ook al staan er wel enkele goede rockers op, te vergelijken met de Stooges-tijd of met pakweg "Instinct" is het allerminst.

Mijn favorieten: "Nazi Girlfriend", "Miss Argentina", "Corruption" en de titelsong "Avenue B"

Zeer ondergewaardeerde plaat van Iggy die eindelijk weer eens echt goed op dreef was. Het gemiddelde op Musicmeter valt me overigens nog mee.

Na één keer luisteren springen Miss Argentina en Corruption er meteen al uit. Na twee keer luisteren komen Nazi Girlfriend en Avenue B daar nog eens bij. Wat niet wil zeggen dat de rest heel veel minder is.

Ik heb dit altijd Iggy zijn beste plaat gevonden. Overigens was dit ook mijn kennismaking met zijn muziek. Later kwam ik er pas achter dat de rest van zijn werk heel anders klinkt maar goed. Deze plaat vind ik werkelijk prachtig. Een zwak nummer staat er niet op en vooral Nazi Girlfiend en Miss Argentina zijn erg goed.

Hele ingetogen plaat. Donker van sfeer. Maar Iggy zal Iggy niet zijn als na een rustig acoustisch intro zijn eerste tekst die hij zingt op de CD is: 'I wanne fuck you on the floor' mooi en romantish maar wel op de 'Iggy way'.

Iggy op zijn best.
Check ook de DVD "Live at the Anciënne Belgique", da's Iggy op zijn Allerbest!

Absoluut iggy op zijn best, Een heerlijk dark album. En inderdaad zwaar onderschat. Goed je zult hem niet bij je ontbijt draaien. Maar EEEh wat heb ik genoten nu nog trouwens. ik heb de cd compleet grijs gedraait. En ook die dvd zie sister ray is van een ongekend hoog niveau. Ik vind het tot op de dag van vandaag nog altijd vervelend dat ik deze tour niet met eigen ogen heb kunnen aanschouwen. Maar goed dat die dvd er is pleister op de wonde. Nee niets dan lof over deze iggy plaat. 5 STERREN

Iggy?diver

Daar was ik bij, kan niet geloven dat ik er nu pas achter kom dat dit op dvd verkrijgbaar is...

Prachtig pure Iggy.

Veel is al gezegd over de opvallend gestripte setting en die siert hem dan ook bijzonder goed.

Erg mooi uit de verf komend op bijvoorbeeld het titelnummer waar heel treffend een gevoel van uitgeputte reserves wordt geschetst.

Opvallend zijn ook de kleine gesproken intermezzos waar onder andere de voors en tegens van een kippetje fris in de twintig tegenover een rijpe vijftiger uit de doeken worden gedaan.

Een scenario dat ik voor mijzelf ook wel een keer of twee voorzie, wanneer ik mij helaas niet langer zo heel vanzelfsprekend als nu die immens jeugdige jongen mag achten, dus sowieso handig om te weten.

Pffff, wat is Long Distance toch een prachtige track.