Hubert Laws - The Laws of Jazz (1965)

Hubert Laws bewijst met dit album dat de dwarsfluit een sterk jazzinstrument is. Volgens mij is de dwarsfluit lang niet zo veelvuldig vertegenwoordigd in de jazzwereld als de trompet en de (alt)saxofoons, maar het is zeker een sterk instrument waar sfeervolle jazz mee gemaakt kan worden.

De albumtitel heeft iets apart, alsof er voor dit werk openlijk een bepaalde wetmatigheid gevolgd werd: een eigen compositie hier, een standard daar, wat blues, wat swing, wat dromerige fluit,... Kortom een klassiek kwartet maar dan met een fluitist als bandleider dat zoals Scott Yanow het terecht verwoordde "what is essentially a straight-ahead jazz set" brengt. Het spel is meer dan behoorlijk en elk nummer wordt erg goed gebracht, alleen valt jammer genoeg tussen alle andere spelers enkel Chick Corea op als solist. Het jazzuniversum zit natuurlijk vol met dit soort Bop-albums, maar die wetten zijn er juist om een beetje te breken en naar je eigen hand te zetten, nietwaar?