Aerosmith - Classics Live! (1984)

Tsja, mijn favoriete band met een live album dat buiten hun medewerking door Columbia uitgebracht werd in 1986 vanwege contractuele verplichtingen. Het grootste deel van deze plaat (nummer 1, 5, 6 en 7) is op genomen in Boston op 14 februari 1984. Een van de laatste optredens met de Crespo/Dufay line-up want kort daarna zouden Perry en Whitford weer terugkeren. 'Mama Kin' is voor mij een hoogtepunt, de song wordt geweldig uitgevoerd. Deze versie van 'Train Kept A Rollin' en 'Sweet Emotion' zijn niet mijn favoriete versies ooit maar wel representatief hoe Aerosmith live was zo tussen 1980 en 1984. 'Dream On' is uit 1978 en klinkt alsof Tyler elk moment kan omkiepen. Zijn stem klinkt breekbaar maar vindt toch nog de wil om het nummer af te maken. Op een of andere manier past het bij het nummer, Tyler brengt de boodschap van hoop over. 'Als je maar graag genoeg wilt, dan lukt alles'. Dus ook onder zware invloed je door 'Dream On' heen slaan.
'Kings & Queens' is een vergeten parel van 'Draw The Line' uit 1977. Deze live versie uit maart 1978 is geweldig, een nummer dat nooit vaak live gespeeld werd en altijd bijzonder blijft.
'Three Mile Smile/Reefer Head Woman' is een ok nummer, zeker het drumwerk is goed. Ik heb de blues invloeden op de muziek van Aerosmith altijd erg kunnen waarderen en Reefer Head Woman klinkt dan ook op haar best met een dronken Tyler, zoals op deze versie. 'Lord Of The Thighs is altijd een van mijn favorieten geweest maar deze versie voegt niets toe aan de versie op Live! Bootleg. Afsluiter 'Major Barbra' is een overblijfsel van de sessies voor het eerste Aerosmith album uit 1973 en een begrijpelijke keuze geweest. Het klinkt ouderwets en zou niet gepast hebben op die plaat. Voegt hier ook weinig toe.

Al met al, een OK plaat, maar meer voor de fans. Live! Bootleg en A Little South Of Sanity zijn de 2 beste live albums van Aerosmith.