Joel Alme - Waiting for the Bells (2010)
mijn stem
4 stemmen
Zweden
Pop
Label: Razzia
-
When Old Love Keeps You Waiting (2:25)
-
You Will Only Get It Once (1:56)
-
The Spell of Brothers (2:33)
-
If You Got Somebody Waiting (2:35)
-
The Way We Used to Beg (2:55)
-
No Class (3:05)
-
No Luck to Give (2:45)
-
Waiting for the Bells (3:07)
-
On This Night of Loving Arms (2:31)
-
You Remember the Good Times But the Good Times Don't Remember You (3:36)
-
Spanish Moss (4:49)
0
geplaatst: 25 januari 2010, 17:25 uur
Terug in de tijd met Joel Alme............. geen idee hoe het in het zweeds klinkt eigenlijk.
Alme zingt vol overgave en het romantische gehalte wordt flink opgekrikt door de strijkers en blazers: passie en soul spatten de boxen uit. Een beetje Van Morrisson en een beetje Bob Dylan en laten we heel voorzichtig dan ook de naam Bruce Springsteen maar laten vallen.
En toch weet Alme me niet helemaal te raken zoals hij dat wel zou moeten doen en ongetwijfeld bij velen ook doet. Maar hoe toevallig heb ik hetzelfde probleem bij Van Morrisson en iets minder bij Bob Dylan. Alme heeft in mijn oren geen geweldige stem maar dat zou geen probleem hoeven zijn omdat meer favoriete artiesten dat niet hebben, verre van zelfs. Maar als een minder geweldige stem je ook niet in zijn greep weet te krijgen wordt het al wat problematischer; dan kan de schitterende instrumentatie en de flinke dosis nostalgie dat verder ook niet voldoende meer opkrikken helaas.
Had er een andere zanger gezongen, had ik iets minder een Van Morrisson-gevoel gehad (die ik maar zelden echt kan waarderen helaas) dan was de waardering misschien hoger uitgevallen.
Nu is het categorie: prima plaatje en verder niks waar ik overigens nu nog niet van plan ben helemaal mee te kappen. Ik wil dit nog wel een aantal keer horen om te kijken of ik er toch niet naast zit want ergens ben ik altijd wel te porren voor muziek met een kitschrandje (wat hier komt door het gebruik van de strijkers en blazers).
Benieuwd hoe anderen hier tegenover staan want ik denk wel dat ik een minderheid hier in ben.
Alme zingt vol overgave en het romantische gehalte wordt flink opgekrikt door de strijkers en blazers: passie en soul spatten de boxen uit. Een beetje Van Morrisson en een beetje Bob Dylan en laten we heel voorzichtig dan ook de naam Bruce Springsteen maar laten vallen.
En toch weet Alme me niet helemaal te raken zoals hij dat wel zou moeten doen en ongetwijfeld bij velen ook doet. Maar hoe toevallig heb ik hetzelfde probleem bij Van Morrisson en iets minder bij Bob Dylan. Alme heeft in mijn oren geen geweldige stem maar dat zou geen probleem hoeven zijn omdat meer favoriete artiesten dat niet hebben, verre van zelfs. Maar als een minder geweldige stem je ook niet in zijn greep weet te krijgen wordt het al wat problematischer; dan kan de schitterende instrumentatie en de flinke dosis nostalgie dat verder ook niet voldoende meer opkrikken helaas.
Had er een andere zanger gezongen, had ik iets minder een Van Morrisson-gevoel gehad (die ik maar zelden echt kan waarderen helaas) dan was de waardering misschien hoger uitgevallen.
Nu is het categorie: prima plaatje en verder niks waar ik overigens nu nog niet van plan ben helemaal mee te kappen. Ik wil dit nog wel een aantal keer horen om te kijken of ik er toch niet naast zit want ergens ben ik altijd wel te porren voor muziek met een kitschrandje (wat hier komt door het gebruik van de strijkers en blazers).
Benieuwd hoe anderen hier tegenover staan want ik denk wel dat ik een minderheid hier in ben.
0
geplaatst: 26 januari 2010, 23:11 uur
Toevallig tegengekomen op mijn favoriete indieblog. Ik moet aERo's woorden voor een groot gedeelte volgen. Het klinkt allemaal lekker vol en wordt gezongen vol overgave, maar het voegt weinig toe aan de muziek. Als ik jaren '60 muziek wil horen pak ik een van de klassiekers uit de kast voor het echte gevoel.
0
geplaatst: 8 april 2016, 22:59 uur
Deze is wel heel lekker hoor. Echt een mooie volle stem. Echt een ontdekking voor me.
* denotes required fields.
* denotes required fields.