Robot Koch - Death Star Droid (2009)

Allemachtig, wat een lekker album is dit zeg! Een paar parels van tracks, up in deze. Hij opent met een banger waar je niet bij stil mag zitten, en twee tracks verder verzorgt je lievelings robot een vredige roes. Repeat, repeat, repeat! En sowieso wat meer aandacht voor deze plaat, hij verdient het.

Thumbs up: "Hard to Find"

Lekker album inderdaad. Komt van het Project: Mooncircle-label maar doet eerder denken aan de hele LA-producer scène van tegenwoordig (Flying Lotus & co).
Met name Away From, Hard to Find en Memories zijn echte toppers

Na het eerste nummer, dat bestaat uit aritmische ruis, had ik er een hard hoofd in. Gelukkig weet Robot Koch later op de cd bij vlagen toch nog wat ziel in zijn quasi-intelectuele muziek te stoppen, waardoor het soms zowaar aangenaam begint te worden. Hard to Find is daar een goed voorbeeld van. Maar helaas valt hij ook met regelmaat in herhaling en hoor je wederom die vreselijke ruis, met de ondersteuning van een eentonige drum, die slechts qua tempo zo nu en dan wil varieëren.

Maar dit is pas na een luisterbeurt, misschien hoor ik er over een tijdje wel iets lichtelijk geniaals in. Alhoewel ik dit sterk betwijfel. Voor nu: Death Star Droid is een abstract kut album.

In Genres > R&B en Hip-Hop > Hiphop album van de week:

Ik vind Robot Koch voorlopig het meest interessante album dat hier neergezet is in de nieuwe serie. Inderdaad een beetje in de stijl van Flying Lotus, een mooie afwisseling tussen meer electronische gruizige stukken, beats en verstilde waves. Een heel eind richting de electronica-kant van de hip-hop in elk geval, en dus helemaal in mijn straatje. Die Doors-cover is trouwens erg geslaagd.

Mirage & Concept ga ik trouwens nog inhalen, daar had ik door mijn examens geen tijd voor.

ik vind het een fijn album om op te zetten als ik bijvoorbeeld op bed lig om even uit te rusten. mooie balans tussen sfeer en experimenten.

Dit gaat denk ik een onvoldoende worden voor mij. Ik kan hier echt helemaal niks mee en vind het gewoon irritante muziek. Iets dat ik zeker niet hoef te horen als ik in bed lig.

EDIT: Ik ga hem deze week nog een keer beluisteren maar op dit moment is het een 2. Ik vind het een erg vervelend album dat soms zelfs op mijn zenuwen werkt.

Ik ben het grotendeels eens met wat R&P schrijft, al ben ik wel iets minder negatief, sommige nummers vind ik toch wel aardig als achtergrondmuziek. Ik denk alleen niet dat ik dit album nog vaak ga luisteren nadat ik mijn stem heb uitgebracht.

Na de wat negatieve reacties had ik weinig zin om te aan mijn eerste luisterbeurt te beginnen, maar ik moet zeggen dat ik het vooralsnog vrij goed vind klinken allemaal.

Hehe, dit album is eindelijk afgelopen. Dit album heeft mij echt veel moeite gekost om doorheen te komen. Als je in mijn playlist kijkt zie je ook dat de eerste drie nummers veel meer zijn geluisterd en daarna weer afgezet.

Misschien ligt het aan mij, maar ik kan de charme van deze muziek echt niet ontdekken. Om nou te zeggen dat het amateuristisch gespeel met beats is gaat mij wel te ver, maar het is in ieder geval heel experimenteel. Te experimenteel om er een geheel van te maken. Veel tempowisselingen, de ritmes kloppen vaak niet en er komen soms vreemde geluiden doorheen...

Ik ben dan ook niet echt bekend met dit soort muziek, zoals bijvoorbeeld FLying Lotus (alleen dat dikke-mensen-neuk-nummer ken ik), dus ik had ook geen idee wat ik kon verwachten.

Maar genoeg negativiteit nu. Er waren ook sporadische lichtpuntjes: Away From vond ik wel een aardig nummer, helemaal na de intro. Uit de geluiden van Hard to Find had naar mening veel mooiere beat gemaakt kunnen worden, maar die kan er ook wel mee door. Verder zijn de nummers met de vrouwelijke gastbijdrages, die voor wat afwisseling/herkenning zorgen, wel leuk...

Ik ga dit album 2* geven. Als het niet een een HHAvdW was had ik denk ik niet eens geluisterd, laat staan gestemd. Misschien wordt het nog wat, want ik ga hem nog wel een keer proberen op een ander moment. Voor nu sluit ik mij aan bij de korte en bondige samenvatting van R&P: "Death Star Droid is een abstract kut album"

En zo experimenteel is het zelfs niet

Reacties liggen in ieder geval in de lijn van wat ik verwachtte: erg verdeeld. Dit soort muziek bevalt je of bevalt je niet, daartussen is geen grijs gebied.

Misschien niet, maar ik ben niet bekend met deze muziek. Vergeleken met mijn interesses is dit heel chaotisch en veel te druk. Ik luister liever naar Shad en Mirage & Concept dan, om maar even binnen dit topic te blijven. Maar zoals je al zegt: anderen zien die structuur in de muziek juist wel.

Ik kon de structuur hierin ook niet ontdekken. Ik hou opzich wel van expirimentele hiphop (al is dat niet te zien aan mijn top10 ) maar dit is echt niks voor mij. Ik heb ook helemaal niks met het hele electronic-genre al is dat volgen mij niet zo makkelijk in een genre te stoppen.

Ja ik houdt meer van het experimentele in de zin van het perfectioneren van beats door het aan te vullen met extra geluide. Maar dat doet Robot Koch ook, neem ik aan. Dus eigenlijk een slecht argument...

Maar toch is dit ook goed om eens te luisteren. Het is altijd leuk om je grenzen op te zoeken qua muziek.

Haterts!

Ik denk dat mensen als S&S dit misschien meer kunnen waarderen als ze wat meer gewend zijn aan instrumentale Hip-Hop, en dan met name aan de Flying Lotus kant. Want ja, dit is meer experimenteel in vergelijking met Mirage & Concept of Shad maar echt wereldschokkend is het niet. En ik kan er zeker wel een soort structuur in ontdekken, maargoed ik ben iemand die het ook niet erg vind als die niet duidelijk is te vinden is (Glitch-Hop bijvoorbeeld).

Dat gezegd ben ik nu halverwege op het album, en kan het mij zeker bekoren. Leuk album, Fly Lo! Verwacht dat het ergens rond de 4* gaat hangen. Het eerste nummer was vrij matig, maar daarna toch erg lekkere tracks met tot nu to Hard To Find als hoogtepunt.

Ja misschien wel, maar het probleem is dat dit album nou niet motiverend werkt om nog meer op te zoeken in deze richting. Ik zie in Hard to Find bijvoorbeeld wel het goede, maar ik had liever gezien dat daar een meer soul-achtige beat van werd gemaakt.

(Welk album van FLyLo is dan aan te raden om mee te beginnen, want begin wel nieuwsgierig te worden eigenlijk... )

(We gaan offtopic denk ik, dit kan je beter posten bij Hip-Hop tips soort achtige topics).

Het hangt er allemaal vanaf wat je in muziek zoekt. Een artiest als Flying Lotus (en Robert Koch denk ik dus ook) staan niet stil, en de sound per album kan erg verschillen. Ik denk dat Improvision en FlyLo een stuk meer albums in dit straatje kennen als mij.

Om even flauw te doen, ik begon het pas te waarderen toen ik een Trip-Hop album hoorde.Dit album dus. Moet je wel voor open staan natuurlijk, maar is een stuk minder abstract (en ook rustiger). Als je echt Flying Lotus wilt beluisteren, zou ik zeggen Los Angeles, hoewel dat nog steeds niet makkelijk is om in te stappen.

Edit: De reden dat ik een Trip-Hop album noem: Hieruit kan je bouwen als het ware denk ik. In ieder geval ik wel Zo probeer je steeds meer dingen en kom je erachter wat je zoekt en goed ligt in de muziek.

En daarna natuurlijk gelijk door naar Los Angeles van FlyLo (goed te vergelijken met deze, alleen beter) en vooral Endtroducing... van DJ Shadow (minder goed te vergelijken, maar gewoon gruwelijk goed). Nujabes is misschien ook wel een goed begin, is ook iets meer op electronica gericht dan traditionele hip-hop, maar maakt een beetje een mix tussen de beide stijlen. Gewoon niet moeilijk doen, een heleboel keer aanzetten, het gevoel komt vanzelf

Anyway, zo experimenteel is dit album helemaal niet. Ik vind het nog best gestructureerd, ik kan de 'niet kloppende' ritmes in elk geval niet ontdekken. Ik heb misschien wel het voordeel dat ik pas hip-hop ben gaan luisteren toen ik al een heleboel electronica gehad had, misschien is het dan voor mij iets vertrouwder. Maar het is zelfs niet eens zo dat de nummers allemaal in elkaar overlopen, meestal is het nummer gewoon afgemaakt en hoef je het niet eens in het geheel te zien.

Ik snap de kritiek op het experimentele dus niet zo, het is gewoon iets anders dan anders en heeft dus, als je aan 'normale' hip-hop gewend bent, iets meer tijd nodig.

Ik kan eigenlijk wel meegaan in het commentaar van Lukk0, al heeft dat ook wel wat luisterbeurten gekost.
De vibe is dan niet echt hiphop, maar het klinkt wel erg cool allemaal. Ik ga vooralsnog wel een halfje lager zitten.

Helemaal vergeten om een wat langer bericht achter te laten. Nuja lang, het is immers Zaterdag, dus hier een kleine verklaring waarom Kebab voor de vier sterren gaat;
Van Robot Koch had ik nog nooit gehoord, dus een vergelijking met een andere artiest is het makkelijkst om uit te leggen in welk straatje deze artiest bezig is: Flying Lotus. Dit echter zonder de gehele sound te kopiëren, maar je kan duidelijk de invloeden erin terug horen. Is dit erg? Nee, want Kebab vind dat erg aangename muziek.

Dat gezegd, terug naar het album. Het begint nogal matig met Death Star Droid, maar haalt daarna al snel een vrij hoog niveau. Zo is Away From uitermate relaxt om naar te luisteren, en kan ik het me zelfs voorstellen dat het in een club of auto het goed kan doen. De niet te missen uitschieter hier is Hard To Find, wat ook een mooie sfeer creërt en zelfs een nostalgisch gevoel bij me oproept. Dat, terwijl er break gedeeltes te vinden zijn. Knap.

Het niveau van de tweede en de derde nummer haalt het album bij mij niet meer, maar wel een constant hoog niveau. Zo pakken de samenwerkingen met de zangeressen goed uit, maar daartegenover staat dat Gorom Sen gruwelijk irritant is. Zo kom ik uiteindelijk toch op een nipte 4* uit.

Ik ben niet heel erg onder de indruk van dit licht experimenteel album. Er wordt te veel de nadruk gelegd op wazige bliepjes, ruis en vervormingen. Ik vind het te veel experimenteel om het experimentele. De nummers met zang vind ik over het algemeen wel redelijk goed. Er hangt dan wel een goede zweverigheid over het nummer (While). Dit album brengt te weinig diepgang en te veel afwijking om mij met muzikale nummers genoeg voor een voldoende te boeien. Als het experimentele wat minder op het vlak van geluidjes en bliepjes wordt gezocht, kan Robot Koch waarschijnlijk best een leuk album produceren., want bij vlagen hoor ik ook wel goede dingen.

Toch een halfje eraf, er staan gewoon twee mindere tracks op die ik altijd skip.