Matthew Barber - True Believer (2010)

Ghost Notes was mijn eerste kennismaking met Matthew Barber; niet eens zo'n heel bijzonder album maar op de één of andere wijze is het blijven hangen en daar heeft zus Jill Barber van mee mogen profiteren. Haar debuut For All Time was er ook zo eentje om van te smullen en die kocht ik dan ook zonder aarzeling. De opvolger Chances pakte daarentegen verkeerd uit en ik heb dat album nooit helemaal uit kunnen luisteren.
Gelukkig gaat dat laatste niet op voor broer Matthew die met True Believer doet waar hij goed in is: mooie, eenvoudige rock-folk nummers met hier en daar subtiele toevoegingen in de vorm van bijvoorbeeld blazers (Revolution of the Sun en titeltrack True Believer bijvoorbeeld). Je hoort echt helemaal niets nieuws maar het klinkt wel weer oerdegelijk zoals ik dat dus al eerder mocht ervaren met Matthew Barber.
Zijn stem bevalt me ook wel goed want dat wil bij dit soort albums nogal eens een struikelpunt zijn voor mij.
Ik schaar dit een beetje in de hoek waar ook een Teddy Thompson in zit. Behoorlijk amerikaans ook wel en zoals ik al eerder opmerkte bij het album Ghost Notes is dat niet eens zo heel erg mijn stijl. Waarom Barber er dan wel in slaagt mij te boeien is voor mijzelf een groot raadsel. Maar in dat geval denk ik dan maar 'lekker boeiend'. Dat is nu eenmaal het mooie en verwonderlijke van muziek: soms pakken dingen die je in principe niet zouden moeten liggen je onverwacht wel en soms is dat andersom.
Barber komt er ook deze keer weer goed mee weg. Hij zingt zelf 'It's the little things that make me happy' (The Little Things) en dat kan ik voor wat betreft mijn waardering over dit album helemaal beamen: er is in dit geval niet zo veel nodig om mij 'happy' te maken. True Believer is een mooie opvolger van Ghost Notes geworden.

Helemaal mee eens aERo. Het is inderdaad een mooie opvolger geworden, helemaal in dezelfde sfeer. Hij overtreft Ghost Notes niet, maar doet er ook niet erg veel voor onder. In mijn beleving maakt Matthew Barber 'zomermuziek', en in deze donkere februari-dagen verwelkom ik deze sfeer.
Stiekem had ik een verdere ontwikkeling gehoopt, maar deze blijft uit. Misschien een wijze les voor mij om het mooie in The Little Things te blijven zien

Heel fijn plaatje van Matthew Barber. Zoals bij zoveel recente releases, ken ik geen eerder werk van deze jongeman, en kan ik niet gaan vergelijken, maar dat hoeft natuurlijk helemaal niet om te kunnen besluiten dat dit toch oerdegelijk is.

Over het algemeen vrij sober gearrangeerde folknummertjes, die daardoor erg lieflijk klinken (zoals bv. het openingsnummer). Barber heeft een fraai stemgeluid, dat zo nu en dan vrij dicht aanleunt bij dat van een Ryan Adams (vind ik), maar toch vrij eigen klinkt.

Zomermuziek, lees ik hierboven. Dat zou wel eens kunnen kloppen, maar er is een verschil tussen het beluisteren van zomermuziek in de winter en in de zomer. Daarom leg ik het plaatje na de eerste luisterbeurten in de wachtkamer, om het eind december - begin januari nog eens een paar keer op te leggen. Volgens mij komt ie dan nog wat beter tot z'n recht, en kan er een halfje bij, wie weet?

'Revolution of the Sun' is waarlijk een prachtnummer, m'n favoriet op het album. Erg happy klinkt dit nummer niet, en in tegenstelling tot de twee eerste liederen, is het hier de piano die de lakens uitdeelt, bijgestaan door bescheiden percussie, akoestische gitaar, blazers en Barber's zachte stem, voor de finishing touch. Mooie tekst ook!

'Got That Lonesome Feeling On My Mind' is een song die evengoed door een Elvis Presley of een Johnny Cash zou kunnen zijn. Leuk nostalgisch aandoend nummertje, met countrysfeertje eromheen.

'The Little Things' heeft misschien wel de mooiste lyrics van alle nummers op deze plaat, en verder een heel sober, lieflijk, klein nummertje. De naam Ryan Adams komt hier ook weer bovendrijven. Prachtig!

De titelsong ('True Believer' dus) is wederom een fraai werkje, wat meer opgesmukt (blazers) dan 'The Little Things', even mooi op z'n geheel eigen wijs. De toon wordt weer wat positiever.

Die trend wordt voortgezet op 'Insanity Or Death', met een aanstekelijk gitaarriedeltje. Goeie song, maar het beste hebben we volgens mij al achter de rug. Tekstueel echter niet altijd even positief, dit nummer.

Een laatste hoogtepunt is voor mij 'While Away', prachtige, droefgeestig klinkende song. Waarschuwing: als je Barber "While away; while away; while away, one more day" hoort zingen, bestaat de kans dat je spontaan begint te janken. Erg sober nummer, met minimalistische instrumentale begeleiding (akoestisch gitaartje in de hand, de percussie die verlegen om de hoek komt loeren, maar ook niet meer dan dat). Neen, het is de stem van Barber die hier in de verf wordt gezet, en zijn songwriting, kortom; zijn 2 grootste troeven. Het levert een prachtig nummer op.

De 2 laatste nummers vind ik wat minder, en daar ga ik niet te veel woorden aan vuil maken; het is niet dat het slechte nummers zijn, ze raken me simpelweg niet echt.

Dit gezegd zijnde (een hoop onzin waarschijnlijk, ik weet het, maar ik had deze voormiddag niets te doen), besluit ik met de woorden: Matthew Barber is een kleine held.

3,5 sterren

Het gebeurt niet zo heel vaak dat ik me simpelweg aansluit bij eerder geschreven recensies, maar ik ga dat nu (lafjes wel) doen. Ik kan niets toevoegen. Bovendien spreekt deze plaat voor zich.

Ik raad dit album dan ook helemaal aan. Heel erg prettig. Luistert allen....