Jeff Beck - Emotion & Commotion (2010)

Ben benieuwd naar dit ambitieuze project. Ben niet buitengewoon fan van Joss Stone maar ben wel benieuwd naar de cover van I put a spell on you. Kijk ook naar de versie van Imelda May (nog nooit van gehoord trouwens) van Lilac Wine.

Met Corpus Christi Carol en Lilac Wine doet hij 2 nummers die ook al door die andere Jeff gedaan werden ..... Somewhere Over The Rainbow is zo'n beetje het mooiste nummer ooit geschreven ........

Helaas weten Beck's platen me al 35 jaar niet meer te boeien, je moet de man gewoon live aan het werk zien. Dan zit je gedurende zijn optreden konstant met je mond open van verbazing over wat de man allemaal uit zijn gitaar kan toveren......

Ben erg benieuwd naar dit album want zowel zijn huidige live-band speelt mee, als ook dat er stukken zijn met orkest. En vervolgens is het geheel geproduceerd door Steve Lipson en Trevor Horn !!!

Las net dat Beck inmiddels Colaiuta heeft vervangen door oudgediende Narada Michael Walden... ook niet de eerste de beste.
Ook Tal Wilkenfield gaat niet mee op toernee dit jaar.

ja hij houdt ervan om regelmatig af te wisselen, niet omdat ie ruzie met die lui heeft maar gewoon omdat het hem scherp houdt...

Helemaal mee eens.
Beck weet altijd weer uitstekende mensen om zich heen te verzamelen, zowel bekende als onbekende muzikanten, dan wel aanstormende talenten.

zeer benieuwd want voor mij is jeff beck de beste levende gitarist met mijlen voorsprong !

Voor mij komt die eer dan toch eerder toe aan dhr. Clapton, maar ik ga deze plaat nu even luisteren. Hij is namelijk via de welbekende lekkageplekken te verkrijgen.

OK, nieuwe album valt in z'n geheel hier te beluisteren:

Jeff Beck's nieuwe album op...

En beaster1256, ik zie dat je al flink wat sterren hebt gestrooid, dit is dus een méér dan puik album?
Tell us, please!

Ben wel niet Beaster maar heb het album wel beluisterd en ben van mening dat dit echt meer dan een puik album is. Je moet echter niet verwachten dat je een plaat krijgt met veel heftige muziek. Het is een behoorlijk ingetogen album die wat mij betreft echter wel vol emotie zit. Het is een album waar op hij zich heeft laten inspireren door vocalen, zonder dat er nou eigenlijk veel word gezongen op dit album. Die inspiratie is met name te horen in hoe hij hier gitaar speelt: een schitterende zangerige toon domineert zijn spel op dit album. Niet voor niks krijgen we instrumentale versies Over The Rainbow en Nessun Dorma, achtereenvolgens een klassieke filmsong (origineel toch uit The Wizard Of Oz) en een opera-aria.

Elegy For Dunkirk is zo onbeschrijflijk mooi!

Dit album kan mij helaas niet boeien. Jammer.

saai album

Heb delen van de plaat gehoord en vond dat Beck vooral op dit album de kant opgaat die hij op voorgaande platen af en toe liet horen in stukken zoals The Final Peace (There and Beck) en Where were you (Guitar Shop). Soms ook een linkje naar zijn magistrale bijdrage op Roger Waters' Amused to death. Emotioneel en lyrisch spel derhalve. Titel van het album dekt de lading goed.
Beck steekt de loef behoorlijk af met zijn Britse gitaarcollega's en -tijdgenoten.

Anderzijds vind ik het album geen grote verrassing, met in m'n achterhoofd de voorgaande albums van Beck sinds 1975. Daar kunnen vocalen ook weinig aan veranderen.

Weergaloos, schitterend, meeslepend, prachtig en ontroerend!!

Dit is een album zoals die niet veel meer gemaakt wordt.

Never alone

Ik heb deze plaat nu een aantal keren gehoord en ik moet zeggen dat dit album behoorlijk op een stuk of drie 'gedachten' hinkt. De orkestrale stukken, instrumentale parels (zoals Never Alone) en de vocale nummers.

In die laatste categorie valt There's No Other Me nogal uit de toon in de lijn van de gehele plaat. Een stuurloos stuk, waarbij de solo van Beck lijdt aan een nogal abrupte fade-out. De zang van Joss Stone verdrinkt bijna in de bombastische ritmesectie en Beck scheurt er grommend tussendoor. Elegy for Dunkirk sluit de plaat schitterend af.
Ik vind Emotion & Commotion een plaat zonder duidelijke richting. Dat was in het verleden bij platen van Beck wel anders; ieder album had wel z'n 'smoel' (Guitar Shop, Jeff en vooral Blow by Blow). Uitzondering is bijvoorbeeld Flash, en de versnipperdheid van die plaat uit 1985 is ook in zekere mate op dit album aanwezig.

Het album is overigens niet op Epic verschenen, maar op Atco.
Ook verkrijgbaar in versie met bonus dvd, met beelden van Crossroads 2007, die Beck in topvorm laat zien, inclusief Colaiuta en Wilkenfeld. Niet het complete optreden (de Japanse persing bevat overigens meer bonustracks, ook op het reguliere album!), maar toch een prima selectie van een half uur en derhalve een leuk extraatje dat prima aansluit bij de Live at Ronnie Scott's dvd.

Heb dit nummer net keertje of zes achter elkaar gedraaid...
Zo onbeschrijfelijk mooi en meeslepend.
Soms raakt muziek je heel erg diep. Dit is zo'n stuk.

gewoon weer een machtig album van de grootmeester op gitaar , prachtig gewoon ,

Het is toch niet helemaal het album waar ik op gehoopt had. Het is wat onsamenhangend, doordat het ene nummer wel met vocalen is, en de andere weer niet. Ook luister je het ene moment naar het bombastische orkest van 'Nessun Dorma', en dan krijg je ineens een drukke beat met het gejengel van Joss Stone eroverheen. Dat kán gewoon niet. Zodra Stone begint te zingen haak ik sowieso af.

Bij bijv. het eerste en het laatste nummer heb ik daarnaast het gevoel dat er (te) weinig gebeurd. Het klinkt aangenaam, maar het blijven gewoon wat losse sfeerklanken. Op het album kom ik vaker van dit soort stukken tegen, en van een gitarist als Jeff Beck mag je gitaarspel van een hoger niveau dan dat verwachten.

'Hammerhead' vind ik zeer sterk, en ook 'Nessun Dorma' is geslaagd. De rest is niet erg memorabel, met als dieptepunten 'I Put A Spell On You' (sowieso heeft CCR de lat nu eenmaal hoog gelegd) en 'There's No Other Me'.

Ook dit album gaat weer mank aan 's mans oude euvel:
de beste gitarist ter wereld,
die zelf echter grote moeite heeft met het zelf componeren van memorabele songs/ stukken.

Zo jammer.

typisch geval, op zijn best als sessiemuzikant in dienst van iemand anders zijn muziek

je ziet het vaker bij andere steengoeie gitaristen

Zoals Eric Clapton:

Zijn bijdrage aan While My Guitar Gently Weeps was erg fijn, maar in de jaren daarna maakte hij de overstap naar het niveau ''Sky (Zaai) Radio''...

En het is jammer dat mensen alleen de hitjes zoals "Wonderful tonight" kennen en dan zo'n opmerking maken.

weet je niets van, zuiver speculatie

Inderdaad, ik ken genoeg van Eric Clapton om mijn hierboven eerder genoemde opmerking te plaatsen.

Uiteraard is het maar een mening en gelukkig mogen we die nou juist hebben hier op dit wonderschone forum

Trouwens, zal ik het vuur omtrent Clapton nog eens wat verder opstoken door te zeggen dat ouders van mijn beste vriend enkele jaren geleden bij een show van Eric Clapton zijn weggelopen vanwege het feit dat ze het zo saai vonden ?

Zoals Mart Smeets zegt: ''Mag ik dat zeggen ? Ja, dat mag ik zeggen...''

[quote]Stalin schreef:


Trouwens, zal ik het vuur omtrent Clapton nog eens wat verder opstoken door te zeggen dat ouders van mijn beste vriend enkele jaren geleden bij een show van Eric Clapton zijn weggelopen vanwege het feit dat ze het zo saai vonden ?

quote]

Stelletje zeurpieten, ogen dicht en luisteren. Voor een show moet je naar madonna oid gaan (maw naar "artiesten" die géén muziek kunnen maken, voor muziek zit je bij clapton beck etc goed.. Tis maar wat je wilt

Wat een gezeur over EC of geen EC. Hij is een goede gitarist hoor, hij heeft alleen een verkeerde muzieksmaak. En als je denkt dat EC een keiharde bluesrocker is, moet je niet zo dom zijn om dan naar een concert van hem te gaan. Het kan namelijk aan mij liggen hoor, maar als je zoveel geld uitgeeft voor een concert, dan zou ik eerst even kijken naar wat voor muziek ik dan te horen krijg.

En over dit album: Het is heel goed, knap en mooi. Toen hij live Corpus Christi Carol inzette kreeg ik een brok in mijn keel. Het probleem is echter dat ik niet een heel album hiernaar kan luisteren en op het eind verveeld raak.
Live was dat echter niet zo en denk niet dat ik Jeff Beck niet genoeg kende om een concert bij te wonen. Ik heb genoten en het kwam niet in mijn hoofd op om weg te lopen

Wowter schreef : "Soms raakt muziek je heel erg diep, dit is zo'n stuk" De spijker op z'n kop. Er zijn wel meerdere gitaarstukken die mij raken. Two Rivers van Jeff Beck ook zo'n prachtig stuk, The Loner, The messiah will come again van Gary Moore. For the love of god, Sisters van Steve Vai, Into the light, Until we say goodbye, The forgotten part two van Joe Satriani. Zijn ook allemaal meedogenloze en meeslepende gitaarstukken. En trouwens niet te vergeten onze eigen Jan Akkerman heeft ook veel van dat soort
prachtige instrumentaaltjes. Zo zie je maar weer ook rock gitaristen laten zich soms ook van z'n gevoelige kant zien. In 2010 heb ik Jeff Beck gezien in Vredenburg/Leidse rijn in Utrecht en het was waanzinnig. Ik zat er ademloos en met tranen in de ogen er naar te kijken. Jeff Beck is er een meester in om het publiek in extase te brengen met zijn muziek. Ik kijk ook vaak het You-tube filmpje waar Jeff Beck op treedt op het North Sea Jazz festival. Dat is ook echt genieten, ook worden er af en toe shots gemaakt op de gezichten van het publiek en hun blik is veelzeggend. Muziek is emotie wordt in dat You-tube filmpje maar weer eens bewezen.