Muhal Richard Abrams - Afrisong (1975)

Het vliegt nergens uit de bocht en het is geen vuige plaat. Langzamerhand ben ik er toch achter gekomen dat bepaalde eerder genoemde ingrediënten voor jazz nodig zijn om mij nog te blijven boeien. Daarbij is dit voor mij een constante stroom van te veel noten, die het zeker wel toegankelijk maken, maar mij wel doen afhaken. Verder is het wel een lekker afwisselend geheel, waardoor de score nog niet helemaal keldert.

Begint als een behoorlijk goede plaat, die mij sterk doet denken aan de Children's Songs thema's van Chick Corea, maar zakt dan in mij beleving steeds verder af naar een plaat met te veel piano gewriemel op een manier waar ik niet direkt warm voor loop.
Zeker niet slecht, en ik ga mij maar eens verder verdiepen in wat deze beste man nog meer heeft uitgespookt.

Een fijne luisterplaat. Ik vond in Abrams' spel een Jarrettesque lyriek, Abrams betovert je met zijn verzen. The new people is wat dissonanter, je zou het goed een stijlbreuk kunnen noemen. Ik weet niet wat er de bedoeling van is.

Eenmaal geprobeerd, maar ik vind dit niets. Erg barokkig, veel toonladdertjes, geen bijzondere compositie of improvisatie. Misschien een wat botte mening, maar ik was hier ook gekomen met Jarrett als referentie en dit vind ik dan dus bepaald minder. Verder wel dezelfde luisterervaring als Ik doe moeilijk, maar met een andere waardering. The New People vond ik juist nog wel aardig.