Jill Johnson - Music Row II (2009)

Geweldig album!!!! Jill Johnson heeft een heel eigen apart stemgeluid en het blijft heerlijk om er naar te luisteren. Vooral It's a heartache is een heerlijke cover!!!!
5 sterren!!!

Jill Johnson, misschien wel de Ilse DeLange van Zweden. In 1998 deed ze mee namens dat land aan het Eurovisie Songfestival met het lied ‘Kärleken ar’ (Liefde is) en eindigde ergens onderaan. Het lied een van de weinige ballads die Zweden ooit naar het Songfestival heeft gestuurd en daar mogen ze blij van zijn, want wat was dat een slecht nummer en dat gold ook voor de andere ballads die ze stuurden.

Jill is een prima zangeres en laat dat ook horen op dit album. De eerste twee uptempo nummers vliegen voorbij en maken vrij weinig los, erg matige nummers. Dan komt de cover ‘It’s a heartache’ en die valt dan weer ontzettend mee, het is een aantal maten sneller dan het origineel en ook aan het arrangement is aandacht besteed. Het nummer ‘What good am I’ vind ik ook een heerlijk nummer, erg ingetogen en toch laat Jill ziet waartoe ze in staat is als zangeres.

‘Lost without your love’ tamelijk krachtige ballad, geen hoogstandje maar wel een prima nummer. Het nummer ‘No surrender’ is rock ’n roll, wederom niet slecht en zelfs een van de betere uptempo nummers van dit album. ‘Here you come again’ heeft een soortgelijke opbouw als ‘Haven’t met you yet’ van Michael Buble ookal is het een totaal ander nummer en genre – redelijk nummer maar onopvallend. Het duet met Titiyo, ‘Too far gone’ vind ik misschien wel het beste nummer van het album, ik hoor naast country ook een beetje blues en chanson – erg bijzonder nummer – jammerlijk is de tekst niet echt bijzonder.

De cover ‘Love me like a man’ vind ik dan weer wat minder, dat komt echter door het feit dat ik het nummer gewoon niet mooi vind. Maar wederom een prima arrangement. ‘Two doors down’ brengt weer een vleugje rock ’n roll, maar ben het nummer zo weer vergeten. Het blijft absoluut niet hangen. ‘Together again’ is ook een cover en die vind ik nou echt fantastisch, mooi arrangement, mooi gezongen en niet geforceerd – wederom blues invloeden. En dan tot slot ‘I can’t make you love me’ het geliefde nummer van Bonnie Raitt is ook een prachtige cover van Jill Johnson. Een erg slimme zet om dit nummer (dat kwalitatief het beste is) te gebruiken als afsluiter.

De eerste twee nummers vond ik ronduit verschrikkelijk en de rest beduidend beter met uitzondering van ‘Love me like a man’ en ‘Two doors down’, deze waren ook minder.

Jaja. Nog altijd vind ik Kärleken är een van de mooiste nummers ooit gemaakt! Het geeft me een speciaal gevoel van binnen. BTW ze eindigde 10e van de 25! 1998 was het eerste songfestival wat ik bekeek en Kärleken är was toen mijn favoriet (ik moet wel zeggen dat het een goed songfestival was).

In 2006/ 2007 kwam ik erachter hoe ik moest downloaden en toen ben ik eens op zoek gegaan naar de andere muziek die deze, in Zweden zeer populaire, zangeres had gemaakt! Toen kwam ik erachter dat dit dé zangeres is voor mij! Vanaf die periode ben ik fan van Jill Johnson. Haar heerlijke stem en lekkere muziek als combinatie maakt haar muziek geweldig. Ze heeft haar eigen stijl, ook al heeft ze redelijk veel gecoverd!

Anyway, naar Jill's muziek zal ik altijd blijven luisteren en van haar muziek zal ik blijven houden!!!

Dit album is weer heerlijk pop/country en is niet voor niets al platinum geworden in Zweden. Ik blijf het betreuren dat Jill niet ook in Nederland is doorgebroken!!!