Smile Smile - Truth on Tape (2010)

Bij een man/vrouw combinatie in de pop krijg je snel een vergelijking met Belle & Sebastian. Ook hier kan deze vergelijking snel gemaakt worden. Waar B&S lief en aandoenlijk genoemd kan worden, past hier de term vrolijk beter. Een leuk plaatje.
Waar de term "folk" opslaat bij deze plaat is me niet duidelijk. Dit is overduidelijk een pop-plaatje.

Jongen-meisje, gitaar-toetsenbord, rammel-rammel en lieflijke samenzang.
Ja, we kennen het wel en telkens weer blijft het aanstekelijk zo ook bij dit duo bestaande uit Ryan Hamilton en Jencey Hirunrusme.
Deze twee werden verliefd en gingen een bandje vormen, namen een cd op (Smile Smile debuut 'Blue Roses'), kochten een huis, verloofden en gingen trouwen.
Ay, dat is meestal slecht voor het maken van goede muziek, en ja hoor, het duo ging weer uit elkaar maar niet op muzikaal vlak.
Gelukkig maar want anders was Truth on Tape er waarschijnlijk niet geweest. Ondanks dat het allemaal vrolijk overkomt op dit album heeft het stel natuurlijk wel een roerige tijd achter de rug. Ze noemen het zelf ook hun 'break-up record'.

En dan mijn persoonlijke bevinding: dit is muziek die ik niet dagelijks zal opzetten maar die ongemerkt misschien toch vaker voorbij gaat komen dan ik zelf in eerste instantie in de gaten zal hebben. Het is mij soms iets te lo-fi voor mijn gevoel maar tegelijkertijd geeft dat de liedjes hun charme en ach als ik The White Stripes en Belle and Sebastian ook kan waarderen waarom dan niet deze versie.
Truth on Tape is gewoon een zeer charmant album waar je vrolijk van wordt (ondanks het minder vrolijke thema).

Ze bestaan al een paar jaar en hun debuutalbum stamt uit 2006, Blue Roses, maar ik heb het duo uit Dallas nu ze Truth On Tape, hun tweede album, uitbrengen pas ontdekt. Dat het zolang duurde heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat hun relatie over is. Toch hebben gitarist Ryan Hamilton en pianist Jencey Hirunrusme, die ook beiden zingen, besloten door te gaan met Smile Smile. Onder voorwaarde dat dit een break-up album wordt waar beide kanten van het verhaal belicht worden.

Het openingsnummer Tempo Bledsoe is de vrolijkheid zelf, een sterk popliedje met een catchy refrein dat door iedereen meegezongen kan worden. Dit is tevens hun eerste single waarmee ze de aandacht zullen trekken. Beg You To Stay is een typisch liefdesnummer, het bevat tragiek, maar is verder zo lichtzinnig als een popliedje. Ook vind ik de hese stem van Jencey wel mooi. Dat de band uit Texas komt en opgegroeid is met countrymuziek wordt wel duidelijk met het nummer Cancer. Het is een catchy nummer waar de boodschap is: “You better live your life like I’ve got cancer” gezongen met een vet Texaans accent.

Had ik al verteld dat ze ook beïnvloed zijn door Bob Dylan. Somebody Else lijkt heel sterk op Knocking On Heavens Door en is wederom een mooi nummer waar de piano voor het eerst een belangrijke rol speelt op dit album. Het tweede deel van dit nummer, dat met zijn 3:43 minuten het langste nummer is van dit album doet me mede daarom een beetje denken aan Belle & Sebastian. Ook andere nummers en bijvoorbeeld het daaropvolgende titelnummer heeft wat weg van dit Schotse duo. Het grootste verschil is echter dat de producer heel veel met dit nummer is bezig geweest en het tekstueel weinig voorstelt.

Move Along Folks… is een erg donker nummer met een prachtig refrein, maar duurt veels te kort. Het lijkt nu wel snel minder te worden. Days Go By komt gewoon niet over, en The Attic is een tsunami van emo, die op het hele album wel aanwezig maar lang niet zo sterk als hier. In Sleepwalking ligt de emo er ook wel ik op, maar dit nummer blijft wel je aandacht vasthouden, bevat Dylanesque boosheid en een Twarres-achtig refrein. Vervolgens volgt er een Goodbey Caroline dat mij iets te zoetsappig is, maar mensen die hier van houden, kunnen dit nummer vast en zeker heel erg waarderen. Bob Dylan heb ik aan twee nummer gerelateerd, maar in vrijwel elk nummer is zijn invloed te horen. Toch is het nergens zo sterk als in het afsluitende nummer Labor Love. Ryan Hamilton’s uiterlijk heeft veel weg van deze folkzanger, maar in het meest rauwe nummer van dit album doet ook zijn stem aan de bekende protestzanger denken.

Dit brengt me tot de conclusie dat Jencey de schuldige was in de relatie, maar bovenal dat dit een folkPop album was, waarbij ik pop niet per ongeluk met een hoofdletter heb geschreven. De eerste vier nummer vind ik erg goed, hierna haalt het slechts bij vlagen dat niveau en vooral het doorschieten in de emo vind ik erg jammer. Ander punt is de houdbaarheid van dit album. Die is echt heel kort, net als de lengte van het album overigens, dat krap een half uur duurt. Ondanks al mijn kritiekpunten raad ik dit album iedereen aan. Inventief is het niet, maar met een guilty pleasure op zijn tijd is ook niets mis.

For Music Only