Perfect Zebras - Mixing with Wildlife (1982)

Zalige dansbare new wave plaat, denk een beetje richting Medium Medium en je komt redelijk in de buurt. Een echte aanrader voor degenen die van new wave met een funky inslag houden. Inclusief freaky sax, arty gitaarrifjes en vette baslijnen.

In mijn beleving is het gewoon rock met een licht ingeföhnt wave-effect, maximaal. Wast maar waar, Medium Medium - da's veel onrustiger.

Dit is Wellaform Maakweef - meer rock; daarom doe 'k t ook weg. Deze band Fashion heeft dat veel meer, let wel eerste 2 albums.

Heb je wel geluisterd eigenlijk? En zo ja, welk nummer? Het kan dan niet de wave zijn die jij verwacht, maar het is nergens gewoon rock. Het kan natuurlijk dat we het gewoon heel anders horen. Misschien zit je focus te veel op wat vet gitaarwerk dat erin zit, maar zet hem eens even hard op in je werkkamer en schuifel er swingend doorheen zodat je de flow van deze muziek lekker kan voelen, mju. Ik heb nu wel het idee dat je wat te veel vast zit in hoe iets moet klinken. Open up, man!

Zal hem nog wel 'ns draaien (puntgaaf vinyl, met nog info erbij - foto en zo), maar ik denk dat het toch niet mijn kopje thee is - net zoals andere, vergelijkbare bands, mij teveel 13 in een dozijn; je leest het nog wel

Misschien over het algemeen een wat vette productie vergeleken een gemiddeld wave album, zou kunnen. Wat mij betreft is het in elk geval new wave met een flinke funky inslag, lekker ritmisch ook. Voor mij een plaat die ik hard aanzet en waar ik heerlijk op kan dansen. Het is ook wel vergelijkbaar met bepaald werk van Talking Heads, alleen die hebben dan die sax niet. Het is in elk geval geen gewone luistermuziek. Dus ik zou zeggen: shake that ass!

Ik ken hem trouwens pas sinds gisteren. Op de gok gekocht en blij verrast toen ik hem voor het eerst hoorde. Ik heb nl. een hekel aan die hele 'poppy wave' en dat is dit in elk geval niet. Het is zeg maar afwijkend genoeg van het 'gewone' voor mij.

Wat zijn voor jou vergelijkbare bands?

Ik heb de lp ooit met hoge verwachtingen gekocht bij Distorsion, dat toen net lp's aanbood uit de boedel van het roemruchte Spleen - mijn exemplaar bevat dus een mapje met foto en persinfo.

Anyway, ik heb 'em uit het rijtje van lp's voor verkoop gehaald; tussen links Oingo Boingo (waarmee ik waarschijnlijk in de war was) en rechts Robert Plant.

Ik heb 'em volledig beluisterd en eigenlijk was de productie al een give-away, zeg maar een referentiepunt: Barry Andrews. Want waar kennen we Barry van? Nou XTC, de eerste drie en van Shriekback: fun-funk dus. Als je die lijn verder trekt kom je uit bij Kid Creole (inderdaad die van de kokosnoten) en Was Not Was - dat vind ik persoonlijk wat meer 'ballsy'. Het probleem van die 'fun-funk' is voor mij dat het me maar een paar nummers kan bekoren en vervolgens verlies ik mijn aandacht - live is het heus wel wat anders; dan stampt en ronkt het, maar van plaat vind ik het net niet boeiend en/of tergend genoeg. Aan de andere kant zijn er ook nummers die in hun donkerte doen denken aan Comsat Angels. Voor echte funk biedt het album mij te weinig, vandaar ook 'fun-funk'- het album is op zich niet onaardig, ik haal 'em wel uit het setje voor verkoop, maar ik denk dat ik het niet vaak zal draaien, net als Shriekback trouwens, maar die albums hou ik ook.
Toen ttv Drums & Wires Andrews vertrok, heb ik dat altijd als jammer ervaren, alhoewel Shriekback wel een aantal puike nummers heeft (My Spine Is the Bass Line, Lined Up).

Medium Medium is meer onrust-funk, je hebt constant de behoefte om achterom te kijken en James White and the Blacks - Off White (1979) is zo mogelijk nog neurotischer. Dit Positive Noise - Heart of Darkness (1981) is dan weer iets meer 'rock', maar ook grilliger. Medium Medium ging later over in C Cat Trance - fraai in mijn ogen, maar niet altijd even toegankelijk.

Jippie, ik heb een plaat gered.

Je verdient een stempel en een zoen van de juffrouw

Jammie, daar doe ik het voor.

Toch uiteindelijk in de verkoop gegaan maar hij is via Mjuman toch bij een goede baas terecht gekomen.

Fijne plaat hoor wel met allerlei leuke muzikale accenten

Kijk, dat is nou eens leuk, zo komt een plaat toch bij het juiste baasje terecht.

Heb direct maar een correctie van de hoesafbeelding doorgestuurd. De huidige zie ik nergens en de mijne is volledig zwart/wit

Ja, ik vond hem ook nogal blauw

Titel stond ook in oranje letters op de vorige hoes, maar die afbeelding zie ik verder nergens. Die er nu staat is in elk geval de gangbare.

Door het eerste bericht van reptile71 benieuwd geraakt naar deze plaat. Ben na een eerste luisterbeurt erg enthousiast. Zal morgen de revue wel weer passeren. Enkel het een na laatste nummer lijkt me vrij inwisselbaar en trekt me niet zo. Verder spannende en afwisselende muziek. De saxofoon zorgt voor een zekere swung.

Leuk, Manfield!