Chris Wood - Handmade Life (2010)

Eind november ging voor een paar concerten (o.a. Steve Hackett) naar London. Zoals altijd van te voren wat research gedaan en mijn mede concertreisganger kwam met Chris Wood op de proppen. Even wat samples checken online en dat klonk al helemaal niet verkeerd. Datum en locatie genoteerd en op die avond maar eens gaan kijken. Het leek een concert in een pub te zijn maar bij aankomst bleek er een 'folkclub' onder die pub te zitten. De inrichting was lekker knus met overal aangename stoelen en banken.. kwestie van een leuke plek uitzoeken waarbij eigenlijk elke plek goed was. Chris Wood neemt in z'n eentje op het kleine podium plaats en begint vervolgens de een na de andere parel van een song neer te zetten. "Overrompelend" is eigenlijk nog een te zwakke uitdrukking..... De beste man heeft uiteindelijk, na aftrrek van een pauze van 20 minuten, dik 2 uur gespeeld. Hoogtepunt was het ijzingwekkende Hollow Point wat Chris Wood's poging is om het drama te verwerken van de ten onrechte door de politie in de Londonse metro neergeschoten Braziliaanse electricien.

Dit is moderne folk zoals er, vermoed ik, niet zo veel word gemaakt. Zijn verhalen / teksten staan met beide benen in deze tijd. De muziek doet op een of andere manier tijdloos aan maar heeft wel zijn wortels in lang vervlogen tijden.

Zoals gezegd live deed hij het in z'n eentje maar op het album word hij bijgestaan door een trombonist, cellist en een drummer (niemand minder dan Andy Gangadeen die ik ken van Marillion's Steve Hogarth solo live-optredens maar ook van zijn spel op een solo-album van Richard Barbieri).