tunng - ...And Then We Saw Land (2010)

Tunng is een naam die toch ergens is blijven hangen, al kan ik het niet direct meer plaatsen. Maar nieuwsgierig genoeg om hier mijn oor eens naar te laten hangen. Los van de mooie hoes, bied het ook een variatie aan muziek. Het neigt wat naar psychedelische folk in de sfeer van Esper en het bewandelt dan ook niet altijd de geplaveide wegen. De combinatie met een vrouwenstem is wat ook aan Esper doet denken en pakt hier ook goed uit. De liedjes weten altijd toch wel de aandacht vast te houden. Aangename plaat.

De link met Espers is wel te begrijpen, al zijn dat eigenlijk zonder uitzondering veel langere en meer slepende nummers. Als dit je bevalt zou ik toch het dbuut van Tunng eens proberen. Die is toch zeker de beste.

Het album luistert prettig weg, maar ik word er niet echt koud of warm van. Geef mij maar de eerste twee albums. Die zijn een stuk boeiender. 3*

Het vierde album van deze (electro) folk band. Persoonlijk vond ik het vorige album (Good Arrows) bijzonder goed, Wat meer folk gericht en de elektronica zo knap toch een rol laten spelen, wel in dienst van de folk. Prima songs, een heel bijzondere sfeer.
We zijn drie jaar verder en .'..and then we saw land !' is het vierde album. Op personeel gebied is er wel wat veranderd. Mede oprichter Sam Genders is vertrokken. Bij live optredens was hij er zo wie zo bijna nooit bij. Ben BIcksworth is erbij gekomen en is gelijk belangrijk als mede songwriter. Waarschijnlijk door hem is het ergens een soort conceptplaat geworden. Veel songs gaan over de zee, over eilandjes, over thuiskomen, geheel passend bij de titel '....and then we saw land' . maar het is allemaal erg losjes voor een concept. Wat verder opvalt is dat door de afwezigheid van Sam Genders Becky Jacobs als zangeres een grotere rol krijgt. Ze is geen nachtegaal, maar haar bijdrage als vocalist is niet verkeerd. Haar mooie stemgeluid geeft elk nummer een bepaalde zachtheid en haar toegenomen vocale aanwezigheid, zelfs op de nummers waar ze niet centraal staat, laat zien dat ze een perfecte duetpartner is voor Mike Lindsay. Met haar toegenomen invloed lijken ze wel op een moderne Richard en Linda Thompson, waarbij Mike Lindsays minder soepele zang nog steeds warmte uitstraalt met een uitgesproken Engelse ondertoon.
Dan de muziek, wat vooral opvalt is dat het allemaal wat luchtiger, ik durf het bijna niet te zeggen , vrolijker klinkt. De muziek dus, want de teksten blijven redelijk melancholiek.
De fingerpicking gitaar en gedempte zang van 'With Whiskey' zijn typisch Tunng in hun folk-achtige richting, met daarbij de begeleiding van synth-strijkers die mooi passend klinken. De synthpop-invloed naast de jaren 60 folk invloed steekt op een aantal nummers de kop op, waaronder de intro van de single 'Hustle'; het geluid van warme synth-strijkers en pianonoten maken plaats voor meer ogenschijnlijk folk-instrumentatie, waaronder banjo, maar uiteindelijk is het een heel aangenaam vrolijk lente nummer.
Het is intussen 2010, de Britse folk revival isnog niet op zijn retour en groepen als Mumford & Son zijn razend populair, ook bij het grote publiek. Maar tunng zal eerder vergeleken worden met een groep als Espers, meer psychedelische folk met de wortels in de jaren 60.

Tunng is op deze plaat weer een stap verder gegaan in de verscheidenheid aan invloeden waaruit ze inspiratie putten. Dat betekent dat de freak electronica van de eerste twee platen nog verder naar de achtergrond is geschoven. Het betekent ook dat Tunng niet blijft hangen in de folktronica, maar iedere keer toch weer een bepaalde afslag kiest.
Hierdoor blijft de groep spannend en ergens ook wel wat onvoorspelbaar.
Ik vind niet dat ze het niveau van 'Good Arrows' halen, maar ondanks dat is het een bijzonder fijn, origineel album geworden.