King Diamond - "The Eye" (1990)

Hier begint het hoorbaar bergaf te gaan met Diamond. Er word gebruik gemaakt van een drum machine (dat word overigens ook toegegeven door Diamond tegenwoordig, als ik het niet mis heb) en dat blikken geluid zorgt er dan ook voor dat de plaat maar heel matig klinkt.

Het merendeel van de songs is ook niet echt spectaculair, en eigenlijk zijn het vooral Eye Of The Witch, The Trial en The Curse die me tegenwoordig nog weten te boeien. De verhaaltjes handelen ditmaal over de inquisitie en heksen.

Voor mij King Diamond's op één na zwakste werkje.

Er  staat toch een drummer op de spelerslijst : Snowy Shaw.

Dus waar is er dan een drumcomputer gebruikt ?

dit is toch die plaat met die kinderstem in een of ander balladeachtig nummer? (two litle gilrs?)

ik verschoot me kapot toen ik het voor het eerst hoorde met koptelefoon!

best een aardige plaat eigenlijk

Overal wat mij betreft. De een roept dat het een drum computer is de ander dat Snowy Shaw gebruikt heeft gemaakt van een of ander electronische drum set. Wat het ook mag wezen het resultaat is hoe dan ook belabberd. Ik dacht ergens gelezen te hebben dat King zelf ook toegaf dat het een drumcomputer was, weet enkel niet meer waar.

In het begin was ik hier niet vreselijk kapot van, maar ben hem wel gaan waarderen. Dat stukje raggen in The Meetings blijft lekker!

Matige plaat van King Diamond en ik heb begrepen van MuMeters dat Voodoo ook niet zo goed is. Voodoo en Spider's Lullabye ken ik nog niet. The Puppet Master en House of God vind ik zeer genietbaar.

Nou, Vin, zò slecht is deze ook weer niet, hoor, ik vind dat je er best nog wel een halve ster bij kan/mag doen, Al is het alleen maar om het muzikale! (Moet ik het zelf trouwens ook wel doen, hahaha!)

Ok Gatver, een halve erbij omdat andere metalbands te weinig concurrentie bieden.

Ik luisterhet nu, maar je hebt gelijk het klinkt idd wat electronisch

Op Wikipedia staat ook dat er gebruik wordt gemaakt van een drumcomputer. Ben verder niet bekend met dit album.

Inmiddels ben ik wel bekend met dit album. De drums zijn opgenomen met een electronische drumkit. De drums zijn over het algemeen niet echt slecht, maar er zitten af en toe stukken tussen waarbij ik iets denk in deze geest: 'nee he, trance muziek'. Echte drums zijn beter, toch zonde.

Ook muzikaal haalt deze niet de kwaliteit van de voorgaande platen. Vind het vaak wat sloom en afgeraffeld klinken, alsof de motivatie een beetje weg was. Of spanningen tussen de bandleden, zo komt het over (ik heb trouwens geen idee of dat ook zo is). Toch zijn er ook enkele sterkere nummers: 'Eye of the Witch', 'Burn', 'Father Picard' en 'The Meetings'. Het grote voordeel aan dit album is dat er een heerlijk sfeertje aanwezig is.

Deze plaat is best de moeite waard, alleen heeft King Diamond gewoon zoveel betere platen gemaakt.

In het voetbal hebben ze het altijd zo mooi over de zogenaamde ondergrens halen. Ik denk dat dat bij deze plaat ook het geval is.

Ik vind deze nogal op zijn voorganger lijken. Hetzelfde open geluid maakt de CD net te toegankelijk. Er staan best aardige nummers op, maar van King Diamond verwacht ik wat meer sfeer, duistere sfeer vooral. Toch blijven de zangpartijen uniek en hebben de aanstekelijke nummers als The Eye Of The Witch en The Curse zo hun charmes. Het lullige is dat ik het altijd afzet tegen Mercyful Fate en met die band deed King alles net wat beter.

Album is niet slecht maar King Diamond kan beter. Hier is geen enkele song die blijft hangen. De drums zijn inderdaad niet zo goed. 4/5

Nog eens beluisterd, en toch een hele behoorlijke King Diamond plaat. Halfje erbij.

Ik luister eigenlijk alleen Insanity... prachtig nummer vind ik dat.

King Diamond goes inquisition. Niks nieuws onder de zon, maar toch wel met memorabele nummers.
De elektronische drums zijn jammer, maar niet heel storend. Op platen van Crimson Glory en Judas Priest is dat voor mij nooit een breekpunt geweest.
Hoogtepunten zijn het hoorspel achtige The Trial, het rappe Burn en het melodieuze Behind These Walls.

Wat is er met Father Picard gebeurt? Na een minuut of 3 een omslag in het nummer. Wordt in 20 sec. wegefaded. Waarom>>>>>>>>>>>>>>>>>?

Waarom zo verbaasd als je dit album al jaren kent? Het nummer is toch niet veranderd na 2008?

Nee dat is zo. maar het valt mij nu pas op eigenlijk. En zoveel draai ik hem nu ook weer niet.

Als ik dus een album luister ontdek ik soms iets. Zoals nu dus.

Op Conspiracy (de voorganger) was ik erg onder de indruk van het gitaarspel van Andy Larocque maar hier treedt de virtuoos wat minder op de voorgond. Het waanzinnige instrumentale Insanity is voor mij dan ook een welkome afwisseling want er is deze keer veel aandacht besteed aan de theatrale zanglijnen van King zelf. En die zijn (alweer) door een ringetje te halen.
Misschien minder sterk dan de voorgangers maar voor King Diamond liefhebbers is er geen reden om het album links te laten liggen. Hij blijft uniek in zijn soort.

In mijn hoofd was dit de beste, maar bij herbeluistering valt het vooral op als een lekker 'niets aan de hand'-album. Fijne productie, King in goede doen en mooie solopassages, maar het is helemaal in vergelijking met de vorige twee wat meer gewoontjes in kwaliteit. Into The Convent is een absolute uitschieter, al zijn Eye Of The Witch en The Meetings (weergaloze versnelling!) ook erg lekker. Insanity valt daarnaast weer onder het kopje 'fijne KD-instrumentals'. Niets mis mee en erg fijn, maar ook niet het eerste album dat ik meteen zou aanraden aan een beginnend King Diamond luisteraar.

Tussenstand:
1. Conspiracy
2. "Them"
3. Abigail
4. The Eye
5. Fatal Portrait

Na het geweldige Them en Abigail, wordt helaas toch echt de weg naar beneden ingezet. Net als op Conspiracy zorgt de sfeer voor de beste momenten. Echt goede songs hoor ik niet. Eerder goede stukken, maar daarbij begint de sleet wel zichtbaar te worden. The Eye is dan nog steeds een prima genietbaar album, maar dit behoort toch duidelijk tot het mindere werk tot nu toe. Het is alsof de band geen aanstalten wil maken om van The Eye een topplaat te maken. The Curse is daarbij een wel erg matte afsluiter. De rek is er wel een beetje uit.

Tussenstand:
1. "Them"
2. Abigail
3. Conspiracy
4. The Eye
5. Fatal Portrait

Het " probleem" met the Eye is dat het in de voetsporen treedt van een paar knallers. Maar ga je van later werk terug in de tijd dan krijg je precies het tegenovergestelde gevoel. Prima avontuurlijk album.

The Eye was mijn eerste kennismaking met King Diamond. Heb de elpee een paar keer beluisterd bij de lokale platenzaak, Radio Boonstra in Surhuisterveen. De paarse hoes viel me op, en ik was geïntrigeerd door het geluid van keyboards, orgels gecombineerd met heavy gitaarwerk. Sterke melodieën van King Diamond, de falsettozang zat me niet in de weg, integendeel. Ook de gitaarsolo's - sfeervol, spookachtig - maakten indruk, nog steeds trouwens. Dus, zakgeld bijelkaar gesmeten en uiteindelijk gekocht. Later de oudere elpees bijeenverzameld, en tot mijn verbazing waren die net zo pakkend en toegankelijk. Alleen Them vond ik minder aansprekend, ondanks de fantastische hoes.

Voor mij het beste album van King. Zal ook zeker komen doordat dit de eerste was die ik van ze leerde kennen. Daarna kwamen de oudere albums en hoewel ik die ook zeker wel kan waarderen, blijft The eye toch hét album.