King Diamond - The Graveyard (1996)

Met deze plaat was er in de tijd wat heisa in Belgie als ik het me nog herrinner, vanwege het verhaal dat handelt over kindermisbruik en de toenmalige zaak Dutroux. Ik ben er niet meer 100 percent zeker van maar ik meen me zelfs te herinneren dat er zaken waren die de cd niet in de handel namen.

Muzikaal best wel een degelijke cd, en King Diamond doet ook wat meer moeite om zich te distantieren van de Fate sound die wel heel erg duidelijk op de vorige cd te horen was, door middel van wat keyboards etc erbij te sleuren.

Overigens ook de eerste keer dan ik King Diamond live heb gezien. Een verrassende toer, aangezien Mercyful Fate fungeerde als openingsband, en King Diamond zelf dus zowat drie uren (twee volledige sets) op de planken stond. Dit had natuurlijk complicaties voor zijn stem later in de toer.

Ik vind dit zijn beste plaat uit de '90s.

Ik ben ook op die tour geweest, en wel in Tilburg en in Amsterdam. En hij was inderdaad niet al te best bij stem.

King Diamond is in de jaren 90 aanzienlijk minder goed dan in de jaren 80. ''The Eye'', ''The Spider's Lullabye'' en deze zijn vooral constante albums. ''Abigail'' was bijvoorbeeld een stuk geinspireerder en gewaagder. Nu is er niks mis met eens een keer constant album (altijd beter dan een slecht album), maar nu begint het toch wat te irriteren. Ook is dit album te lang, het blijft mij in ieder geval niet boeien. 'I'm Not a Stranger' (op andere King Diamond platen zou hij middelmatig zijn) is hier het hoogtepunt, gevolgd door 'Meet Me at Midnight' en 'Trick or Treat'.

Nog altijd geen slecht album, maar deze is zeker niet memorabel. Ik ga snel verder met Voodoo, ik ben benieuwd of King de weg omhoog weer vind .

Heads on the wall is een verslavend nummer.

Alhoewel ik over al zijn cd's beschik, ben ik nooit echt gecharmeerd geweest van het stemgeluid van deze man, maar muzikaal steken zijn platen goed in elkaar. 3 punten maar alleen omdat ik de stem minder vind.

Niet slecht, maar de minste cd die ik van King Diamond in bezit heb. Ik mis een echte uitschieter. Zijn stem is ook iets minder op deze.

Het is een beetje 'ene oor in andere oor uit' plaat. Kwalitatief dik in orde, maar het mist de magie van de oude albums. Midden jaren 90 werkte dit wel verfrissend tussen al die semi moderne metal met grunge klanken.

De zieke ballade Daddy vind ik wel iets aparts. Toch nog iets onverwachts van de King.

Up from the Grave is redelijk zieke grafmuziek, leuk gedaan. Zo staan er nog een paar momenten op die op een album met de titel The Gaveyard thuishoren. Maar te veel materiaal is te onopvallend. Herkenbaarheid is ok, maar vernieuwen is iets anders.

iets beter dan ik me herinnerde. Of komt het omdat ik dit toch wel beter vind dan The Spider's Lullabye? In elk geval klinkt The Graveyard weer wat frisser dan de voorganger. Er is duidelijk weer gezocht naar een jaren tachtiggeluid plus dat het allemaal wat luchtiger klinkt. Ik heb ze niet geteld, maar voor mijn gevoel wordt er ook weer wat meer gesoleerd. Spijt dat ik dit album ooit weggedaan heb, heb ik niet. Er staan een paar best leuke songs op, maar ook evenveel saaie vullers. Die houden mooi de balans erin. The Graveyard is geen slecht album, maar zeker de minst enge van King Diamond. Een paar keer heb ik toch goed moeten lachen om de stemmetjes van de zanger of de teksten die (onbedoeld?) grappig zijn.


Tussenstand:
1. "Them"
2. Abigail
3. Conspiracy
4. The Eye
5. Fatal Portrait
6. The Graveyard
7. The Spider's Lullabye

Beter dan ik me herinnerde. King's zang is hier verre van optimaal en de productie is me ook wat te muffig, maar uiteindelijk zijn de solo's weer beduidend beter dan op de voorgaande albums en is het verhaal wel weer naargeestig. Af en toe levert dit lachwekkende zang/praatstukjes op, maar ik kan hier toch wel aardig van genieten. Een meevaller is altijd fijn!

Tussenstand:
1. Conspiracy
2. "Them"
3. Abigail
4. The Eye
5. The Graveyard
6. The Spider's Lullaby
7. Fatal Portrait

Grote KD en MF-fan, maar deze plaat klinkt als een lekke band. Stoffig, muf, slap.

Een beetje een vervelende plaat, altijd maar dat meezingen met de gitaarmelodie. En de gitaarsound staat afgestemd op b garnituur 80's metal. Weinig hoogtepunten derhalve.