King Diamond - House of God (2000)

House Of God vond ik in vergelijking met Voodoo dan wel weer stukken beter. Er staan enkele prima songs op de cd en ook het verhaal vind ik deze keer interessant. Het is alleen jammer dat het allemaal een beetje voorbijgaat bij het grote publiek en er haast geen haan meer naar kraait.

Bijgevolg dat King het met zijn volgende cd nog eens zal proberen met het vervolg op zijn beste werkje, Abigail.

De band komt op dit album wederom met een totaal andere sound. Deze keer gaat het meer richting de (vaak) langzamere klassieke rocksound (Judas Priest, Black Sabbath maar dan toch anders ). Niet meer de doom-achtige, dreigende muziek of de snelle ''new wave of british heavy metal'' muziek. Allemaal wat tammer dus, maar dat hoeft niet gelijk aan slechter te staan. Ook gebruikt King Diamond wat meer een normale/grommende stem naast de falsetto stem (die nog wel vaak gebruikt wordt).

Een nadeel is dat het te weinig overkomt als een conceptalbum, het lijken gewoon allemaal normale nummers. Alleen nummer 9 en 10 zijn typische conceptalbum nummers.

Ik denk dat een aantal King Diamond fans erop afgeknapt zijn, maar ik vind het toch weer een stapje omhoog in vergelijking met (het ook goede) ''Voodoo'' album. Z'n beste sinds ''Conspiracy'' uit 1989.

House of God mist het elan van het oudere werk. Het is een beetje teveel herkauwen en de echte duisternis tref ik hier niet aan. Sommige stukken als Black Devil neigen de goede kant op, maar dat is helaas van korte duur. Zodoende blijven alle goede bedoelingen steken op een vertrouwd geluid en middelmatige songs. Dit is leuk om een keer te horen, maar niet meer dan dat.

Het album met de laagste score op deze website blijkt nog steeds meer dan behoorlijk te zijn. In vergelijking met het vorige album dat vol stond met zware en bijna groovende heavy metal, lijkt House Of God veel melodieuzer en hardrockeriger. Dit betekent niet dat het album soft is, maar het heeft bij vlagen meer het elan van een Judas Priest dan de Iced Earth-achtige trekjes die ik op het vorige album hoorde. Het verhaal is voor King's doen niet bijster griezelig, maar de zang en solo's trekken de aandacht nog steeds zoals vanouds. Gewoon een leuk album, al had het niet iets korter mogen duren.

Tussenstand:
1. Voodoo
2. Conspiracy
3. "Them"
4. Abigail
5. The Eye
6. House Of God
7. The Graveyard
8. The Spider's Lullaby
9. Fatal Portrait

Een wat vreemde plaat van King Diamond. Vreemd, maar zeker niet slecht. Dit is het eerste album waar het horrorverhaal achterwege lijkt gelaten. Als ik het plot zo lees op wikipedia, dan komt het ook meer over als een thriller. Muzikaal is dit een stuk lichter dan we gewend zijn. Lichter als in tegenstelling tot donker, want het is op en top heavy metal. Het is een lekker album gebleken, maar ik merk tegen het einde dat het me allemaal toch net iets te lang duurt. Dat kan ook zijn omdat we na Voodoo al twee uur King Diamond luisteren, dus ik geef dit album de voordeel van de twijfel. Ik ben aan de andere kant ook wel blij dat er echt eens wat anders geprobeerd wordt. Misschien had King Diamond ook op een andere manier kunnen zingen.


Tussenstand:
1. Voodoo
2. "Them"
3. Abigail
4. House Of God
5. Conspiracy
6. The Eye
7. Fatal Portrait
8. The Graveyard
9. The Spider's Lullabye

Dezelfde ( rock) drummer als op Voodoo heeft zelfs zijn tamboerijn maar eens meegenomen en dat komt de heavyness niet ten goede. Wat wel is verandert ten opzichte van Voodoo is het eenmalige optreden van de tweede gitarist Glen Drover. Deze zou later nog met zijn broer (en drummer) opduiken bij Megadeth (That one night: Live, United Abominations). Dit resulteert in dit house of god gelijk in een niet bijster origineel meer straight forward staccato riff based aanpak. En zonder pittig drumwerk is het nogal wat tam zo nu en dan. Tevens zijn de solo's erg melodieus en het samenspel is prima en dat past wel bij de flow van het album.
King is weer erg druk zijn horror b movie verhaaltje over een nogal afwijkend kerkje op een heuvel in Zuid - Frankrijk over ons uit te storten maar met het nogal melodieuze karakter van het plaatje wordt het nooit echt creepy. Ach ja, hij hoeft ook niet altijd hetzelfde te doen natuurlijk, maar dit had wel iets pittiger gemogen.