King Diamond - Abigail II: The Revenge (2002)

Laat me voorop stellen dat ik absoluut geen voorstander ben van het uitbrengen van vervolgplaten jaren nadat het origineel gereleased is. Vaak is het een uiterst zielige en halfslachtige poging om toch nog maar een beetje van het commercieel succes te genieten. Tenslotte slaagt haast niemand erin om de sfeer en magie van "het origineel" terug te doen herleven. (en of dat nu Helloween is met Keepers III of Queensryche met Operation Mindcrime II zal me worst wezen. Liever niet jongens!).

Desondanks is de plaat muzikaal wel heel erg sterk, en mag zelfs bij de betere King Diamond cd's geteld worden. Het verhaal laat me eerlijk gezegd wel koud dus, en ik zal er ook maar eerlijk bij vertellen dat ik uberhaupt niet eens weet wat er nou precies in gebeurt, maar dat stoort me niet zo erg. De nummers zijn zijn uitstekend en ook King zelf is in topvorm.

Ook ik ben geen voorstander van het uitbrengen van vervolgplaten jaren na dato, ik ben het daarin dus volledig eens met Sinner.

Omdat we natuurlijk het verhaal duidelijk moeten hebben heb ik dat even opgezocht:

When we last left Abigail, the spirit of Abigail had invaded Miriam Nateas, causing an overnight pregnancy (and Miriam's murder by Jonathan LaFey when he pushed her down the stairs). The baby Abigail is taken by the Black Horsemen (led by the mysterious O'Brian) to be done away with via an elaborate ceremony... or so we thought.

It turns out that O'Brian and the Black Horsemen end up sheltering Abigail, since the spirit of Abigail is really O'Brian's half-sister - follow the family bloodline in the CD booklet if you really want the full details. Abigail, now 18 years old, sets out for the mansion which should have been her home to find her father (now crippled and relying on a cane and wheelchair) - and to avenge her mother's death. But Abigail's arrival leads her to the discovery of "Little One," the ghost which haunts the mansion (namely, the ghost of the stillborn Abigail), the mysterious servant Brandon Henry (whose appearance is never fully explained) and Jonathan LaFey's descent into madness, thinking that Abigail is Miriam sent back to him.

Ik moet ook opmerken dat dit album pas vanaf 'Slippery Stairs' echt de moeite waard wordt. Tot en met 'The Weelchair' horen we geweldige nummers ('More then Pain' ietsjes minder). Helaas hoor ik pas bij 'Spirits' voor het eerst een angstaanjagend sfeertje, essentieel bij King Diamond albums.. (oke ook het gejank op het eind van 'Slippery Stairs' telt, maar in ieder geval komt het te weinig voor). Afsluiter 'Sorry Dear' heeft dat dan wel heel erg.

Waar 'Conspiracy' duidelijk een essentiele aanvulling was op 'Them' (al vond ik daar het verhaal naar het einde toe wel wat afgeraffeld) is 'Abigail II' minder noodzakelijk. Vooral muzikaal zijn er te weinig overeenkomsten met het origineel. Het verhaal wordt leuk verder verteld (wat een kunst is), maar toch had ik meer met het verhaal zonder dit stuk erbij. Dan moet ik toch ook nog even melden dat er wel een geweldig artwork gekozen is voor deze CD, ook zeer passend.

Zeker een hele aardige plaat (vanaf nummer 6), maar duidelijk geen klassieker zoals z'n oudere broer nog steeds is (ook zonder vergelijking met zijn voorganger haalt Abigail II deze status niet).

Dit is een "groei" plaat. Na een paar keren te horen is het wel een goede plaat. Het haalt wel nergens het niveau van de eerste Abigail cd.

Op zich wel leuk dat King zijn Abigail concept wil uitbreiden, maar ik vind de titel toch ietwat misleidend. Ik vind het nergens echt in de buurt komen van die klassieker. King Diamond is na Conspiracy echt bergafwaards gegaan. Ik kan nog wel een nummer als Mansion in Sorrow nog wel waarderen. De hoes is overigens schitterend, en die stamboom het boekje vind ik een leuke toevoeging aan het originele concept. Het verhaal is in ieder geval typische King Diamond horror, lekker sfeervol.

Mij maakt het niet uit of een album nu Abigail II heet of "Them" VI. De verhaaltjes vind ik ook niet meer dan leuk of wat minder geslaagd.

De muziek, daar gaat het mij om.

En King Diamond is hier toch wel weer in goede doen. Nummers met pakkende tempowisselingen, sterk gevarieerde vocals en sprankelende solo's, waarin evenwel wat meer melodie en harmonie had mogen zitten.

Een vervolg schept hoge verwachtingen en die worden zeker ingelost. Het evenaart de oude glorie niet maar komt toch aardig in de buurt.

Met deze CD titel riekt het sterk naar een kunstmatige impuls in de loopbaan van de inmiddels wat minder populaire koning. Eerlijk is eerlijk, na de eerste CD's bleef de kwaliteit redelijk constant, maar is stilstand geen achteruitgang? Deze CD bracht daar wat mij betreft geen verandering in. De bekende elementen wat betreft zang en gitaarwerk zijn onvermijdelijk op een CD van King Diamond. Echter, de killer songs die het eerste deel verplichte kost maakten, tref ik hier niet.

Het lukt me maar niet om een klik te krijgen met dit album. Vooropgesteld dat ik het ook zeker niet slecht vind, maar de vonk springt maar niet over. Het geluid is vaak wat tammetjes. Zangpartijen lijken kracht te missen. liedjes die prima klinken, maar net niet de juiste indruk maken. Goede solo's die, vergeleken met de betere platen, wederom te weinig in aantal zijn. Eerlijk gezegd interesseert het me niet dat King Diamond na al die jaren met een vervolg op Abigail komt, al proef ik geen seconde de sfeer van het eerste deel. Het is het gewoon niet voor mij.

Tussenstand:
1. Voodoo
2. "Them"
3. Abigail
4. House Of God
5. Conspiracy
6. The Eye
7. Fatal Portrait
8. Abigail II: The Revenge
9. The Graveyard
10. The Spider's Lullabye

Of een vervolg op Abigail nu echt nodig was weet ik nog steeds niet, maar in die tijd kwamen er wel meer bands met vervolgen (Helloween, Gamma Ray, Queensryche) waarvan we ons afvroegen of het nodig was. Abigail II begint vrij stroef, maar wordt gered door een tof verhaal en enkele momenten die wel als vanouds angstaanjagend zijn. Het verhaal is naargeestig en halverwege het album komt er ook muzikaal een hoeveelheid kruiden bij die ervoor zorgen dat het allemaal goed aanslaat. Spirits en Mommy sluiten het album in ieder geval glorieus af en zorgen ervoor dat ik Abigail II toch graag vaker wil horen!

Tussenstand:
1. Voodoo
2. Conspiracy
3. "Them"
4. Abigail
5. Abigail II
6. The Eye
7. House Of God
8. The Graveyard
9. The Spider's Lullaby
10. Fatal Portrait