King Diamond - The Puppet Master (2003)

Dat King Diamond eigenlijk geen (flut) vervolgverhalen nodig heeft om een goede cd uit te brengen bewijst hij met The Puppet Master. Zijn sterkste cd in jaren en eentje die wat mij betreft wel haast op gelijke voet met Abigail mag staan. De nummers zijn geweldig en bij het beste wat hij ooit geschreven heeft. Ook vernieuwend voor King Diamond begrippen is dat hij voor de eerste keer gebruik maakt van een vrouwelijke zangeres (in So Sad) in plaats van dit rolletje zelf te spelen/zingen, en het klinkt dan ook meer dan behoorlijk. Ook het verhaal vind ik voor de 1ste keer in jaren heel erg sterk en creepy. De bonus dvd waar King in make-up het hele verhaal nog eens vertelt had er van mij echter best afgemogen of vervangen worden door wat live opnames e.d

Beste songs : The puppet Master, Emerencia, Blue Eyes, Blood To Walk en So Sad.

Ik heb een interview met King Diamond gelezen waarin hij vertelde over dit album en hoe dit verhaal tot stand kwam. Op een tour liep hij door een stadje waar een poppenwinkel was, waar hij bang van werd. Kun je het voorstellen, King Diamond bang?

Klonk allemaal erg veelbelovend (maar oke dat zeggen artiesten altijd), ben vooral benieuwd naar die vrouwelijke zangeres. Dat zou best eens goed kunnen werken. Ik ga hier toch eens een keer naar op zoek.

King Diamond laat inderdaad horen dat hij niet op oude roem hoeft te teren. Hij komt met een geweldig en geinspireerd album deze keer.

Weer is de sound anders. Deze gaat meer terug naar de sound van Abigail, maar dan in een moderner jasje. Klinkt geweldig. Snelle riffs, melodieuze solo's, heerlijk drumwerk, stukken die echt in je hoofd blijven hangen, sfeervol. King Diamond is weer helemaal terug (ook al komen er later toch wat meer nummers in de jaren 90 stijl)!

De vrouwelijke zang vind ik goed werken, en ook King zelf is goed bezig. Opvallend is dat hij meer gewoon zingt dan falsetto. Ook het verhaal is haast sterker dan ooit, een uitermate boeiend verhaal op het niveau van Abigail en Them. 4+*

Vreemd dat één van zijn betere platen het minst populair is MuMe. Echte aanrader dit album dat verhaalt over een poppenshow ergens in Roemenië in 1888 (als ik mij niet vergis).

Hoogtepunten zijn Magic, So Sad en Christmas.

Misschien wel King's beste (nek aan nek met Abigail).

King zingt geweldig( heeft 20 jaar krijsen dan echt geen invloed op zijn stembanden?) en zet een heerlijk sfeertje neer.
Ook muzikaal is het dik in orde. Nu-metal invloeden (wat destijds schering en inslag was bij oudere metal bands) worden keurig buiten de deur gehouden waardoor het gewoon een lekker potje jaren 80 metal is (zonder oubollig te klinken overigens)
Het verhaal is dit keer ook zeker de moeite waard, niet te kinderachtig wat in het verleden wel eens het geval was.

Kortom, Aanrader! 4*

Alweer een prima CD van King Diamond. De gehele band is hier goed op dreef. Qua stem stelt King ook niet teleur. Dit is typisch een artiest die begrijpt waar zijn sterke punten liggen en niet gaat experimenteren met onverwachte randverschijnselen.

Mijn favoriet, al is het album voor King Diamond's standaard wat aan de 'lichte' kant. King werd hier overduidelijk al wat ouder, wat betekent dat er veel minder focus ligt op hoog gegil, maar veel meer op mid-range, sinistere zang. Hierdoor ligt de focus veel meer op de teksten en kom ik toch tot de conclusie dat ik dit een van de meest naargeestige verhalen van King Diamond to date vind. De wisselwerking tussen hem en zangeres Livia Zita is daarnaast ook fantastisch en levert met So Sad een nummer op dat me altijd rillingen geeft ('I can't see you anymore').

De productie is modern en stevig en de orkestraties blijven compleet achterwege, waardoor de riffs veel beter naar voren komen. Af en toe doet het album me zodoende denken aan oude Savatage of Megadeth, wat absoluut een compliment is.

Tussenstand:
1. The Puppet Master
2. Voodoo
3. Conspiracy
4. "Them"
5. Abigail
6. Abigail II
7. The Eye
8. House Of God
9. The Graveyard
10. The Spider's Lullaby
11. Fatal Portrait

Grappig, Abigail II begon erg matig en werd steeds beter. Bij The Puppet Master was ik aanvankelijk enthousiast en zakte het dat uiteindelijk weer weg. King Diamond is het na House of God wel aardig kwijt. Op plaat dan, want de show van vijf(?) jaar geleden in de 013 was pure klasse. Op plaat wringt King Diamond zich in allerlei bochten. Het is goed om te horen dat er echt naar nieuwe dingen gezocht wordt binnen het toch al beperkte wereldje waarbinnen deze band kan opereren.

Het klinkt dus relatief origineel. Het album spettert bij vlagen en het geheel voelt coherenter aan dan bij de voorganger het geval was. Het zit overigens niet ver verwijderd van wat je van de band gewend bent. Toch mis ik heel erg de aanstekelijke songs die er eerder wel waren. Het puike verhaal komt er in de muziek niet echt goed uit. Zeker niet met alle simpele (rustige) songs die je hier voor de kiezen krijgt. Een Christmas doet me daarbij ook helemaal niks en dit album duurt uiteindelijk gewoon veel te lang.

Tussenstand:
1. Voodoo
2. "Them"
3. Abigail
4. House Of God
5. Conspiracy
6. The Eye
7. Fatal Portrait
8. Abigail II: The Revenge
9. The Graveyard
10. The Puppet Master
11. The Spider's Lullabye

Heb een beetje hetzelfde als RuudC, de cd begint geweldig, met "Emerentia" als het eerste echte hoogtepunt voor mij, later boeit de plaat niet overal meer evenveel. Precies het omgekeerde inderdaad ook bij mij met Abigail II: The Revenge, die vanaf nummer 4 of 5 echt goed op dreef kwam. Inkakken is het nu ook weer niet, want "Blood to Walk" bijvoorbeeld is rete-catchy, maar het peil is niet overal even hoog meer.
Zijn mid-range bevalt me wel, zijn geknepen "creepy" stemmetje echter niet en dat gebruikt hij op zijn laatste plaat steeds meer. "Blue Eyes" is ook een pareltje, de plaat heeft al met al een heerlijke sfeer. Heb wel het idee met zijn latere platen dat de muziek lijdt onder het moeten vertellen van een verhaal. Hoewel dit verhaal prachtig is, voelt het soms toch geforceerd aan hoe de nummers verlopen.
Al met al vind ik het toch weer een zalig schijfje om af te draaien, het galopperende "The Ritual" alleen al, de riff, super! Wederom een hoogtepunt op de plaat, met even na of rond minuut 3.5 een korte pracht solo, kristalhelder.
Ik geniet echt wel van deze plaat, hoewel als artiest lijkt hij zijn beste platen wel te hebben gehad. En toch wil ik een nieuwe...