Heligoland - Heligoland (2000)

Dit is dus Tim Friese-Greene, het 'geheime' Talk Talk-lid, die stiekem slechts samen met Mark Hollis verantwoordelijk is voor de parels Spirit of Eden en Laughing Stock. Je kunt zijn invloeden dan ook duidelijk terughoren in veel van deze muziek.

Ga eens naar de site van Heligoland.co.uk en download eens wat nummertjes. Je kunt daar ook meerdere albums en ep's kopen. Doen!

Inderdaad. Als je de albums "Spirit of Eden", "Laughing Stock" en "Mark Hollis" liefhebt als je eigen kind, verdient het een aanbeveling om ook dit album eens te beluisteren.
Achteraf weet je dan wie waarvoor verantwoordelijk was bij de totstandkoming van de magische pareltjes die Talk Talk destijds afleverde. Je merkt dat Mark Hollis (zo ook te horen op zijn solo-album) vooral voor de minimalistische en subtiele ingrediënten zorgde, en deze Tim Friese Greene daaraan de dissonante en kakafonische uitspattingen toevoegde, voornamelijk via de gitaar.
Dit album is dus een Tim Friese Greene zonder Mark Hollis. Zonder Mark Hollis betekent wat minder subtiel en minimaal, en wat meer willekeurig. Maar is het echt willekeurig? Of is het "weloverwogen willekeurigheid"? Meer luisterbeurten zouden dat kunnen gaan uitwijzen. Evenals een antwoord op de vraag: "Is een Tim zonder Mark wel compleet?" Een track als Bluebird verdient een "ja"-antwoord, maar over het hele album genomen vind ik toch nog wat een té merkwaardig experiment...

Maar Meneer u hebt het alleen over Talk Talk, maar hij heeft ook geweldig werk geleverd bij Catherine Wheel. Daar ben ik groot liefhebber van.

De dissonante gitaren en composities doet me nog het meest denken aan het Jeff Buckley's postume album Sketches for My Sweetheart the Drunk en zijn andere demo opnames.