Gezien het aantal stemmen hier en het feit dat ik een jaar geleden hier nog nooit van had gehoord heb ik altijd vernomen dat The Records een zeer obscuur bandje was. Maar de laatste tijd kom ik steeds vaker deze plaat in tweedehands vinyl bakken tegen, wat toch moet betekenen dat ze ooit een heel klein succesje in Nederland moeten hebben gehad.
Hoe dan ook, dat de band in de vergetelheid is geraakt is goed te begrijpen, de power-pop op dit album is, hoewel goed gemaakt, zeer voorspelbaar en generiek. We horen invloeden van de grote bands uit het genre, Badfinger, Cheap Trick en Big Star, maar echt blijven hangen doen de liedjes niet.
Er is 1 hele mooie uitzondering daarop, namelijk liedje nummer vier op deze langspeler:
Starry Eyes. Een werkelijk perfect popliedje, met een prachtig harmonieus refrein (I don't wanna argue!). Dit liedje staat in mijn ogen op dezelfde hoogte als The Only Ones'
Another Girl, Another Planet en Big Star's
September Gurls. Wat mij betreft hoeft echt niemand dit album te leren kennen maar
Starry Eyes verdient een groots opgezette promotiecampagne om het uit de greep van de obscuriteit te redden.
Zie:
Starry Eyes