Paul Rodgers - Electric (1999)

Een degelijk Paul Rodgers album. Als je deze solo-plaat hoort dan hoef je geen muziekkenner te zijn om te concluderen dat deze man toch wel voor het grootste gedeelte verantwoordelijk was voor het succes van Bad Company en Free (hoewel de veel te vroeg overleden Free-gitarist Paul Kossoff ook een ongekend talent was).

Wat kun je verwachten? Niets nieuws; het hele spectrum eigenlijk wederom. Van harde blues georiënteerde rock tot tot seagull-achtige ballads als "Find a Way" (hoewel de finale vrij pittig is). In combinatie met de soulvolle stem van Paul Rodgers; die ik tot de beste rockzangers allertijden schaar is dit best een leuke plaat geworden; hoewel ik wanneer ik in een Paul Rodgers-bui ben bijna altijd naar zijn Free-platen grijp.

Voor de liefhebber dus; 3.5*

Even terzijde: volgens mij heet dit album gewoon "Electric" en niet "Paul Rodgers Electric".

Paul Rodgers heb ik altijd een fantastische zanger gevonden, met zijn soulvolle en bij tijd en wijle rauwe vocalen past hij perfect in het Rhythm & blues genre. Echter op sologebied zijn man's platen wat wisselvallig. Opener Deep Blue is wat simpel van aard en had ik niet gebruikt om de plaat mee te starten. Het swingende en bluesy Walking Tall vormt een sterkere kandidaat. Het bombastische Find A Way gaat al vrij snel vervelen, het repetitieve karakter van het refrein irriteert zelfs op den duur. China Blue wordt klein gehouden, is stemmig van aard en de warme vocalen van Rodgers tillen het niveau naar een hoger niveau. Love Rains is degelijk, past er goed tussen en de vrouwelijke vocalen geven de song wat extra cachet. Over You hint naar het verleden, er worden wat folkinvloeden toegevoegd, maar het nummer duurt ook een minuut of drie te lang, de song ontbeert de spanning om de volledige lengte te boeien. Drifters is een op de Amerikaanse markt gerichte AOR rocker maar beklijft niet helemaal. Freedom klinkt alweer wat sterker, mooi gearrangeerd, fraaie solo's en een prima zanglijn. Jasmine Flower is wel erg zoet, Rodgers schrijft en zingt vaak over de liefde maar dit is mij kazig. Afsluiter Conquistadora vormt een heerlijke blues song, gedragen door Rodgers soulvolle voordracht.
Zo vormt dit schijfje een degelijke weergave van enkele decennia Rhythm & blues, wat soul en rock. Rodgers springt echter nooit uit de band, schurkt nooit tegen muzikale grenzen aan en is weinig avontuurlijk ingesteld en dat is goed zo. Het larger than life gevoel zou hem ook niet zo passen. Man's stem, nummers met een bluesy inslag in een sobere setting, meer heb ik eigenlijk ook niet nodig.

Negen jaar na dato van je bericht, maar ik zou met name de jongste telg van Free, bassist Andy Fraser, als belangrijkste man van die band willen noemen. Hij hield de zaak in het gareel, voorzover dat op den duur mogelijk was. Maar hij schreef natuurlijk de meeste nummers in samenwerking met Paul Rodgers

Lijkt mij ook, en Discogs geeft ons gelijk. Ik heb een correctie ingediend.

Ik ken deze plaat overigens niet, maar wel de voorganger Now (1997, met een extra live-CD). Die vind ik uitstekend. En zijn solodebuut Cut Loose heb ik nog op LP, maar daar vind ik niet zoveel aan. Hetgeen de indruk bevestigt dat Rodgers' solocarrière inderdaad wat wisselvallig is.