Daníel Bjarnason - Processions (2010)

Een nadeel van dit album is dat de muziek totaal niet beklijft en na minstens 5 luisterbeurten nog steeds aandoet als één brij. Maar het is wel erg mooie brij!

Dit schijnt inderdaad geniaal te zijn.

Ik heb dit album na lange tijd weer beluisterd, en nu geef ik hem de volle mep. Deze muziek vergt wellicht wat aandacht, maar dan heb je ook wat! Prachtige meeslepende muziek met invloeden uit de romantiek en de atonale hoek. Zelf doet het me een (klein) beetje denken aan Lamentate van Arvo Pärt. Zonde dat nog maar zo weinig mensen op MusicMeter dit ontdekt hebben!

IJsland draait zo stilaan op volle toeren, geloof ik. Na mooie releases van Jonsi, Seabear en Olafur Arnalds, is hier Daniel Bjarnason, met zijn 'Processions'. Het is een goeie plaat, en een beetje de tegenpool van Arnalds. Waar die laatste voor rust en orde pleit, opteert Bjarnason voor chaos, wanorde. Het resultaat is een mooi plaatje, waar ik iets minder mee heb dan met die van Arnalds, maar toch, dit klinkt gewoon heel goed. Het zit gewoon goed in mekaar

3,5 sterren

Wat is dit ontzettend goed zeg . net als collega Ben Frost op By The Throat wordt de cd begonnen met een uitbarsting van rauwe klanken. En net zoals op By The Throat werkt dit als een 'selectie aan de poort': trek je dit, dan vind je de rest van de cd geweldig. Trek je dit niet, hou dan maar op met luisteren.

Niet dat er op de opener niets moois af is te horen. In tegendeel, die klanken die tussen de harde aanslagen doorsijpelen zijn hemelsmooi.

Ik begin "Spindrift" toch wel het prijsnummer te vinden, ik denk dat dit een van de beste nummers die ik ooit heb gehoord. Op een dag waag ik me wel aan een recensie, vooralsnog maak ik alleen een statement door dit in mijn top 10 te zetten.

Ben benieuwd naar die recensie.