Mercyful Fate - Time (1994)

Time is een degelijke plaat maar klinkt net wat minder dan In The Shadows. Het geluid is wat sterieler en de songs zijn ook net wat minder spectaculair. De krakers zitten voornamelijk in de eerste helft van de plaat, waarna het niveau lichtjes daalt. Angel Of Light, Nightmare Be Thy Name, The Mad Arab, Time en My Demon zijn geweldig, de rest blijft me niet zo meteen bij.

Hm, Time klinkt in mijn oren een beetje als een haastklus, alsof er na In The Shadows snel een opvolger moest komen. Desalniettemin een sterk album. Maar niks bij wat ons te wachten stond...

Het was al een poosje geleden dat ik dit album nog heb gedraaid: een goed album voor gelijk welke band, maar voor mij niet voldoende naar Mercyful Fate begrippen: het drumwerk van Snowy Shaw vind ik verre van indrukwekkend en zelfs saai en bij sommige stukken krijg ik de indruk dat King het net haalt (luister eens met een koptelefoon). Zoals Sinner al aangaf zitten de beste nummers in de eerste helft van de plaat.

Het drumwerk is inderdaad sterk achteruit gegaan. Ik was zeer onder de indruk van het drumwerk op "In the shadows", maar toen enkel nog het laatste nummer meost ogpenomen werden verliet de drummer toen de band (en namen ze toen Lars Ulrich)

Ter compensatie zijn de vocalen hier weer hoger, want op de vorige plaat werd er enorm veel niet-hoog gezongen. Niet dat ik dat erg vind hoor, want de plaat en de vocalen zijn best OK zeg!

Heb van deze plaat een gelimiteerde uitgave (500 ex) op gekleurd vinyl.

De eerste nummers zijn echt sterk. Angel of Light en Witches Dance zijn de beste nummers hierop.

Hierna maakte King weer soloplaten. Wat wel te verwachten was. De hieropvolgende platen met Mercyful Fate waren ook best OK. Niet te vergeten dat King soms 2 platen per jaar deed!

Weer een goed album van Mercyful Fate. Ook ik vind de eerste kant beter. Nummer 1 tot en met 4 komen akelig dichtbij de kwaliteit van ''Melissa''. Ook 'My Demon' en het titelnummer zijn nog erg goed, daarna wordt het wat minder. Jammer, anders was deze sterker geweest dan ''In The Shadows'' en had hij misschien zelfs het niveau van ''Melissa'' kunnen halen. Maar desondanks nog steeds een erg goed album.

Deze ontbreekt nog en twijfel nog om hem aan te schaffen.
Wisselende reacties en het lijkt op een tegenvallertje.

Ik vind hem even goed als In The shadows.

Videoclips kan je bekijken hierboven.

de andere nummers:
Angel Of Light (audio)
The Mad Arab (live Copenhagen '95)
My Demon (live Minneapolis '95)
Time (audio)
The preacher (audio)
The Lady in Black (audio)
mirror (niks gevonden)
the afterlife (audio)
Castillo Del mortes (audio)



'Time' vind ik zo'n creepy/weird nummer voor een of ander reden. brrr!
Eigenlijk is het hele album net ietsje demonischer dan de voorgangers.

Met een beetje geluk komt er volgend jaar weer een nieuw MF met King Diamond.

Ik heb wat clips bekeken en het lijkt me niet slechter dan Dead again of In the shadows. Don't break the oath en 9 vind ik de beste platen.
The Oath dank voor je info. Ik buig de tegenvaller om in een meevaller gezien de gehoorde nummers.

De beste nummers zitten inderdaad aan het begin, al vind ik "Mirror" ook erg sterk. Jammer van de steriele productie. Verder vind ik het soms meer als een willekeurig King Diamond solo album klinken. Ik mis hier en daar die typische MF sound. Op voorganger "In The Shadows" hadden ze die wel te pakken.

3*

De opvolger van het comebackalbum In The Shadows. En dat is te horen. Aan de andere kant why change a winning team?
Vernieuwend is het dus allemaal nergens, de oude magie is ook niet terug en toch weet de band weer met enkele hele leuke en vooral afwisselende nummers op de proppen te komen.

Zo is het titelnummer is een mysterieuze klavecimbelballade die de rillingen langs je ruggegraat doet lopen.
In The Mad Arab, uiteraard naar het verhaal van Lovecraft, jengelt King samen met de gitaristen wat in een Oosters akkoordenschema en brengt zodoende een geschift duizendenéén nacht gevoel bij je de huiskamer in. Leuk gedaan.
Het afsluitende spektakelstuk Castillo Del Mortes wordt opgesierd met enkele flamencoaccenten. Ook erg sfeervol.

Verder is er aan het Mercyful Fate geluid niet veel gesleuteld. In nummers als Nightmare Be Thy Name, Preacher en My Demon vliegen de riffs en tempowisselingen je om de oren terwijl het dynamic duo Denner en Shermann over elkaar heen buitelen met hun, veelal te gekke, solo's. En zo zijn Angel Of Light en Lady In Black zijn weer wat kalmer en melancholischer van aard.

Deze afwisselende verzameling songs worden uiteraard opnieuw op onnavolgbare wijze aan elkaar gepraat, gefluisterd, gezongen en geschreeuwd door onze grote beschilderde Deense vriend.

Ik blijf Angel of Light een lekker nummer vinden, maar het niveau van In The Shadows wordt net niet gehaald. Het is allemaal te licht en lijkt meer op King Diamond dan op Mercyful Fate. Dat is nog steeds geen schande, maar het is geen topper geworden. Deze muziek vraagt eigenlijk ook niet om zo'n heldere productie.

Hier lijkt Mercyful Fate wel iets van een nieuw karakter te ontwikkelen, waarbij het occulte een soort van cheesy imago wordt. En dat pakt niet slecht uit. Ik denk dat een band als Ghost hier meer inspiratie heeft gehaald dan bij het oudere werk. Niet alles is even geweldig maar ik vind Time toch een erg amusant plaatje.

84/100

Ik vind dit toch zo'n heerlijke plaat, lichtvoetiger qua geluid maar daardoor wel helderder en klinken met name de solo's prachtig door. Hoewel ik ook de pit wel mis hoor.
Voor mezelf zie ik het een beetje als met King Diamond The Eye en Malmsteen met Fire & Ice, de melodieën staan voorop bij deze platen en vragen daarom een ander geluid. Maar ook ik mis echt wel de rauwheid.
Het drumwerk is inderdaad wat te basic, denk dat een Mikkey Dee of Ken Mary om maar een paar te noemen, wat extra spanning hadden kunnen brengen. Maar het is en blijft een top plaatje voor mij.
Een fantastische opener, het spannende "My Demon", een werkelijk bloedmooi titelnummer, het schitterende "Lady In Black". En voor mij een hoogtepunt: The Afterlife. Ook "Angel Of Light" verdiend een eervolle melding, ritmisch heel fijn, prettig baswerk en een gedreven King Diamond.

Er is weinig mis met het album "Time". De gitaar leads van Shermann/Denner vliegen je weer om de oren alsof het een lieve lust is. Maar het weinige wat er mis is, is af en toe wel storend. Het lijkt alsof King weinig de tijd heeft genomen om de zangpartijen echt goed op te nemen. Beetje live op plaat gemieterd, zo lijkt het. De composities zijn best afwisselend, hoewel de geijkte trucjes niet ontbreken.
The Mad Arab neemt je alvast mee naar spooky oosterse sferen en laat dat nou mooi passen bij de zanglijnen en halve noten waar Mercyful Fate zich wel vaker van bediend. De outro keys maken het helemaal af. Zeer sterke track.
Maar het is niet overal dat de duisternis heerst. Sommige tracks hangen als los zand vol Fate cliché' s aan elkaar (My Demon). Ik heb altijd het gevoel gehad dat zijn voorkeur lag bij King Diamond (de band) en dat Mercyful Fate er een beetje bij werd gedaan rond die tijd (onderbuik gevoel). Met wat meer zorg en wat venijger staccato gitaarwerk had hier nog meer ingezeten.

Lijkt meer op een King Diamond-plaat, heel melodieus en vloeiend. Time vond ik destijds een stuk interessanter dan In the shadows, die was me net te midtempo en geforceerd. Nog steeds een mooie plaat, heb regelmatig nummers hiervan in m'n hoofd. Time, Nightmare be thy name, The mad Arab, Witches dance, etc.

Mercyful Fate - Time

Ik ben Mercyful Fate na The Oath een beetje uit het oog en oor verloren. Herontdekt op You Tube.

Gelukkig zijn ze na de split weer bij elkaar gekomen in de jaren '90. Staat mijns inziens geen enkel zwak nummer op, alleen goed en zeer goed. Nummers zijn wat compacter, drums ingetogen, maar genoeg prima gitaarwerk.

Een tweede Melissa (95/100) zal er waarschijnlijk niet meer komen, maakt ook niet uit want dit is ook een prima plaat.

85/100