Mercyful Fate - Dead Again (1998)

Degelijke plaat maar ik vind het allemaal wat geforceerd klinken. Het is niet zo spontaan en vlot als op voorgaande releases en het is net of de band toch maar zo technisch mogelijk heeft proberen te schrijven, wat net wat afbreuk doet aan de sound. Neemt niet weg dat er nog heel wat te genieten valt voor de fans in de vorm van Torture, The Night, Banshee en Sucking Your Blood. Overigens word er ook gerefereerd aan de "klassieke albums" dankzij het cover artwork en heeft de cd in de vorm van Dead Again zowaar het langste Mercyful Fate nummer ooit. Dit is ook de eerste plaat waarop Mike Wead te horen is, hij doet dit ter vervanging van Michael Denner die Fate even voor de vorige toer verlaten heeft om meer tijd bij zijn familie door te brengen.

Ik heb vanavond deze beluisterd, in het kader van "ik moet dringend eens mijn achterstand op het gebied van Mercyful Fate inhalen", maar deze bevalt me allerminst, veelal om de redenen hierboven vernoemd door Sinner. Geen kwotering want ik ga nog eens goed luisteren. O ja, heeft er iemand al op gelet dat het silhouet in lichtblauw op de hoes van Dead Again overeenkomt met de "kop en hand" op Don't Break the Oath?

Moet je de volgende en de vorige plaat eens proberen. Dat zijn goede platen.

9 is, zoals Sinner al zei, iets demonischer. Meer back at the roots. (de hoes zegt al genoeg). De riff's zijn echter meer zoals op Into The unknown en Time.

9 staat inderdaad als volgende op het programma, maar daar wacht ik nog efkes mee, ik hou graag van afwisseling. Dead Again vind ik wel goed maar de rest is gewoon niet van het niveau dat ik van zo'n topgroep verwacht. Misschien te grote verwachtingen van mij? Swat, je kan niet alles hebben in het leven.

Moet je de volgende en de vorige plaat eens proberen. Dat zijn goede platen.

9 is, zoals Sinner al zei, iets demonischer. Meer back at the roots. (de hoes zegt al genoeg). De riff's zijn echter meer zoals op Into The unknown en Time.[/quote]
9 staat inderdaad als volgende op het programma, maar daar wacht ik nog efkes mee, ik hou graag van afwisseling. Dead Again vind ik wel goed maar de rest is gewoon niet van het niveau dat ik van zo'n topgroep verwacht. Misschien te grote verwachtingen van mij? Swat, je kan niet alles hebben in het leven.[/quote]


Bekijk het zo: er is geeneen band die geen enkele slechte plaat heeft.

Laat ik deze dan maar de "slechte" noemen van Mercyful Fate, maar ik bedoel wel effectief de minste: ik mis de melodie die zo kenmerkend voor hun andere (top)platen is. Melissa en Don't Break the Oath zijn zeer heavy platen, maar met veel melodie en sublieme gitaarlijnen. Ik moet de opmerking van Sinner onderschrijven: geforceerd. Misschien stel ik volgende keer mijn mening iets bij: het was al te lang geleden dat ik deze nog heb afgespeeld, dus ... Is wel opvallend dat hier zo weinig berichten stonden. Nog goed dat Sinner in 2006 het ijs heeft gebroken of er stond hier wellicht niets. "I Deny Jesus Christ, the Deceiver" blijft voor mij de beste lyric ooit door King Diamond geschreven.

Ik heb geen favoriete strofes. Al zijn die van Come to the Sabbath en Satan's Fall echt wel

Even wat quotes weggehaald. Het is net echt bevordelijk voor de leesbaarheid als je steevast het laatst gepostte bericht quote. Zorgt alleen maar voor onnodig scrollwerk.

edit: flauwe reactie weggehaald.

En Death dan?

Maargoed even ontopic, ik ken deze niet. Ga hem voorlopig ook nog niet luisteren, maar wat zou ik hier precies kunnen aantreffen?

Probeer eerst In The shadows zou ik zeggen.

Ik vind dit toch ook weer een heel erg sterk album, misschien zelfs de beste sinds de reunie.

Met afstand de minste Mercyful Fate-plaat. Geen enkel nummer wat echt blijft hangen.

Wat natuurlijk niet wil zeggen dat het slecht is, Mercyful Fate heeft geen slechte platen uitgebracht. Maar het is allemaal nèt even iets minder. Zeker na de voorganger Into The Unknown, wat wél een echte klassieker is.

Ik hoor veel catchy gitaar riffs voorbijkomen, de productie is lekker vet en King is goed bij stem. Nummers als Crossroads, Dead Again en The Night zijn zeer geslaagd te noemen. Toch is dit album als geheel opnieuw geen knaller geworden. Zeker als je het vergelijkt met een klassieker als Don' Break The Oath waar mede door het artwork wel sterk aan gerefereerd wordt. Veel nummers beginnen erg lekker maar weten de aandacht niet helemaal vast te houden.

3*

Ik was eigenlijk alleen met Melissa bekent....dan is dit wel even slikken, nee niet het beste van MF iig.

Na Melissa moet je DON'T BREAK THE OATH proberen.
Deze is met voorsprong hun slechtste plaat.

Zal ik zeker doen

Ach slecht is het allemaal niet, maar het mist wat van het naargeestige van Melissa of Don't Break The Oath. Het is alleen de muziek en niet de sfeer. En dat laatste is wat Mercyful Fate bijzonder maakt.
Het neemt niet weg dat het titelnummer bijvoorbeeld een uitstekend metalepos is met veel solo's en gillende vocalen van de King.

Dead again is zeker een metal-epos maar het haalt niet bij Satan's Fall van Melissa.

Bij lange na niet zelfs. Nee ik denk toch dat MF hun kruit bij Melissa al verschoten heeft.

Het album Dead Again heeft minder memorabele songs en melodieën maar eindelijk weer de productie die het verdient. Dat maakt de beluistering genietbaar want er is geen enkel slecht nummer. De niet waargemaakte ambitie (verwijzingen naar het verleden met hoes en episch nummer) neem ik er voor lief bij.

80/100

Mike Wead treedt hier voor het eerst toe tot de band om nooit meer weg te gaan in plaats van de originele gitarist Michael Denner. En toch komt het geluid dichter bij de roemruchte beginjaren dan ooit tevoren. We praten weer over een progressieve heavy scherpe vervormde gitaarsound waar de twee elkaar proberen te outperformen tijdens de soloos. En ja, eindelijk kost het weer wat moeite om het album te waarderen. Geen hapklaar unilever product maar men ( de luisteraars van weleer) is blijkbaar vergeten hoeveel moeite en luisterbeurten in Don't Break The Oath was gaan zitten. Die tijd wordt een album als deze niet gegund? Of is het gewoon niet sterk genoeg? Het antwoord zit deels in de overmaat aan King Diamond al dan niet met Mercyful Fate releases. Dit is no 15 in nog geen 20 jaar tijd. Mocht dit old- school album in 2020 van de band gerold zijn , staan we dan wel op de banken? Ik denk het wel.

?

Mij kostte het helemaal geen moeite en veel luisterbeurten om Don't Break the Oath te waarderen.

Dan was je waarschijnlijk meer gewend. Bij uitkomst was het de eerste prog metal plaat, mijns inziens.

Ik was zeker al wat gewend, zoals de voorganger en de EP. Maar ik zie niet wat gewenning noodzakelijk te maken heeft met waardering. Juist bij de ontdekking van iets nieuws kan je toch van de eerste keer omver geblazen zijn? Dat was voor mij toch het geval bij Melissa. De EP kocht ik kort daarna maar mijn eerste kennismaking met de band was het nummer A Corpse Without Soul op de radio (programma 'De Stalen Tien'). Meteen verkocht.

Don't Break the Oath het eerste prog metal album zegt me niet veel. Een van de verschillen tussen hardrock en heavy metal destijds was dat heavy metal vaak langere nummers had met meer afwisseling. Dat was eerder ook al te horen bij Black Sabbath, Deep Purple, Judas Priest, Iron Maiden, Metallica, Manowar, Queensrÿche en Mercyful Fate zelf.

Zo doorgedreven een heel album vol was zeker bijzonder. Voor mij is/was het dus 'gewoon' een te gek baanbrekend heavy metal album. Dat is Dead Again niet. Maar ik ga het album wel klaarleggen om nog eens te draaien. Dat is alweer een paar jaar geleden.

De waardering is er gelijk maar het kostte ( mij althans) meer moeite destijds om de songs goed te leren kennen. En zo trapt Dead Again ook af maar ik moet toegeven dat het niet allemaal goud is wat er blinkt want King staat wat teveel in het middelpunt. ( m.a.w. hij zou eens wat vaker zijn mond moeten houden)

Heb hier zwaar van genoten, kwartje viel niet meteen, maar na een paar draaibeurten zat het ding in mijn kop en de refreinen van "Mandrake" en "Sucking Your Blood" gingen er wekenlang niet meer uit. De bas in het begin "The Night" en de main riff, zo klinkt een vette MF groove!
Het algehele geluid was weer wat opener en heavier en het geheel klonk weer dreigender en spannender. Vergelijkbaar als bijvoorbeeld het geval was met Diamond's Spider's Lullaby na The Eye.
Titelnummer alleen is wel even doorkomen voor mij, heeft zijn momenten, maar komt al met al te geforceerd over, misschien niet helemaal af!? Het vloeit niet.
Afsluiter is een geweldige kraker: Crossroads! Fuck yeah! In tegenstelling tot vele anderen hier kennelijk, vind ik het absoluut een gedreven en geïnspireerde plaat! Bozer. En meer evil! Alsof ze weer wat te bewijzen hadden.

Van de post reünie albums is dit mijn favoriet. Het inbrengen van een nieuwe gitarist doet wonderen voor niet de songwriting alleen. Het gitaarspel in The Night en bijbehorende solo 's zijn top. En dan moet mijn favoriet Since forever en Mandrake nog komen. Deze frisse plaat is toch veel leuker dan de drie hiervoor? Zijn we het misschien verleerd om een album de tijd te geven om in te dalen? Of is de grens met King Diamond (de band) misschien te veel vervaagd?

Ik heb wel liefde voor de Fate vanaf In The Shadows. De magische danwel nostagische sfeer is er wel vanaf maar de unieke horrorstijl is gebleven.

Dead Again was de eerste met Mike Wead, die in de plaats kwam van oudgediende Michael Denner. Zijn invloed is direct waarneembaar. De riffjes in Torture (1629) komen zo van Hexenhausplaten afgewaaid. Dat brengt toch weer een ander soort kleur aan het Fate geluid. De solo's mogen er natuurlijk ook zijn.

Natuurlijk blijft King de show stelen met zijn stemmenshow. Het stemmige Since Forever blijft dan nog het meest rondspoken in mijn hoofd. Ook het zeurderige zangwerk in The Lady Who Cries knapt op omdat King het brengt.
Dan is er nog het epische titelnummer dat niet kan winnen van Satan's Fall maar wel bijzonder amusant doordendert in de bekende Fate-traditie. Of is het nu King Diamond?

Want dat blijft het enige nadeel. De entiteiten King Diamond en Mercyful Fate zijn nauwelijks uit elkaar te houden. Natuurlijk is Diamond van de concepten en het typische geluid van Andy LaRoque maar grosso modo gebeurt daar hetzelfde als bij Fate. Maakt ook eigenlijk niet uit. Je kunt het ook uitleggen als dubbel genieten.