Jackson Browne - The Naked Ride Home (2002)

Volwassen plaat, van een volwassen songschrijver.
Man kiest zijn eigen weg en probeert niet met iedere hype mee te gaan.

Jackson geeft daarnaast een kritische noot over het Amerika van Bush.

en zo is het ook , al hoor ik liever zijn pretender album , hier gaat hij iets te veel op automatische piloot

Browne maakt mooie evenwichtige songs op dit album. Mijn bezwaar is een beetje dat het daar ook bij blijft, nooit eens een uitschieter waarvan je denkt, yes. het blijft wat te kalm, te braaf, maar daar staat tegenover dat het ook wel weer mooi is.

Na I'm Alive heb ik hem niet meer zo op de voet gevolgd, vond zijn seventies werk stukken interessanter...
Deze heb ik zelfs nooit gehoord... Misschien mis ik toch iets ??

Zo als je zelf al ergens bij een ander album opmerkte EVANSHWSON, het haalt niet meer het peil van de 70'er jaren maar je zal je er nauwelijks een buil aan vallen, heb je dit album niet zal de wereld ook niet vergaan (ik geef even een zeer vrije samenvatting van je woorden )

Wat mij betreft zijn beste sinds de jaren zeventig!

Vind dit 1 van zijn mindere die ik in het bezit, wel mooie titelsong.
Niet echte uitschieters wel solide muziek.

Was even wennen na zijn vertrouwde sound.

Maar na een paar keer luisteren is het hem gewoon weer gelukt.
Een geslaagde luister cd.
Met wat "GERT P" al schrijft, lekkere solide muziek.

gewoon goed.

Knap album.

Met als uitschieters vooral "For Taking The Trouble", misschien één van de weinige songs die kén waarin de titel van de song meteen in de eerste zanglijn (en dan niet meer) aan bod komt...
Erg knappe song..

Verder is het geniten van songs als 'The Naked Ride Home' en niet te vergeten 'The Night Inside Me'. En echt geweldig vind ik zijn mini-ode aan Sergeo Leone in de gelijknamige song die ook een fantastisch sfeer uitademt en zo doet uitschijnen dat je IN een SL-film zit...

Ook erg sterk vind ik 'About My Imagination'...

'My Stunning Mystery Companion' vind ik een beetje 'flauw' en cheesy, maar zeker geen slechte song...

Al bij al is deze plaat toch goed voor 4/5!

Degelijk album maar zeker niet zo sterk als zijn jaren 70 werk.
Wat mij vooral opvalt en tegelijkertijd wat tegenstaat is dat sommige nummers zoals Casino Nation, Sergio Leone & Don"t You Want To Be There zo lang uitgesponnen zijn.
Het zijn over het algemeen prima songs maar er had bij ieder nummer wel een minuutje of 2 afgemogen.
De plaat begint sterk met het titelnummer & The Night Inside Me en ook For Taking The Trouble kan me bekoren en dat zijn toevallig de wat " kortere" nummers.
Browne blijft een uitstekende songsmid met dito teksten.
Ik had dit album uit de uitverkoopbakken gevist en blind meegenomen en daar heb ik me dus geen buil aan gevallen.
3.5 sterren.

Helemaal eens met deze observaties. Degelijk en goed album van een rijper geworden Jackson Browne. In vakmanschap rustig verder gegroeid maar minder gloedvol dan zijn oudere werk. Een album ook dat je de tijd moet gunnen om te groeien.

Groeien of inkorten, dat is dan wel de vraag. Inderdaad halen de nummers die maar liefst 6 tot 8 minuten duren de vaart er uit. Maar dat is meer een kwantitatieve kwestie. Met drie kwartier muziek was ik ook tevreden geweest. Millenniumplaat. Hij was er nog. En goed.

Wat hierboven wordt vermeld, klopt. Te lang uitgesponnen nummers halen de vaart eruit.
Ik begrijp niet hoe hij dat zelf niet hoort. Gewoon wat saaie rifjes of ritmes die eindeloos blijven doorgaan…
However, gemiddelde van deze plaat klopt ook.
3.5 dus.

Ik was destijds niet kapot van dit album en gaf er toen 3,5 sterren. Maar nu, na vele jaren weer eens opnieuw beluisterd en ik moet zeggen: ik vind het nu een heel stuk beter klinken.

En waar enkelen hierboven juist de lengte van enkele nummers tegenstaan is bij mij net het omgekeerde het geval: ik vind juist die lange uitgesponnen nummers nu veel krachtiger dan destijds. Daarom een halfje erbij.

Zo zie je maar weer.

Vandaag voor het eerst beluisterd en ik ben niet onverdeeld enthousiast. Klanktechnisch kan ik er weinig op aanmerken, maar het kabbelt - op een paar nummers na - allemaal een beetje door. Misschien dat het na meerdere luisterbeurten verandert. Dat zal ik dan laten weten.

Exact, het kabbelt door. De nummers zijn veel te lang uitgesponnen en uiteindelijk gaat dat toch een beetje vervelen. Geen slechte plaat maar zeker geen hoogvlieger.

was aangenaam verrast door de kwaliteit van zijn albums uit de 90's "I'm Alive" en "Looking East" (1996).
dit "The Naked Ride Home" werd 6 jaar later de opvolger van laatstgenoemd album.

een lichte tegenvaller. de wat gladde productie en het "brave" ietwat klinische bandgeluid klinken weliswaar uitermate verzorgd, maar in combinatie met het niet al te sterke songmateriaal, doet dit album mij eigenlijk alleen maar verlangen naar de sound en de songkwaliteit van zijn albums uit de 70's. de bijdragen van wijlen muzikale alleskunner David Lindley, die altijd een enorme meerwaarde had op die albums, mis ik op dit album.

wellicht niet toevalligerwijs bevallen zijn eigen geschreven nummers (zonder band) mij het beste, zoals de titeltrack, "For Taking the Trouble" met een fraaie slide partij van Keb 'Mo' en mooie harmoniezang, "Don't You Want to Be There" met een harmony vocal van Marc Cohn en een fraai koortje, en het enige prijsnummer op dit album, de afsluiter "My Stunning Mystery Companion". ook het eerbetoon aan Sergio Leone op het gelijknamige nummer, met daarin een "excerpt' van Giuseppe Verdi's "La Forza Del Destino" wil beklijven.

van de met de band geschreven nummers springen "The Night Inside Me" en "Never Stop" er bovenuit, echter de kwaliteit van de overige bandnummers "Casino Nation", "Walking Town" en "About My Imagination" overtuigen allesbehalve.

Jackson Browne voegt op "The Naked Ride Home" geen nieuwe klassiekers toe aan zijn rijke songwriter's oeuvre. met 5 bovengemiddeld goede songs (4 sterren) en 5 "mindere" bandnummers (3) kom ik voor dit album uit op een 3,5.

Album werd geproduceerd door Jackson Browne & Kevin McCormick
Recorded at Groove Masters, Santa Monica, California

de band:

Mark Goldenberg: electric guitars, high string guitar (track 4)
Jeff Young: Hammond organ, Wurlitzer, piano, synthesizer & harmony vocals
Mauricio Lewak: drums, cajon (track 4)
Kevin McCormick: bass, electric rhythm guitar (track 7)
Jackson Browne: acoustic & electric guitars, Fender Rhodes, piano

plus:
Luis Conte: percussion
Greg Leisz: acoustic guitar & electric 12-string (track 1), pedal steel (track 3)
Val McCallum: electric guitar (track 1), acoustic rhythm guitar (track 7)
Keb 'Mo': National slide guitar (track 4)
Marc Cohn: harmony vocal (track 9)
Alethea Mills & Chavonne Morris: harmony vocals (track 4), choir with Jimmy Burney (track 9)
Kipp Lennon, Jennifer Gross & Jeff Young: harmony vocals (tracks 3 & 6)
Fernando Pullum: trumpet (track 9)