Jackson Browne - World in Motion (1989)

Raar dat hier nog geen berichten zijn geplaatst. Dit is een van mijn favoriete albums. Ik kende Jackson Browne helemaal niet maar nam in de bibliotheek toevallig een afgeschreven exemplaar van deze cd mee. Mooie teksten die nog steeds actueel zijn.

My Personal Revenge en I Am A Patriot zijn de enige 2 lichtpuntjes op dit album m.i. Verder nergens spanning, gedrevenheid of wat dan ook.

Aardig album toch wel hoor en een paar mooie nummers als het openingsnummer en how long.

Hier word ik vooral getrokken door de tekst van de platen. Neem bijv. How Long, World in Motion, I am a Patriot of The word Justice.

Persoonlijke Hoogtepunten zijn toch wel 'How Long', 'World in Motion' en de twee opzwepers 'Enough of the night' en 'Chasing you into the Light'.

Gewoon weer goed !!

Jackson keeps on going ! and i like it.

zwakke plaat van jackson die veel beter kan dan dit onbenul

waar is de tijd van the pretender ??

Beste Beaster,

Jij geeft wel heel erg vaak nogal ongenuanceerd zomaar 1 of 1,5 zonder enige fatsoenlijke onderbouwing. Ik vind dit ook niet Jackson's beste maar jouw redenering is slecht onderbouwd. Waarom is ie dan zo slecht?

omdat ik hem véél minder vindt , als je het gewoon vergelijkt zelf met late , pretender , running , moet je mijn uitgebreid verslag niet lezen , maar hoor je blind dat dit enkele albums zijn op een soms groot niveau lager , enfin de songs pakken me niet zoals de rest , ze beklijven niet , ik vind de teksten minder en de melodieen ook minder , maar geen erg beste runiin , hij zou zich revancheren in de jaren 2000 en nog redelijk ook , vooral die solo albums en vooral ook die laatste met de heer lindley , even goeie vrienden !!!

Ok, dat is tenminste onderbouwd. Ieder zijn mening. Tuurlijk zijn de eerste 5 Jackson Browne platen de klassiekers maar deze klinkt toch best aardig af en toe.

Heb een aantal quotes verwijderd in verband met de leesbaarheid van de discussie. Het is niet nodig een bericht te quoten als er tussendoor geen andere berichten geplaatst zijn.

Iets zwakkere plaat inderdaad, maar nog steeds heel goed te pruimen. I am a patriot behoort tot mijn favoriete nummers van Jackson (hoewel geschreven door Little Steven). Krijg er een Paul Simon-vibe van.

Jackson Browne toont ook hier zijn engagement maar de vaak goede teksten gaan gepaard met gebrek aan spanning en pakkende songs. Een middelmatig album met enkele behoorlijke songs als How Long en My Personal Revenge.

Vanuit muzikaal oogpunt gezien een 'wereldrijk' album maar onevenwichtig van aard. Het plaatje klinkt voor mij te popachtig met teveel toegevoegde jaren 80 elementen die destijds 'in' waren. Het 'Zuid Afrikaans' aandoende; When the Stone Begins to Turn is daar een voorbeeld van. Dat Mandela een voorbeeld voor je is valt te billijken maar Jackson slaat de plank hier flink mis. Hoewel er enkele prima songs op staan; The Word Justice en My Personal Revenge zijn goed te pruimen. Maar de kracht van Browne zit hem toch in de wat ingetogen nummers, met arrangementen die sfeervolle details toevoegen. Jackson drijft een beetje op routine en voegt wat gangbare elementen toe. Het wordt nergens slecht, maar de kwaliteit van dit plaatje kan niet wedijveren met zijn albums uit de jaren 70. De beste man had (heeft) de kracht om op subtiele wijze onder je huid te kruipen met nummers die hun geheimen niet altijd direct prijs geven, dat verrassingseffect blijft hier achterwege.

1 van de mindere albums van de maatschappelijk geëngageerde Jackson Browne. zoals hierboven eerder opgemerkt door milesdavisjr nogal popachtig en zijn de West Coast country rock klanken van zijn albums uit de seventies hier ver weg. de jaren 80 elementen met teveel electronica, drum programs etc. doen de sound van dit album geen goed, maar los daarvan is het songmateriaal niet van het niveau dat we van de man gewend zijn. er staan gewoonweg te weinig memorabele liedjes op dit album.

toch staan er meerdere tracks op die in een minder gladde productie en met een meer ingetogen sound beter tot hun recht waren gekomen, o.a de mid-tempo nummers "Enough of the NIght", "Chasing You Into the Light" en "How Long", op zich geen slechte songs die helaas verstierd worden door die typische eighties productie. op "How Long" is een fraaie steel gitaar partij te horen van zijn muzikale maatje wijlen David Lindley. waar deze snarenvirtuoos een prominente rol had op zijn 70's albums, is dit het enige nummer waar hij op meespeelde.

zijn hommage aan Nelson Mandela "When the Stone Begins to Turn" met de destijds hippe, modieuze reggae klanken van de fameuze ritme sectie van Sly Dunbar (drums) en Robbie Shakespeare (bass) zal ongetwijfeld integer zijn bedoeld, maar wil niet beklijven. een nummer waar ook de Malinese sterzanger Salif Keita een steentje aan bijdroeg. dat geldt evenzeer voor de zwakke melodieën van "Anything Can Happen" en "The Word Justice" en de wat mij betreft overbodige cover van het Little Steven nummer "I Am a Patriot", geen slechte melodie en een nummer dat je qua tekst in de tijdgeest van die jaren dien te plaatsen.

de beste tracks bevinden zich op het eind van dit album. het ingetogen, melodieuze met fraai akoestisch gitaarspel en "Spaanse" klanken opgesierde "My Personal Revenge" en bij de afsluiter "Lights and Virtues" hoor ik nog iets van de oude magie terug met een fraaie slide gitaar partij van Jackson Browne zelf.

verder is o.a. Bonnie Raitt te horen met harmony vocals op "World in Motion" evenals wijlen David Crosby op "The Word Justice".

ben ooit vanwege de afnemende kwaliteit gestopt met het aanschaffen van de albums van Jackson Browne. wellicht onterecht gezien de commentaren en waardering van zijn laatste 2 albums "Standing in the Breach" (2014) en Downhill from Everywhere" (2021). ben niet bekend met deze albums.

Album werd geproduceerd door Scott Thurston & Jackson Browne
Recorded at Groovemasters, Santa Monica, California
except track 6) recorded at Island Studios, London