Jamie Lidell - Compass (2010)

Jaar of drie geleden maakte ik via de muziek van Mocky kennis met Jamie Lidell, heb toen op YouTube geloof ik een paar van zijn nummers beluisterd en hoewel ik het leuk vond ben ik niet achter zijn werk aangegaan tot ik zijn toen nieuwe album JIM in de schappen zag liggen. Ik heb die toen opgezocht en beluisterd en het was voor mij een teleurstelling, ik vond het allemaal een beetje te doorsnee klinken. Daarna heb ik me eigenlijk niet meer opnieuw in zijn werk verdiept maar ik had wel altijd in mijn achterhoofd dat ik Multiply nog eens wilde beluisteren. Nu, twee jaar daarna, komt Jamie met een nieuw album. Compass, na de vorige afknapper besloot ik deze toch weer een kans te gunnen en gelukkig maar. Een heerlijk stukje muziek met veel koerswisselingen, zou het album daarom zo toepasselijk Compass zijn genoemd? Ik weet het niet maar het maakt me ook niets uit, het is een zeer boeiend en leuk album en ik weet nu zeker dat ik Multiply en misschien zijn eerste album ook wil gaan beluisteren.

Na zijn eerste plaat Muddlin' Gear viel Jamie Lidell niet echt meer logisch binnen het om zijn experimentele elektronica bekend staande Warp te scharen. Met Multiply temperde hij zijn elektronische geluid met gladde soulplaatjes en met Jim leverde Lidell een regelrechte rock-'n-soul-rebel af. Met Compass lijkt hij echter eindelijk zijn eigen koers gevonden te hebben.

Het eerste wat opvalt is de fikse lijst met samenwerkingen. Onder andere Beck, Feist en leden van Wilco en Grizzly Bear hebben zich geleend voor Compass en dat heeft geresulteerd in een album dat weer heerlijk met het eclectische experimenteert. Een eerste luisterbeurt van een Jamie Lidell-plaat was nog nooit zo moeilijk door de overload aan allerlei vreemde samples, wellustige soundscapes en rafelige noise.

Als je daar eenmaal doorheen prikt, is Compass echter Lidells beste werk tot nu toe. Het is zowel soulvol, funky en poppy als intrigerend, eclectisch en zwoel. Zo is 'She Needs Me' bijvoorbeeld een broeierige Bobby Brown-r&b-achtige lofzang op een onbereikbare liefde en 'The Ring' klinkt door de synthesizers zowel funky als behoorlijk creepy. Het vormt echter wel een bewijs van het gigantische muzikale scala waar Lidell zich aan durft te wagen; iets wat hij met verve doet.

De tweede helft van het album begint in vergelijking met de eerste helft matig met de garagefunkskipper 'You Are Walking' en het vreemde funky 'I Can Love Again'. De vreemde eend op het album is de titeltrack. Met, in perspectief tot de rest van het album, minimale begeleiding opent Lidell het nummer om in ruim vijf minuten een episch stukje muziek neer te zetten dat klinkt als niets wat je van hem kende.

Na een klein uur zit Jamie Lidells muzikale trip er weer op. Zijn Compass leidt de luisteraars ditmaal via de experimentele weg naar de zware afsluiter 'You See My Light', wat Compass een enigszins droefgeestige nasmaak geeft. Lidells nieuwe richting levert in elk geval zijn beste plaat tot nu af.

Bron: KindaMuzik

Jamie lidell komt dit maal niet met cd, maar met een verzameling van liedjes, lijkt het, want elk nummer is anders, niks lijkt op elkaar, hard, zacht, funcky, swingend, rustig, mooi, druk, laag, nog lager... ga zo maar door.
meestal is dat niet een super goed teken, maar bij compass van jamie lidell, maakt het niet uit want elk nummer is anders maar goed!
steen goed zelfs jamie lidell weet opnieuw te boeien, met weer een totaal andere plaat dan zijn vorige.

Maar het is erg vet, ook dit maa l!
Zeer geslaagde cd !

4,5*

De meningen zijn erg verdeeld? Ik geef hier een dikke 4* voor en de 0,5* verhoging zit hier echt wel in. Wat een geweldige mix van funk, soul, electronic en pop is dit zeg. Ik ben het met midnight boom eens, het is een verzameling van allerlei soorten liedjes die elkaar samen versterken als geheel. Ik ben hier nog lang niet op opgekeken, zeer spannend album en het hoesje van de special edition is om van te watertanden natuurlijk; daarvoor ga ik nog naar de platenwinkel om CDs te kopen. Prachtig!

Het piept, het kraakt, het schuurt, het dreigt keer op keer uit de bocht te vliegen maar het is wel ongelooflijk funky.

Elke keer dat ik het album luister hoor ik weer iets nieuws. Totaal anders dan zijn vorige twee platen die behoorlijk "mainstream" waren. Na de eerste luisterbeurt dacht ik mwaah. De tweede keer dacht ik okee en na de derde keer was ik om.

Een muzikale grabbelton die bij elke draaibeurt weer iets nieuws oplevert. Erg sterk album van Jamie Lidell.

Kan me heel erg vinden in de recensie van Braam502.
Het is een totaal ander album als zijn vorige platen. En de eerste luisterbeurt viel het wat rauw op mijn dak.
Maar toch naarmate je het vaker opzet, hoor je telkens wat nieuws en begin ik het steeds meer te "diggen".
Ik vind tot nu toe "Completely Exposed", "She Needs Me" & "Coma Chameleon" de beste tracks van het album.

Prima plaat van Jamie Lidell die eindelijk na het veel te commerciele Jim weer een echte Lidell plaat aflevert.
Rauw en vies en ruig met industriele sounds en samples en ook met een aantal ''beatbox'' passages, heerlijk!
Favoriete nummer is ''Compass''

4*

Jamie Lidell met muziek voor doorzetters

Elke keer weer een beetje verrast door de nieuwe muziek van Jamie Lidell. Op zijn laatste Compass heb je net dat instrument nodig waar de titel naar verwijst. De muziek gaat alle kanten op en is niet makkelijk te doorgronden.

This is a transitional record, an in-betweener, one that Lidell may eventually look back on as a door to something else. The good news for all of us is that even when he's down, he's not out. (bron: pitchfork.com)

De Engelsman Jamie Lidell (1973) is een soulzanger muzikant die zichzelf permitteert om muziek te maken die hijzelf mooi vind. Toch komt er hier en daar een commerciëler klinkend liedje uit te voorschijn en dat worden dan ook klassiekers. Van eerdere albums zijn Multiply en Another Day daar de voorbeelden van. Zelfs de Echte Gooische Meisjes kunnen dat waarderen.

Met hulp van mannen van Grizzly Bear en Wilco is het nieuwe album Compass in elkaar ‘gesleuteld’. Niet oneerbiedig bedoeld, maar de experimenten worden niet geschuwd.

Op Compass staat misschien een enkel toegankelijk nummer (Enough is Enough), maar het merendeel is gruizig en lijkt soms meer op soundscapes dan op popliedjes. Een sfeer die ik ook bij het werk van Beck wel tegen kom. En dat is niet zo gek, want die hielp Lidell een handje.

Kortom: je moet van de muziek houden en geduld hebben om het te waarderen. Muziek voor doorzetters dus.

Tekst overgenomen van mijn blog cd-recensies.nieuwslog.nl.

Dit album wordt behoorlijk afgekraakt in het Duitse blad Stereoplay..

Toch maar eens proberen dan, gezien de hoge score hier!

Na een eerste luisterbeurt weet ik al dat ik dit album in mijn bezit zal krijgen. Het is een lekker soulalbum veel experimentele geluiden. Jamie valt hiermee voor een gedeelte terug op zijn beginperiode en kiest toch ook duidelijk wederom voor de overstap naar soul. Je zou ook kunnen zeggen dat deze man de soul aan het vernieuwen is. Ik ken in ieder geval nog geen andere artiest die soul op een vergelijkbare manier brengt. Af en toe schiet hij -i.i.g. voor een eerste beluistering- iets teveel door naar het experimentele. Dit probleem ondervond ik ook tijdens zijn concert (een tijdje na de release van Jim). Toch is het nergens te bizar of experimenteel om een beetje vooruitstrevende soulliefhebbers af te schrikken. Er staan zeker parels (en dus uitschieters) op dit album. Maar ik verwacht dat dit album vooral zal groeien bij de gemiddelde luisteraar. Ten eerste omdat je steeds nieuwe geluidjes ontdekt en ten tweede omdat je steeds meer went aan Jamie's stijl.