Jackson Browne - For Everyman (1973)

Ondanks het feit dat aan dit album nogal wat bekende mensen meewerken kan mij het niet echt bekoren. Met een bezetting bestaande uit onder andere :
David Crosby, Glenn Frey, Don Henley, Elton John, Jim Keltner, Sneaky Pete Kleinow, David Lindley, Joni Mitchell, Bill Payne en Bonnie Raitt zou je toch iets meer verwachten, om niet te zeggen heel veel meer. Negens een hoogtepuntje te ontdekken. Ready or Not is wel aardig maar meer ook niet.

indeed , zeker zijn beste niet maar een probeersel , een vriend van me vroeger vond dit het beste album aller tijden , amai , geef mij maar the pretender , dat is een fantastisch album , maar deze is veel minder

Wat een cd !!

Begint met 'Tak it Easy' die overvloeit in het GEWELDIGE 'Our Lady of the Well'. vervolgens 'Colors of the Sun', gevolgd door 'I thought I was a Child'. Dan nog steeds een van zijn beste: 'These Days'.'Redneck Friend' er achteraan. Gevolgd door het PRACHTIGE nummer 'The Times You've Come'. 'Ready or Not' met zijn lekkere sound. Gevolgd door 'Sing My Songs To Me' die weer overgaat in de legendarische titelsong 'For Everyman'.

Een van zijn beste cd's

Hoofdletters-bericht verwijderd.

Ik treed farther_on geheel bij. Simpel maar doeltreffend is deze plaat vol schoonheid.
Je moet die schoonheid wel willen horen, uiteraard.
These Days, Take It Easy (moet niet onderdoen voor Eagles' versie), Our Lady Of The Well.... dit soort muziek, jawel, geheel mijn ding.

Ik vind dit album ook erg mooi en ingetogen met één rock&rollnummer Red Neck Friend.
Vier albums heb ik nu in mijn bezit en ik moet zeggen: Jackson Browne is een topartiest.
Op dit album krijgt hij de hulp van een aantal rasmusici, zoals David Crosby, David Lindley, Don Henley, Glenn Frey en dat tilt de muziek naar een hoger niveau.
Nummers die ik prachtig vind zijn: Take it easy, These days, The times you've come en natuurlijk For Everyman.
Het is echt een luisterplaat (vergelijkbaar met Late for the sky) en zeer geschikt voor op de late avond met een goed glas wijn.
Nog één opmerking: het extra/ultime dat Neil Young heeft, ontbreekt bij Jackson Browne, maar hij behoort mijns inziens samen met zijn tijdgenoten James Taylor, Ry Cooder, Joni Mitchell en Carole King tot de topzangers/songwriters.

Vorig jaar voor 10 euro The very best of Jackson Browne gekocht. Had veel over hem gehoord en enkele nummers waren mij al bekend van radio 2. Ook vorig jaar in HMH geweest. Lekker zitten en luisteren. Toch na enkele maanden pas The very best of JB beluisterd tijdens een nachtelijke rit door Duitsland. Het kwartje viel meteen. Eind vorig jaar zijn eerste vier cd's aangeschaft. Na de redelijke eerste cd is For everyman heerlijk in balans. De versie van Take it easy van JB is veel beter dan die van The Eagles. Het gaat ook zo lekker over in het prachtige Our lady of the well. Dat is het zelfde geval met de overgang van Sing my songs to me (heerlijke drums trouwens) in For everyman (beste nummer van de plaat). Colors of the sun, These days en Red neck friend vind ik de andere toppers. Het is zeker een luisterplaat voor op de late avond. Ook in de auto maar dan zonder een glas wijn. Ik geef 4 sterren.

Dat lees ik graag. Overigens vind ik These days het beste nummer van de plaat.

Meestal vind je de eerste versie van een nummer dat je hoort vaak de beste. In dit geval verbleekt de Eagles-versie direct. Komt denk ik door die prachtige pedal steel guitar.
Is dit album eigenlijk zo onbekend. Er zijn tot nu toe slechts 8 berichten. Maar ja... Tot vorig jaar had ik ook nooit iets met Jackson Browne. Had altijd het idee: leuk voor de zogenaamde kenners of popcritici die aandacht willen hebben. Deze mening nu geheel herzien.
Ik heb wel het idee dat latere albums van Jackson Browne niet mijn ding zijn. Ben al bang voor foute eighties produktie en te gladde sound. Zeg het maar........

Een parel. Our lady of the well, These Days, colors of the sun, For Everyman, te veel om op te noemen. Briljant.

Ik heb deze plaat nu een tiental keren beluisterd de laatste weken, en ik vind het heel moeilijk mijn stem hiervoor te onderbouwen.
Ik wil hem gewoon 4 sterren geven, maar ik weet niet waarom. Het heeft iets met gevoel te maken, en Jackson Browne lijkt heel goed op mensen hun gevoel in te kunnen spelen.

"Now, if I seem to be afraid to live the life that I have made in song,
Well, it's just 'cos I've been losing to long"

Na dit juweel weer een paar keer beluisterd te hebben, en na de biografie gelezen te hebben wil ik mijn beoordeling wat naar boven bijschroeven. Oh, wacht... hij kreeg al vijf sterren!

Welke heb je gelezen? Die van Mark Bego?

Nee,
Jackson Browne, the Story of a Hold Out
by Rich Wiseman
Soms wat moeilijk te lezen en ik ben het maar gedeeltelijk met hem eens maar zeker het lezen waard.

Op 17-jarige leeftijd schreef Jackson Browne de regels:
Don't confront me with my failures
I had not forgotten them
(uit These Days)
Op zijn minst bijzonder...

Dit album heeft op mij veel indruk gemaakt het laatste halfjaar - ik bleef het maar draaien. Dat vind ik evenwel vrij moeilijk te beargumenteren, het is een gevoelskwestie. Grappig dat sommige andere users het veel minder kunnen waarderen, terwijl ik het bijvoorbeeld liever hoor dan Late for the Sky.
Het album begint voor mij gelijk goed met Take It Easy, en vervolgens houd ik bij Colors of the Sun de adem in, iets wat zich nog een paar maal zal herhalen. Hulde ook aan de musici op dit album, vooral aan David Lindley, die ik altijd graag horen mag.

Via Spotify radio (albumradio gebaseerd op Wild Tales van Graham Nash) hoorde ik These Days van dit album. Erg mooi nummer! Ik herkende er een nummer van Bruce Springsteen in. Op het album The Rising uit 2002 wordt gebruik gemaakt van een zeer vergelijkbare begeleidingsmelodie. Het stukje dat langzaam vijf tonen naar beneden speelt zeg maar. These Days moet duidelijk als inspiratie hebben gewerkt toen hij My City In Ruins schreef.

Viel me op. Dat loopje lijkt er in ieder geval erg veel op.

Doordat er een aantal muzikanten meewerken waaronder David Lindley die voor een groot deel van de arrangementen zorgt is dat een gevarieerder en muzikaal rijker album geworden dan het debuut. Ook hier werd een song bekender in de uitvoering van iemand anders nl. Take It Easy door the Eagles. Jackson Browne verleent tevens zijn medewerking aan hun album Deperado.

In het najaar van 1973 uitgebracht en daarom pas in de jaarlijst van 1974 van OOR opgenomen. Weliswaar gedeeld laatste (55e) maar dat zegt niet altijd alles. Heb het album eens goed beluisterd, maar het kan mij niet bekoren. Het is niet mijn smaak en daarom van mij geen stem.

Ik zou deze plaat nog maar eens keer goed beluisteren dan.

En Oor niet helemaal serieus nemen!

Ik vind Jackson Browne en vooral deze plaat echt erg goed. En kom op: These Days moet toch één van de mooiste songs ooit zijn? (Ook nog gecoverd door Gregg Allman).

Heb deze op lp. Leuk wat ze toen vaak met hoezen deden.

Ja dat blad is al decennia volkomen ruk.

Het blijft een kwestie van smaak. Het is mijn ding niet.

In de jaren 70 was ik vnl progrock liefhebber. De OOR lijstjes gebruik ik om albums te ontdekken die ik vroeger gemist heb. Of OOR gelijk of ongelijk heeft boeit me niet.

Sommige albums zijn mijn smaak wel, sommige niet. Ook dat mag op MuMe gemeld worden toch? Ik zeg niet dat het slecht is.... maar ik kan er niets mee. Vandaar geen stem.

Colors of the Sun is ook echt een waanzinnig mooi nummer.
Uiteraard is These Days het prijsnummer op deze toch al niet misselijke plaat.
Naar mijn mening is dit toch wel de beste plaat van Jackson Browne.

ik heb deze lp afgelopen week nog eens enkele keren op mijn draaitafel gelegd en ik moet zeggen dat ze niet veel moet onderdoen voor zijn top 4 albums ( late for the sky -the pretender -running on empty en i'm alive) helemaal mee eens dat These day's het prijsnummer is ; alhoewel ik de versie van Gregg Allman ook top vind .

[quote]farther_on schreef:
Wat een cd !!

Begint met 'Tak it Easy' die overvloeit in het GEWELDIGE 'Our Lady of the Well'. vervolgens 'Colors of the Sun', gevolgd door 'I thought I was a Child'. Dan nog steeds een van zijn beste: 'These Days'.'Redneck Friend' er achteraan. Gevolgd door het PRACHTIGE nummer 'The Times You've Come'. 'Ready or Not' met zijn lekkere sound. Gevolgd door 'Sing My Songs To Me' die weer overgaat in de legendarische titelsong 'For Everyman'.

Een van zijn beste cd's[/quote

Helemaal mee eens. Vooral de zoals de steelguitar van Sneeky Pete Kleinow de twee eerste nummers voorziet van een vleug ijlheid en die de naadloze overgang ervan verzorgt. Een waardige opvolger van zijn debuutalbum en een vooruitblik in waar het naar toe zou gaan met zijn volgende, zijn beste, Late for the Sky.

na het toch wat schuchtere debuut album, volgde dit "volwassen" tweede album van de destijds 24-jarige Jackson Browne. de man werd hiermee in de jaren zeventig een spreekbuis van een generatie, niet alleen in de States, maar zeker ook in Nederland. het leverde hem de verdiende erkenning op van zijn songwriter's talent van gerenommeerde muziekbladen als het Amerikaanse "Rolling Stone".

een album met introspectieve teksten die je tot denken zetten, gezongen met zijn melancholieke stem, ondersteund door top muzikanten als wijlen David Lindley, hetgeen een begin was van een langdurige samenwerking met voornoemde meestergitarist, met verder klasbakken uit die tijd als Michael Utley (organ), Leland Sklar (bass) en Jim Keltner (drums).

voornamelijk prachtige, ingetogen songs die hierboven al vaak zijn aangehaald, met een enkele up-tempo rocker "Redneck Friend" met een piano partij van Rockaday Johnnie (Elton John) en een geweldige slide van David Lindley, die eveneens schittert op fiddle op het catchy "Ready or Not", 1 van de vele hoogtepunten op dit album, waarvan "Take It Easy", het veel gecoverde "These Days" en de titeltrack uitgroeiden tot klassiekers. op de wonderschone piano ballad "Sing My Songs to Me" speelde Joni Mitchell mee op "electric piano".

een singer/songwriter album van deze kwaliteit hoor je tegenwoordig niet vaak voorbij komen en je zou denken dat het na dit album niet veel beter kon worden, maar dat werd het wel met de opvolger, zijn meesterwerk "Late For the Sky".

Album werd geproduceerd door Jackson Browne
Recorded at Sunset Sound & Wally Heider Recording, Hollywood, California
All songs written by Jackson Browne, except "Take It Easy" by Glenn Frey & Jackson Browne

de muzikanten op dit album:

Sneaky Pete: pedal steel
David Lindley: electric guitar, acoustic guitar, slide guitar, electric fiddle
Doug Haywood: bass, harmony vocal
Jackson Browne: acoustic guitar, piano
Micky McGee, Jim Keltner, Russ Kunkel, Gary Mallaber: drums
Spooner Oldham: organ
David Crosby, Glenn Frey, Don Henley, Bonnie Raitt: harmony vocal
David Paich, Bill Payne: piano
Craig Doerge: piano
Elton John: piano (track 6)
Wilton Felder, Leland Sklar: bass
Michael Utley: organ
Joni Mitchell: electric piano (track 9)

Fantastisch album, dat zich - naast het hoge niveau van de songs - kenmerkt door fraaie, zeer melodieuze overgangen tussen een aantal nummers. zoals bijvoorbeeld hoe Sing My Songs to Me overloopt in het titelnummer For Everyman.

David Geffen had overigens hoge verwachtingen van de verkoop van dit album. Niet dat die zo slecht was, maar volgens hem rechtvaardigde dat niet de destijds vrij hoge productiekosten. Reden waarom David Geffen Jackson Browne opdroeg om het volgende album met een veel lager budget te maken.

Heerlijk album om onderweg hard in de auto te draaien en zo nu en dan luidkeels mee te bleren