M'n favoriet van de trilogie blijft Wind [Patagonia], kan je eindeloos in verdwalen.
Wanneer je soms het einde nabij bent en niks nog jou kan meenemen, neme deze dan in vrede met je mede.
Het is ook onmogelijk om dit soort werkjes na te bootsen via elektronische middelen.
De natuur in deze is onnavolgbaar en verweven met natuurlijke emotie kan dit nauwelijks iets verslaan dat uit menselijke handen komt.
Simpel en klaar...
Op de een of andere manier is Wind [Patagonia] een mijlpaal in de beperkte vermogens van de mens dit in het bereiken van een bepaald niveau dat muziek heet.
Tsja , muziek om jezelf helemaal bij te verliezen en je weg te laten glijden naar verre oorden waar jij alleen even alleen bent.