Gui Boratto - Renaissance: The Mix Collection (2010)

Gui Boratto is een man waarvan je weet wat je kan verwachten, een eigenschap die inderdaad (Resident Advisor gaf dit maar een 2,5*) niet altijd goed uitpakt omdat het te voorspelbaar kan worden. Aan de andere kant, als het je ding is wordt je ook noit echt teleurgesteld. Paul Kalkbrenner vind ik ook zo'n geval.

Ook deze cd's zitten vol met typische Boratto producties (behalve "The Inifnites" die een beetje uit de toon valt) en nummers die precies in mijn straatje liggen. Er zitten misschien niet echt veel onbekende pareltjes tussen maar een nummer als "Funky Zeit" is toch wel erg lekker (en voor mij nog onbekend).

Toch kan ik hier geen 4* aan kwijt omdat sommige nummers wat mij betreft niet echt bijdragen aan het geheel. Cd1 begint goed maar bij "Azure" begin ik al een beetje te fronsen. "The Infinites" vind ik maar niks en daarna start Boratto opeens een, overigens geweldige, track van Eulberg in die qua gevoel en tempo wat mij betreft niet past bij de mix. Pas tegen het half uur aan komt de mix echt goed op gang en dat is niet best.
Cd2 is gelukkig wat constanter.

Toch een 3,5 want het stijltje ligt me wel.

Ben eerder teleurgesteld over deze mix. Boratto komt hier nergens verassend uit de hoek en mixtechnisch vind ik het ook geen aanrader. Een aantal nummers zijn ook al maanden oud en ben ik nogal beu gehoord ( ik denk aan een Azure van Kalkbrenner, Lovestoned van Ada, Immortal van Kiki, ...)

Maar zoals Leonard91 terecht opmerkt blijven het allemaal leuke plaatjes en is dit voor Boratto-fans zeker goed luistervoer. Ik mis er alleen wat originaliteit in.

Vind hem heeeeerlijk, echt waar. Jammer alleen dat zijn mix van Massive Attack's Paradise Circus er niet op staat.

Ik vind de remixes ook maar wat aan de saaie kant. Had er meer van verwacht. Niet veel variatie erin, en ook niet veel toegevoegde waarde. Toch een mooie poging en nog wel een leuk album om af en toe eens op te zetten. Maar niet om intensief naar te luisteren.