Krallice - Dimensional Bleedthrough (2009)

Je zou dit kunnen omschrijven als progressieve black metal. Een combinatie die bijzonder goed pakt. Je hebt enerzijds de typische snelheid en geluid van de drums. De gitaren klinken iets anders dan bij veel andere black metal acts, maar vooral krijg je progressieve melodieën.Geweldige riffs ook. De zang is dan weer typisch black metal.
Ik vind dit alleszins wel een goede plaat.

Dit is inderdaad een erg goed album, dit is nou progressieve black metal. Ik sluit me helemaal aan bij wat essence zegt. 4 sterren. Het nieuwe album Diotima is nog beter maar die staat nog niet op Musicmeter.

Krallice hoort bij de derde golf van de Black Metal, wordt ook soms gekscherend hipster black metal genoemd omdat het niet zo veel meer heeft te maken met de sound uit de jaren ´90. Toch hoor je in Dimensional Bleedthrough toch de hypnotiserende gitaarmuren die de Black Metal in de jaren ´90 zo kenmerken. De manier waarop het is uitgevoerd is anders.

Krallice bestaat uit mensen die hun instrument zeer goed beheersen. Zo spelen Mick Barr (Orthrelm) en Colin Marston (Behold The Arctopus, Dysrhytmia) de gitaren. De bands waar de leden eerder in hebben gespeeld zijn allemaal zeer technisch en Krallice doet dit eigenlijk op een Black Metal-manier met prachtige composities.

Ik denk dat een open minded liefhebber van moderne klassieke muziek hier iets mee zou kunnen. Dit ligt namelijk helemaal niet zo ver van iemand als Steve Reich af, alleen is het een stuk harder en is er heel af en toe wat gekrijs. Vaak wordt een bepaalde riff heel lang gespeeld maar er wordt iedere keer een kleine verandering gemaakt. Echt een kenmerk van Steve Reich.

Ook staat de bas heerlijk in de mix, die is echt heel goed te horen. De productie is niet te zwaar, de muziek maakt dit album zwaar. Zo zou ik Dimensional Bleedthrough niet in 1 zit kunnen beluisteren, dat is echt te veel informatie in een keer. Meestal luister ik hem in 2 gedeeltes. Dus metalliefhebbers en ook niet-metal luisteraars, pak deze plaat eens op! Het kan wel eens gaan bevallen. Vooral voor mensen uit de post-rock hoek.

Krallice maakt aardige black metal. Heel sfeervol met zo nu en dan goede melodieën. Vooral het openingsnummer is erg sterk. Hypnotiseerd zou ik het wel willen noemen.

Het wordt mij alleen te post rockerig en vooral het laatste nummer van de plaat vind ik echt een verschrikking. Totale chaos. Ik kan er niet veel meer van maken en zeker niet van genieten. Dat de mannen muziek kunnen maken staat wel vast. Alleen het is niet echt voor mij weggelegd.

Met het genre Black Metal heb ik nog niet zo veel, ik moet nog veel ontdekken, maar zolang het niet gemixt wordt met afgrijselijke keyboards en een janker van een zanger kan ik het best verdragen. De muziek hierop is veelal uptempo met een muur van gitaren, heel interessante basslijnen en drumpatronen maar met een schreeuwlelijkerd van een zanger of is het twee schreeuwlelijkerds van zangers want ik hoor twee verschillende stemmen? Op het “keerpunt” van dit album staat het korte The Mountain, ik vind het veruit het slechtste nummer. Ik had gehoopt op een album in het straatje van het door mij gesmaakte Winterfylleth. Te lang met zijn 77 minuten? Ik nam deze keer mijn voorzorgen en deelde het album netjes in twee bij het beluisteren.

Dit album heb ik nu drie, vier keer gehoord en daar laat ik het ook maar bij. De nummers, en daarmee het album, zijn veel te lang. Zowel na Intraum en Untitled verwacht ik dat het album afgelopen is, maar dan is er ook nog Monolith of Possession om uit te luisteren.

Ik kan geen structuur in de nummers bekennen en ook al zijn er kleine veranderingen in de riffs, zoals Don Cappuccino hierboven beschrijft, het blijft voor mij te veel herhaling.

Twee sterren voor deze geluidsbrei.