Ricardo Villalobos - Thé Au Harem d'Archimède (2004)

Godverdomme Goodfella . Klinkt zeer lekker als je het zo zegt natuurlijk, maar kan er weinig van terugvinden in dit album. Klinkt meer als wat moderere kamermuziek.

Probeer voor de gemakkelijkheid eens heb begin van de eerste drie tracks. Drie keer een wat andere thump op een licht verschillend ritme, en een wat andere click erbij, maar daarmee moet je het dus stellen de eerste 25 minuten. "Hireklon" voegt er wat vreselijk gejengel bij , "Serpentin" een bassy melodietje en "For All Season" houdt het gewoon bij flauwe ritmes. "Théorème d'Archimede" is de eerste track die wat boeiender weet te beginnen, alleen heeft het nummer 4 minuten nodig om ergens te geraken, en dat ergens boeit me jammer genoeg niet. "Hello Halo" slaagt er wat sneller in, maar komt weer uit op die oersaaie beats van de eerste drie tracks. Niet hypnotiserend wat mij betreft, gewoon irritant.

En zo draaft het album maar verder, zonder variatie of goeie stukken. Steeds dat simpele gedreun (nu ja, "gedreun") met wat kraakjes, hier en daar een jazzy melodietje en als afsluiter wat jazzy gezang. Kan ik niks mee, en weet me enkel te vervelen. Bij techno en IDM stel ik me toch andere dingen voor. 0.5*

Jazz? Zal er in het vervolg rekening mee houden. Die afsluiter hier vind ik trouwens ook niet echt wat, verder nog steeds heerlijke mircotechno. Nog even wat extra aandacht geven zodat het gemiddelde minstens vervierdubbeld kan worden. Je mist toch wel iets hoor

Ach, ik noem alle kutelectronic maar jazzy, meestal klopt het wel . Maar hoorde dat ik in tovenaar een halve meestaander had, dus voel me nog maar half zo slecht

Zo slecht is het allemaal echt niet. Natuurlijk is dit geen grensverleggend cd'tje, maar die ploppende bassjes knisperende geluidjes (tja, dat doen ze nou eenmaal, kan ik ook niks aan doen ) liggen toch wel erg lekker in 't gehoor. Hireklon laat dit meteen zien; fijn ritme, met halverwege ergens wat getokkel op een gitaar terwijl de track lekker doorswingt, da's toch lekker joh .

Overall een ietwat naargeestige sfeer die vrij aardig doorwerkt in de opeenvolgende nummers. Aangevuld met leuk geklik en geinige skipjes werkt de zogenaamde kracht van herhaling bij techno hier wel voor me. De muziek blijft z'n beperkingen hebben, maar dit is in ieder geval beter dan dat zielloze gebeuk. Lang leve de zachtaardige bassjes .

Kan alleen bij die laatste track je irritatie delen. Erg vervelend zanglijntje en clapje, haalt alle subtiliteit weg die de meeste andere tracks wel hebben. Hou het daarom voorlopig even op een ruime 3,5.

zoals?

Kreeg goeie kritieken in Humo. Zegt genoeg.

Eindeloze loopjes, veelal dezelfde basslijntjes en een voorspelbare opbouw. Leuke dansmuziek hoor, maar ik hou het geen hele avond meer vol in ieder geval.

Absoluut mee oneens. Techno is juist begonnen als experimentele stijl waar zo ongeveer alles in verwerkt kan worden. Ja: veel techno is eindeloze loopjes... maar dj's als Väth, Laurent Garnier, Pascal FEOS, Steve Bug en Dave Clarke draaien weinig echte pure looptechno. Luister maar zoiets als de albums van Garnier of World Service van Dave Clarke: natuurlijk wel loopgebaseerd (zoals alle 'electronic'), maar nergens eindeloos en al helemaal niet voorspelbaar

Dat zegt iedere technoliefhebber natuurlijk , maar het zal er ook mee te maken hebben dat ik de afgelopen anderhalf jaar een complete persoonlijke muzikale revolutie ben ondergaan. Na jaren weinig naar nieuwe dingen op zoek te zijn geweest heb ik me vooral helemaal op idm en aanverwante genres gestort en daar valt techno qua inventiviteit en originaliteit meestal behoorlijk bij in het niet. Techno bevat dus niet alle ingredienten die ik tegenwoordig in muziek zoek, al zou een albumpje als dit zomaar voor een kleine wederopstanding kunnen zorgen .

Een halve inderdaad , soms kan ik me prima vinden in die minitechno, soms ook helemaal niet. En bij dit album is het dan ook nog redelijk in tracks te verdelen die ik wel trek en niet. Hireklon háát ik, Serpentin vind ik geweldig! En zo gaat het eigenlijk het hele album door. Het album kent leuke tussendoortjes, maar het is zéker nergens briljant of wat dan ook. Lekker af en toe, maar regelmatig ook vrij irritant.

vette plaat, die in de hele wereld goed is ontvangen, maar hier natuurlijk weer matig scoort, omdat (vul zelf maar in...)
van een plaat als deze zou ik dat niet verwachten, aangezien het geen makkelijke plaat is, vol zit met subtiliteiten (die percussie!), en gewoon ook een fijn geheel vormt. zeker geen plaat om na een minuutje skippen te beoordelen, er zit veel diepte in. villalobos bewijst met deze plaat wederom niet zomaar de eerste de beste hansworst te zijn.

Zo even dit album van een onvoldoende naar een voldoende geholpen
Prima plaatje dit, zeker beter dan de laatste paar platen van Villalaobos. Anthems staan hier niet op (Enfants, Dexter, Bosch, Easy Lee - dat is toch Villa op z'n allerbest), maar dit is zeker een heel mooie blauwdruk van zijn geluid. Erg ruimtelijk geluid, speelse gitaren, zuidelijke koortjes in combinatie met ultra-electronische hats en claps. Voorspelbaar vind ik het juist helemaal niet, ritmes slaan regelmatig over de kop, en schieten net zo snel weg als ze weer onverwacht terugkomen. Daarnaast is het ook nog een vrij veelzijdig plaatje: Serpentin is een ragfijne club-plaat, terwijl True to Myself bijna zo vloeibaar is als Caribou's laatste album.

Die baslijntjes in 'Temenarc 2' zijn ook erg cool. Dat nummer gaat redelijk diep. Niet zijn beste werk, dit schijfje, hoewel er zeker een aantal opmerkelijke stukjes te ontdekken zijn hier en daar. En ja, toegeven, daar zit die openingstrack toch ook bij.