Neil Larsen - High Gear (1979)

Ook dit album van Neil is van een bijzonder hoog niveau, te vergelijken met Jungle Fever, zijn eerste. Gewoon kopen, is geweldig!

Heel vaak tegengekomen in tweedehandszaken. Terwijl ik het album toen het verscheen bijna nergens tegenkwam. Raar. Inderdaad samen met Jungle Fever een mooi setje.

Neil is jazzrock-muzikant en -componist die ik ken van zijn werk met ondermeer Gregg Allman en Sea Level. Op deze plaat heeft een aardig gezelschap van nogal bekende jazz- en jazzrockmuzikanten om zich heen verzameld: Buzz Feiten (gitaar), Steve Gadd (drums), Abraham Laboriel (bas), Paulinho da Costa (percussie), Michael Brecker (tenorsax) en Joe Farell op fluit. Leuk is ook dat Rickie Lee Jones(!) wat meezingt op 'Futurama'. Allemaal niet de minste dus, en de sound van deze plaat wordt ook (mede) bepaald door de muzikanten.

Het kan het beste vergeleken worden als een kruising tussen Sea Level, Santana, Brecker Brothers en Steely Dan. Een soort van eind jaren zeventig highclass fusionplaat, waar er heel veel van uitkwamen rond deze tijd, inclusief de lichte invloeden uit de pop en latin. Deze plaat heeft net genoeg power en ook prima composities om boven het gemiddelde uit de stijgen. Een aanrader dus. Als je deze plaat ziet liggen, neem hem mee.

Dat laatste zal ik zeker doen, maar ik ben 'm, in tegenstelling tot Jonestown, nog nooit tegengekomen. Maar de naam Neil Larsen (en die van de hierboven genoemde musici) staat dusdanig garant voor kwaliteit dat ik deze blind zou aanschaffen als-ie niet te gek duur is.

Ik ben wel bekend met albums van de Larsen-Feiten Band. De muziek van die platen voldoet eveneens aan de beschrijving die je hierboven geeft. Dus ik neem aan dat deze soloplaat wel in het verlengde daarvan zal liggen.

Hoi muzikale vriend. Ik zat net aan je te denken. Ik bedacht me nog: 'zal ik gaucho schaamteloos taggen'? Maar je kreeg de prikkel zo ook al binnen.

In dit subgenre heb ik ook deze in mijn kast staan: The Tim Weisberg Band - The Tim Weisberg Band (1977) - MusicMeter.nl . Hierop spelen tenminste Chuck Leavell en Neil Larsen ook op mee. Het is een leuk sungenre, met een aantal erg sterke en aangename platen.

Haha, leuk dat je dit schrijft. Ja, ik zag 'm in de updates, en dacht meteen: Neil Larsen, die heb ik lang niet gehoord. Natuurlijk moest er een post van jou aan te pas komen om me eraan te herinneren. Volgens mij zijn wij op MuMe enkele van de weinigen die dit kunnen waarderen - en het überhaupt kennen.

Tim Weisberg ken ik alleen van een duoplaat met Dan Fogelberg. Daarop is-ie de fluitist, als ik me niet vergis. Zal eens kijken of ik de muziek van het album dat je noemt ergens kan beluisteren.

Ja, het is een leuk subgenre, al zou ik niet precies weten hoe je het zou moeten noemen. Ik geloof dat we dit vroeger als westcoast-muziek bestempelden, maar die term heeft tegenwoordig een heel andere betekenis. Tegenwoordig spreken we van yacht rock, hoewel die term pas begin deze eeuw in zwang kwam. Maar dit is toch wel vrij typische yacht rock, licht van toon, met mooi jazzy gitaarwerk en andere leuke instrumentale passages, vaak ook wat percussie en meestal een kristalheldere productie.

Goed omschreven. Het is een soort jazzrock 'light' maar iets meer power dan de gemiddelde popfusion. Het is vooral inderdaad kristalhelder en waarschijnlijk digitaal opgenomen, wat het rauwe van de midseventies jazzrock en bop-genres niet hebben. Ik vind het avontuurlijk, lekker in het gehoor en makkelijk te verteren, zonder dat het direct heel banaal wordt.

Daar waar de Santana-platen gedurende het verloop van de jaren 70 steeds lagere waarderingen hebben, heb ik toch vaak wel een lekker gevoel bij die platen. Ik zou er eens een topic aan kunnen weiden, en de krenten uit de pap kunnen opzoeken. Onvermijdelijk komen dan ook Chicago en Steely Dan aan bod.

Ja, ik vind ook weinig mis met die platen die Santana vanaf zeg maar midden jaren zeventig tot midden jaren tachtig maakte. Heb ze ook bijna allemaal in de kast staan. Het is prettig in het gehoor liggende AOR, met meer percussie dan gemiddeld, en natuurlijk het uit duizenden herkenbare snarenspel van de man in kwestie.

Inderdaad, het luistert vooral lekker weg, en de fout die veel mensen maken is dat ze het gaan vergelijken met de eerste paar albums van de band, die - toegegeven - beter en diepgravender waren, maar vooral anders. In feite is het gewoon een ander genre. Je omschrijft het exact: het ligt prettig in het gehoor zonder dat het direct banaal wordt. Niet emotioneel diepgravend, maar vooral gespeeld door klassemuzikanten die zich uitleven in allerlei loopjes en instrumentale vondsten. En in dat laatste ligt wat mij betreft de schoonheid van dit soort muziek.

Ik vind Steely Dan - zo'n beetje mijn favoriete band - toch wel weer van een andere orde: experimenteler, diepgravender (zowel muzikaal als tekstueel) en daardoor ook gewoon unieker. Want dat vind ik wel van dit soort bands: ik mag het graag horen, vooral aan het eind van een vermoeiende werkdag, maar als je er slechts oppervlakkig naar luistert, is het wat anoniem en weinig onderscheidend. Ik denk dat er daardoor relatief weinig liefhebbers voor zijn.

Sea Level (oftewel C. Leavell) is trouwens ook een mooi voorbeeld hiervan. Prachtig uitgewerkte stukken, al zit het net iets meer in de richting van de jazzrock. Maar in feite zijn al dit soort muzikanten beïnvloed door jazzrock. Het is inderdaad een soort jazzrock-light.

Ik zie trouwens net dat dit album van Neil Larsen vorig jaar (opnieuw) op CD is uitgebracht, net als Jungle Fever. Alleen in Japan natuurlijk, want daar zijn ze dol op dit soort muziek. Je kunt er fragmenten beluisteren, en die klinken bijzonder aangenaam. Precies was ik verwachtte; in de lijn van de Larsen-Feiten en Full Moon-albums. Een SHM-CD en dus relatief prijzig. Jammer eigenlijk dat het maar zo'n kort plaatje is. Maar ik denk tocht dat ik deze aan mijn wensenlijstje toevoeg.

Dan heb ik het gemakkelijker, want juist dit soort albums vind je redelijk goedkoop in de afprijs-bakken. Het is soms goed zoeken, maar wie zoekt die vindt. En ik heb alle geduld van de wereld.

Ja, dat is soms een voordeel en soms een nadeel. Ik ben meer van de CD's (al heb en koop ik zeker ook LP's en singles), en jij houdt het uitsluitend bij LP's. Allebei mooie manieren om van muziek te genieten. En inderdaad, soms moet je gewoon geduld hebben om het juiste album voor de juiste prijs te vinden.

Leuk detail nog is die fantastische trui die Neil aan heeft op de hoes. Ik kende de keyboard-stropdas natuurlijk al, maar een trui (of is het een vest?) met een keyboard-patroon en muzieknootjes is natuurlijk helemaal geweldig.