Willie Nelson - Across the Borderline (1993)

Erg goed album. Goede productiemooie duetten met Dylan en Sinead O'Connorr en Bonnie Raitt. Dont give up wordt een mooi countrynummer. Opvallende productie van Graceland (door Paul Simon en Roy Halee), hier laat Paul Simon zien dat het eigenlijk ook een countrynummer is.
Volgens mij een beetje een vergeten album.

ik kocht het album destijds omdat sinead erop stond, maar ik kende willie al langer. ik hou erg van zijn stem en uniek gitaarwerk; american tune is beter dan het origineel;getting over you heeft een prachtige slidesolo van raitt;most unoriginal sin is meer gearrangeerd dan het origineel van hiatt;don' give up is minstens even mooi als het origineel;heartland is wel aardig, met een gitaarsolo van willie;het mooiste across the borderlineversie is van ry cooder op get rythm, maar ook deze mag er zijn;ook graceland is beter dan het origineel;van de andere nummers is still is still moving to me het prijsnummer. een erg mooi album van één van de beste country(pop)artiesten.

Wat weinig berichten en stemmen. Ik dacht dat dit album toch wat bekender was. Mooi album waarbij de gasten er niet bij de haren bij getrokken lijken zoals bij het laatste John Fogerty album.

Willie Nelson komt weg met Paul Simon’s American Tune en Graceland. De uitvoeringen van Paul Simon kan ik dromen en dan is het verfrissend om eens te beluisteren wat Nelson er van maakt. Diep in mijn hart vind ik ze beter dan die van Paul Simon. Ook Bob Dylan’s What was it you wanted vind ik prima. Minder te spreken ben ik over Don’t give up, het origineel is van Peter Gabriel en beduidend beter dan deze van Nelson. Paar liedjes van hemzelf en verder John Hiatt, Lyle Lovitt en Willie Dixon. Al met al een dikke voldoende.

Recentelijk gevonden in een lokale kringloop voor €1,-. Aanvankelijk had ik mijn twijfels maar meteen meegenomen nadat ik 'm even had gecheckt op MM. En ik kan mijn voorgangers hierboven alleen maar gelijk geven. Wat een mooie collectie liedjes. Verreweg het bekendste nummer lijkt me hier Don't Give Up. Misschien een hit(je) geweest voor Willie? Een fraai duet met Sinead O' Connor. Het album bevat veel covers, maar Willie geeft er zijn draai aan. Kleine uitzondering is Graceland, wat een beetje klinkt alsof Paul Simon zijn vocalen van het origineel even heeft 'gewist' om Willie de gelegenheid te geven om het nummer opnieuw in te zingen. Dat is evenwel geen aanleiding om het nummer te skippen. In zijn geheel een erg fraai album, zonder echte inkakkers. Fijne heldere productie ook. Klinkt alsof het gisteren is opgenomen.

1 van zijn betere albums uit de nineties met veel covers plus 4 eigen nummers (5,9,13 en 14) waarvan 1 "Heartland" co-written Bob Dylan.

de prachtige, ingetogen versie van "American Tune" en het up-tempo "Graceland" met de Afrikaanse gitaarklanken van John Selelowane en Ray Phiri, beide Paul Simon covers en de Dylan cover "What Was It You Wanted" met fraaie pedal steel accenten, behoren tot de vele hoogtepunten.

ook de duetten met Bonnie Raitt op "Getting over You" (Stephen Bruton) dat opgeluisterd wordt met haar slide gitaar partij en Bob Dylan op "Heartland" zijn sterkhouders, net als "(The) Most Unoriginal Sin" (John Hiatt) met de fraaie viool klanken van Mark O'Connor en de 2 Lyle Lovett covers "Farther Down the Line" en "If I Were the Man You Wanted" met backing vocals van (wijlen) David Crosby. beide nummers afkomstig van zijn gelijknamige "Lyle Lovett" debuut album.

Willie Nelson's eigen love ballads "Valentine" met prachtig harmonicaspel van Mickey Raphael en "She's Not for You" sluiten prima aan bij de covers. van 1 daarvan "Across the Borderline" (Cooder, Dickinson, Hiatt) prefereer ik de versie op de Ry Cooder soundtrack "The Border".

het duet met Sinead O'Connor op "Don't Give Up" (Peter Gabriel) is minder geslaagd, net zoals de blues/jazz van "I Love the Life I Live" (Willie Dixon) met o.a. Mose Allison (piano), Milt Hinton (bass) en Smitty Smith (drums), een nummer dat op dit album een vreemde eend in de bijt is.

zijn eigen mid-tempo, melodieuze "Still is Still Moving to Me" sluit dit album fraai af.

naast leden van Willie Nelson's eigen band speelde er een keur aan sessiemuzikanten mee, waaronder Paul Franklin/Robbie Turner (pedal steel), Benmont Tench (B-3 organ), Jim Keltner (drums), Reggie Young/John Leventhal/Fred Tackett (guitar), James Hutchinson/Don Was (bass), Mark Isham (trumpet) en Johnny Gimble (violin).

Album werd geproduceerd door Don Was
( "Graceland" co-produced by Paul Simon & Roy Halee)

Recorded at the Power Station, New York & Ocean Way Recording, Hollywood, California & Windmill Lane Studios, Dublin, Ireland & The Hit Factory, New York ("Graceland") & Pedernales Recording Studio, Spicewood, Texas