Enchant - Wounded (1996)

4,5 voor deze 2de plaat van Enchant
Pure blijft tot op heden mijn favoriete track van mijn favoriete groep

Pure is één van de beste Enchant-nummer ja (opvallend lange uithaal zit erin...).

Vind de overige nummers helaas wat minder, en dit is daardoor zeker niet mijn favoriete Enchant-CD.
Op deze CD vind ik de zang helaas wat minder, vooral qua geluid dan, want niet zelden klinkt het net te schel voor mijn gevoel.

Heerlijk om deze plaat weer terug te luisteren.

Ted Leonard, je moet ervan houden en laat ik dat nou net doen.

Hoe hij Pure zingt is gewoon fenomenabel.
Ook de gitaarsolo's en de baspartijen zijn heel fijn.
Verder klinkt het allemaal 'nét niet'.

Break en Juggling zijn hun topprestaties.

Deze herinner ik me vooral omdat ik op een gegeven moment dubbel in huis had. Nu heb de CD niet meer. Ik vond dit na het debuut tegenvallen en heb de band verder links laten liggen.

Het tweede album van Enchant is meteen ook hun minst toegankelijke.
Er staan echter veel pareltjes op zoals Below Zero, Fade 2 Grey, het wondermooie Pure en mijn persoonlijke favoriet Look Away met een kippenvel gitaarsolo (3:29 - 3:54)!
Ted Leonard heeft een zeer herkenbare stem maar één van de betere in dit genre.
Ik blijf het jammer vinden dat Enchant op non-actief is gezet.

²

Het blijft toch een mooi album.

Een mooi album inderdaad, wel vrij donker qua thematiek.
Deze werkt ideaal in de herfst en winter vind ik zelf.
Enchant heeft eigenlijk nog nooit een mindere plaat afgeleverd.
Ook Xen (zijprojectje) was best goed.

Ook deze Enchant is zware en moeilijke kost. Veel persoonlijke teksten van Doug en Ted, en het drukke drum-spel is wat minder aanwezig.
De zang van Ted is soms echt kippenvel-opwekkend. Wat kan die man hoog en zuiver zingen.

En dan de solo's van Doug; erg, erg smaakvol. Zijn sound zit ergens tussen Ian Crichton, Steve Rothery en Alex Lifeson in,
Helaas zijn de songs niet allemaal van het kop-en-staart nivo als je willen.
Maar daar staat de band ook om bekend. Moeilijke kost dus. Maar o-zo lekker, als het je eenmaal raakt.

De zang is van het type hate or love it. Ben er zelf geen fan op dit album (laatste album zingt hij wat ingetogener en dat kan ik beter verteren). Overigens past het dan weer wel in de tijdsgeest (vergelijk Geoff Tate en Ray Alder). Muzikaal wel in orde overigens.