Enchant - Break (1998)

Dit was zowat de eerste plaat die erg modern klonk, zeker door he titelnummer. Mooi, mooi, mooi. Weinig woorden voor.

5/5

Yep, deze plaat is zeker net zo goed als het debuut. De muziek is nu perfect opgenomen maar is ook wat bondiger geworden. Die echt lange instrumentale passages zijn nu weg (jammer) maar de muziek heeft toch zijn zeggingskracht weten te houden.

Gevolg is wel dat het nu nog meer klinkt als Rush (denk Moving Pictures tijdperk maar dan in een modern jasje).

Kort na dit album hebben ze echt meer dan een maand non-stop door Europa getourd, eerst met Spock's Beard om vervolgens het voorprogramma te zijn tijdens Marillion's Radiation tour. En ze veegden tijdens die tour echt de vloer aan met Marillion die toen echt ff in een diep dal zaten.

Lange tijd vond ik dit de beste Enchant-CD sinds het debuut.

Ik heb me altijd afgevraagd waarom die toetsenist Michael Geimer niet meer nummers voor Enchant heeft geschreven als hij het geweldige My Enemy uit zijn mouw kan schudden...

De toegankelijke kant van Enchant en niet zo stevig als wat nog gaat volgen van de band.

Een beetje een zware, melancholische plaat. Maar Enchant is zowiezo melancholisch.

De tweede plaat zonder Ed Platt, en da's wel jammer, want dat is wellicht de beste bassist van de nieuwe stroming progbands.
Ted neigt zo nu en dan richting Steve Walsh van Kansas, maar wat een bereik heeft die vent. Mooie zuivere hoge uithalen. Heerlijk.

Inside Out verzamelde eind jaren 90 een waslijst aan hardrock/metal bands die een beetje in de progressieve en neoklassieke hoek zaten. Enchant was daar één van. Misschien dat het overige materiaal daardoor aan mijn aandacht ontglipt is, maar deze plaat staat nog steeds fier in mijn kast.

Uitgangspunt is dus progressieve rock/metal. Maar de nadruk ligt op de druilerige emotionele gevoelens die geuit worden middels het bijzonder aardige songmateriaal. Het klinkt het allemaal nog best toegankelijk. Zoals eerder gesteld, hoef je geen lange instrumentale krachtpatserij te verwachten. Ook de sobere productie zou een voorbeeld kunnen zijn voor het destructieve pro-tools geweld van tegenwoordig.

Er is wel een keerzijde aan de plaat en dat is de voortdurende herinnering aan Fates Warning. En dan met name vanaf Perfect Symmetry. Zelfs de vocalist doet er alles aan om Ray Alders klankleur en dictie over te nemen. Pluspunt is dat het uiterst sterk uitgevoerd is.
Ondanks het gebrek aan een eigen gezicht geef ik toch een hoog aantal sterren. Want zelfs als je alle Fates Warning platen goed kent, zou dit toch een fantastische toevoeging zijn.

Wow, alweer en vergelijking die me totaal ontgaat. Qua compositie zijn beide bands sterk verschillend en alhoewel ze qua zang hetzelfde materiaal zouden kunnen zingen tappen ze toch wel uit een ander vatje wat betreft inspiratie.

Ik sta nog altijd versteld over de vergelijking die men trekt tussen sommige band en deze toch ook wel een beetje (als grote fan van beide bands,incl. zangers en gitaristen)
Ieder heeft een ander stel oren natuurlijk maar als je naar latere (of mss oudere) Enchant platen luistert mag ik toch hopen dat de vergelijking daar stopt. Bij mij alleszinds.

De andere Enchantplaten ken ik niet. Het gaat hier over Break.

De muzikale omlijsting van die Enchant biedt op Break alsmede de manier waarop de nadruk gelegd wordt op emotie en kleine muzikale details is imo heel erg Fates Warning.

Qua composities onderscheidt de band zich wel, door gewoon met interessante boeiende nummers te komen.

Mij ook ... als ik Enchant hoor moet ik echt niet denken aan Fates Warning maar als ik naar zowel Enchant en FW luister moet ik wel denken aan Rush. Dat is een invloed die ze duidelijk met elkaar delen maar vervolgens toch heel erg hun eigen ding doen.

Dat geldt ook voor dit album.? Of voor de band in het algemeen?

Op hun debuut was de Enchant sound een amalagaam van invloeden met daarbij Marillion en Rush voor op. Nadeel aan die plaat is dat het niet perfect geproduceerd is hoewel Steve Rothery (van Marillion) er nog alles aan heeft gedaan om het geheel te redden en dat is dan ook meer dan aardig gelukt. Break is wat puntiger, rockender en klinkt ook nog eens als een klok.

Latere albums konden mij eerlijk gezegd niet zo boeien maar die Rush referentie blijft bij hen altijd als een paal boven water staan.

Rush is natuurlijk inspirator voor vrijwel elke stevige proggy band. Maar Rush klonk nooit als een regenachtige herfstdag. Fates Warning wel en Enchant dus ook.

Op Break dan.

Als ik Enchant ergens mag plaatsen, dan zet ik ze ook eerder richting Rush weg...
Maar qua gitaartjes, soms toch wat Saga-achtig (maar ook weer Steve Rothery-achtig) en qua stemgeluid, moet ik eerder aan Steve Walsh van Kansas denken dan aan Geddy Lee van Rush.

Het is eerder het drumwerk van Paul Craddick die gelijkenissen heeft met Neil Peart van Rush.

Verder ligt Enchant een beetje op de rand van progrock en progmetal.
De laatste twee platen zijn meer progmetal gericht.

Break (en Juggling) meer AOR-getinte progrock.

Fuck. My Enemy is toch wel één van de beste stevige progrockers ooit. Zo mooi, hoe de song een ballad is met een wals-gevoel, en dan zo'n explosief middenstuk. En dan is de song nog niet over, want na nog een laatste heftige refrein komt er nog zo een mooie Rothery-achtige eindsolo. Subliem! En de tekst spreekt me ook erg aan.

Met zoveel Rush en Fates Warning in de sound doet Enchant geen enkele moeite hun referenties te verbergen. Dat levert al snel mooie momenten op en maakt van Break een prima album. De kracht zit dan met name in het overbrengen van emoties, zowel in de zang als in de solo's. En die typische kwetsbaarheid die Enchant meester is, is best lekker om naar te luisteren.