Stereophonics - Performance and Cocktails (1999)

Vind dit toch wel erg ok hoor. Weinig stemmen natuurlijk, maar wel lage notering.

Het blijft de beste van de stereophonics, met veel aanstekende nummers. Toen ik het eerste nummer Roll Up and Shine voor het eerst hoorde dacht ik wel even "wat is dit?" maar dat was gauw over toen ik de rest hoorde.
Zo vind ik bijvoorbeeld "She takes her clothes off" nog steeds een geweldig nummer.

Blijf dit album ook het beste vinden. Goede mix tussen ballads, mid-tempo en hardere nummers!

Ik sluit me daar helemaal bij aan! Lekker plaatje! 4,0

Op 1 na beste album van Stereophonics, alleen J.E.E.P album is in mijn ogen beter. Des al niet te min een absolute 4*!

Een heerlijke plaat! Lekkere uptempo nr's afgewisseld met rustige nr's. Wat opvalt: strakke (makkelijke) rimte's, melodieuze gitaartjes en natuurlijk de geweldige stem van mr. Jones!

Na één goed bevallen en één minder goed bevallen album heb ik deze eens opgezet. En deze bevalt weer erg goed. Lekker pop/rockmuziek die zowel vocaal als muzikaal weet te boeien.

Klinkt grootser dan z'n voorganger, je merkt hier dat de band klaar is voor grote stadions.
Enige minpuntje, vind ik, is dat ze hier het frisse geluid van hun debuut missen.
Vooral de eerste 7 nummers bevatten een aantal hoogtepunten.

Klasseplaat. Mijn eerste indie-plaat, nadat ik van Mark Knopfler en Dire Straits was afgestapt. Vele uren mee doorgebracht!

Beetje verloren in mijn cd-kast gestaan de afgelopen jaren, maar na vandaag weer eens beluisterd te hebben, moet ik toch wel kwijt dat dit een erg sterk album blijft. Niet bijzonder maar het pakt wel. Gewoon lekkere plaat.

Ik ken de plaat niet, maar die hoes! Die blik in de ogen van die vrouw. Zit daar een verhaal achter? Ik vind een intrigerende blik van haar, wat meteen mijn aandacht trok.

Het is inderdaad een prachtige foto, maar het verhaal er achter wordt niet beantwoord op de plaat.

Ik vind deze plaat net wat minder dan de voorganger. Hier staan ook weer een aantal erg fijne liedjes op. Ook zit er op deze plaat meer variatie dan op de vorige. Dat is dan ook het grootste pluspunt. Op het debuut klinken de Stereophonics nog ruw en ongepolijst, en dat is wat ik erg waardeer. Maar dit is ook zeker een fijn album! Bartender and the Thief is heerlijk!

Ik zag dat ik hier nog niet op had gestemd. Staat al jaren in mijn platenkast, en destijds veel geluisterd. Goeie plaat met met name een aantal erg sterke aanstekelijke singles (Hurry Up & Wait, Just Looking, Bartender, Pick a Part That's New). Baanbrekend is het allemaal niet, maar heerlijk om zo nu en dan weer eens op te zetten.

Ik vind dit echt een heerlijk album. Ik denk zelfs mijn favoriet van Stereophonics. "Just Enough Education to Perform" is een prima album, maar ik denk dat ik "Performance and Cocktails" net even wat sterker vind. Over de gehele linie een iets consistentere set aan liedjes. "Performance and Cocktails" opent met veel oversturende gitaren en knalt lekker hard binnen met de stuwende riffs van "Roll Up and Shine". Vervolgens wordt de ene na de andere meeslepende en uitermate aanstekelijke rocksong uit de mouw geschud. De melodieën zijn ijzersterk en het album is een mooie afwisseling tussen de rustigere en hardere nummers. De zang van Kelly Jones is er eentje van de grofste korrel schuurpapier, maar past precies in de muzikale setting van Stereophonics. Dit draagt bij aan de meeslepende gitaarrock waar "Performance and Cocktails" bol van staat. Gewoon een heerlijk album dat eigenlijk niet verveeld.

Voor iedereen die benieuwd is naar het verhaal achter de cover foto, wiki heeft het verhaal. Opium & absint

Zie ook een outtake van de sessie hier.