Annette Peacock - X-Dreams (1978)

Prima mix van avant-garde, jazz en bluesrock.
Bill Bruford op drums, Mick Ronson gitaar.

Annette Peacock - My Momma Never Taught Me how to Cook - YouTube

Dit is zo'n ontzettend goed album, jammer dat ze niet wat bekender is. Annette Peacock had een paar jaar hiervoor met I'm the One de aandacht getrokken, en op dat album kon je goed haar avant-garde achtergrond horen. David Bowie zou een bewonderaar zijn geweest. Dit album vind ik evenwel nóg beter. Er zijn wat meer rockinvloeden hoorbaar, en er doet een keur aan zeer goede musici mee. Mick Ronson en Chris Spedding zijn verantwoordelijk voor prachtige gitaarpartijen, en je hoort ook 4 erg goede drummers, o.a. Rick Morotta en Bill Bruford.

Het is evenwel jammer dat er noch bij mijn cd, noch bij mijn vinylalbum een tekststvel zit, want de teksten lijken me cryptisch. Ze heeft een aparte, onderkoelde stem, die ik niet "mooi" vind, maar wel boeiend en de aandacht afdwingend.

Er staat geen zwak nummer op dit idiosyncratisch klinkende album, waarop dus niet alleen die aparte stem van Peaock te horen is, maar ook al die sublieme musici.

De cover van Don't Be Cruel is trouwens onherkenbaar.

Mevrouw Peacock kende ik alleen door haar bijdragen aan de eerste Bruford-plaat. En ik was altijd wel gecharmeerd door haar stem en manier van zingen.

Deze plaat kent echt een waslijst aan muzikanten, waarvan een aantal uit de Canterbury-scene, in elk geval Chris Spedding, Jeff Clyne en Bill Bruford.

Het is een eclectisch plaatje met een voeten stevig in de jazz en de blues. Muzikaal is het allemaal erg goed omlijst, en Annette is meer aan het voordragen dan aan het zingen, wat het een beetje een laidback/lui gevoel geeft.

Je zou verwachten dat mensen dit massaal zouden omarmen, maar dat blijkt dus niet zo.

Het probleem is o.a. dat er geen commerciele PR machine achter zit en dat het album moeilijk in een categorie te plaatsen is waardoor het niet zo snel wordt gevonden of opvalt. De lastige verkrijgbaarheid op vinyl of cd helpt daar ook niet echt bij. Jammer, want het is erg goede muziek. Het eerste deel is veel krachtiger dan het meer serene 2e gedeelte. Persoonlijk spreekt het ruigere eerste deel me meer aan. Hopelijk zijn de passages in het eerste nummer, zoals over haar broer, aan haar fantasie ontsproten want anders heeft ze een moeilijke jeugd gehad. Hoogtepunten zijn voor mij de eerste twee tracks.

Goed nieuws voor de fans, zowel X-Dreams als The Perfect Release zijn weer uitgegeven (door Sundazed Music, Inc). Zowel op CD als LP. Ik heb beide albums meteen besteld, tot nu toe had ik dit slechts als kopie tot mijn beschikking.

Voor bijna niks een mooie UK persing opgepikt. Doet me het meeste aan Patti Smith denken echter alleen bij vlagen. Had vaag al wat eerder van haar geluisterd in de begin jaren 80. Zit een mooie spanning "rafelrandje" in deze plaat. Prachtig stereo geluid ook. Ja wat is dit. Piano is jazz-achtig, maar hoor ook blues, inderdaad avantgarde, new wave, bij het 2e nummer meerdere melodieën door elkaar.
Intrigerend.

Too Much in the Skies natuurlijk wel een epische track die het verstand te boven gaande zinderend prikkelende intrige uiteenzettingen formaatje giganticus met zwoele vibes en rake stellingen.