The New Amazing Chico Hamilton Quintet - Passin' Thru (1963)

Deze van het Chico Kwintet zou best wel eens hun beste plaat kunnen zijn. Er zijn meerdere kwintetten, maar ik behandel voor het gemak even deze periode met Lloyd en Szabo in de gelederen.

Hier heet het kwintet The New Amazing Quintet. Chico zei over deze groep: 'I think this is the best group I've ever had'. Chico is zelf ook componist maar laat op deze plaat gitarist Gábor Szabo en saxofonist/fluitist Charles Lloyd het materiaal aandragen. Lloyd is ook de muzikale leider van de band, want ergens wel hout snijdt, want andere bekende Impulse!-artiesten waren Sonny Rollins, Coltrane, Archie Shepp etc.

Naast Lloyd, Szabo en Hamilton is bassist Albert Stinson wederom in het kwintet. Nieuw lid is trombonespeler George Bohanon, die een heerlijke, rustige sound heeft, om het hier en daar wat wilde spel van Lloyd wat te temperen.

De combinatie van gitaar/fluit/saxofoon/trombone in de immer piano-loze ensembles van Chico werkt ook hier weer prachtig. Er staat één aat meer hardbop/blues-stuk op (Transfusion). Verder zij het voornamelijk modale stukken, met als meest opvallende de lange, mysterieuze jam Lady Gabor van Szabo en het opzwepende Passin' Thru van Lloyd.

De titelsong Passin' Thru is een mooie opener, waarin het hele ensemble het thema gezamelijk speelt. Een goede opener, waarin alle spelers direct worden geintroduceerd en over elkaar heen buitelen en aanvullen. Een soort introductie ook voor elke muzikant, onderbouwd met een infectueus ritme wat de compositie tot een dansbare song maakt, met Spaanse en Mexicaanse invloeden. Een bijna jazzrock-actige song met een bijna rockende Szábo. De gitaarsolo van Szábo is echt fenomenaal. Het eindstuk waarin de drie solisten weer helemaal los gaan. Szabo is niet alleen de vervanger van de piano maar fungeert eerder als derde hoorn hier.

Lady Gabor zou zomaar één van de mooiste songs ooit kunnen zijn. Ritmisch ondersteund door drums/bas/trombone, soleren Lloyd (fluit) en Szabo er lustig op los. De fluit en gitaar gaan meer dan tien minuten lang de dialoog aan, en ik vraag mij af, of dit niet al een voorbode van de progressieve rock genoemd kan worden.

Voor meer gaaf saxofoonspel is er de geweldige Coltranesque Lonesome Child, waarin Lloyd laat horen niet alleen op de fluit maar ook op de saxofoon een enorm talent te zijn. Ook hier klinkt de combinatie met gitaar geweldig. Het nummer bouwt prachtig op, tot een crescendo waarin Lloyd brult en gromt op zijn tenorsax, om dan weer rustig af te bouwen.

Trombonespeler Bohanon heeft niet alleen een ondersteunende rol, hij soleert op de standard The Second Time Around. Een leuke song die een herkenningspunt zou moeten vormen tussen de wat de vrijere songs. Een leuke afwisseling samen met het wat kortere Transfusion.

Het meest Mexicaans-achtige stuk is El Toro met een meesterlijke basriff van Stinson, gaaf en dragend percussiespel van Hamilton, en de eerste fluit/gitaar song op deze plaat. Dit nummer had wat mij betreft nog langer mogen duren.

Het gevoel voor dynamiek, spanning, melodie en samenspel is adembenemend. De nog jonge Szábo en Lloyd hebben nog een lange carrière voor de boeg met grote successen, maar wat mij betreft is deze plaat voor zowel Hamilton, Lloyd en Szábo het mooiste wat ze ooit hebben gemaakt.

Ik heb een singlesleeve reissue van het Britse Jasmine, maar die klinken altijd erg goed. Een wat goedkopere en makkelijkere manier om de oude Impulse!'s op elpee in huis te halen.

Strongly recommended!

Verbazingwekkend dat dit album een wat marginaal bestaan als jazz- meesterwerk. heeft. Als je het in zijn tijd plaatst is het toch echt wel een bijzonder werkje. Waarschijnlijk omdat het kalm, fraai en goed toegankelijk is. Het schreeuwt niet echt om aandacht. Chico Hamilton was al erg vroeg bezig met allerlei cross-over met andere genres. Vooral op het gebied van werled en klassiek is het echt een pionier geweest die daarbij ook nog eens een podium heeft geboden aan een lange lijst van Jonge jazzspelers die het later ver geschopt hebben en vaak heel wat beroemder zijn geworden als deze bescheiden bandleider.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook een late bekeerling ben, maar als je mij anno 2023 een top 10 van de grootste jazz- meesters allertijden vraagt staat Chico er zeker in.